Μνημονιακό μπεεεεεε…

Κάντε «κλικ» πάνω στις εικόνες για μεγέθυνση. Δεξιά, μια επίκαιρη γελοιογραφία του Ζερβού.

Διαβάστε παρακάτω ενδιαφέροντα κείμενα-σχόλια για τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις που κινούνται πέρα και έξω από τη συστημική λογική. 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από: http://www.eksegersi.gr/

Πολύχρονο αλυσόδεμα του ελληνικού λαού στο ζυγό του χρηματιστικού κεφάλαιου

Τώρα που τελειώσαμε με την απειλή του δημοψηφίσματος, που τροφοδοτούσε την πολιτική και την παραπολιτική φιλολογία και αποπροσανατόλιζε από τα βασικά προβλήματα της περιόδου, τώρα που σύσσωμη η αστική τάξη και οι βασικές συνιστώσες του πολιτικού της συστήματος, σε συνθήκες πολιτικής κρίσης και άγριου ανταγωνισμού για το μοίρασμα της πολιτικής εξουσίας, συνασπίζονται και βαδίζουν προς το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας», με αποκλειστικό σκοπό να υπογράψει τη νέα αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση, που θ’ αλυσοδέσει τον ελληνικό λαό για δεκαετίες στο ζυγό του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου, είναι χρήσιμο να δούμε το περιεχόμενο της περιβόητης συμφωνίας της 26ης Οκτώβρη.

Μετά την ανοιχτή τοποθέτηση της ΝΔ υπέρ της νέας δανειακής σύμβασης, υπέρ της συμφωνίας της 26ης-27ης Οκτώβρη, τα πράγματα είναι καθαρά. Το σύστημα ετοιμάζεται για την αλλαγή σκυτάλης στην κυβερνητική εξουσία, προκειμένου να συνεχίσει την ίδια πολιτική. Μια πολιτική «κινεζοποίησης» του εργαζόμενου λαού, αφαίμαξης κάθε σταγόνας του παραγόμενου πλούτου προς όφελος των τοκογλύφων του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου και ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας.

Το επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε σε όλες της τις λεπτομέρειες αυτή τη νέα αποικιοκρατική συμφωνία, χωρίς το θολό ορίζοντα των εξουσιαστικών αντιπαραθέσεων στις κορυφές του πολιτικού συστήματος. Σ’ αυτή την πρώτη προσέγγιση περιοριζόμαστε στα βασικά συστατικά της στοιχεία.

Αν μετράμε καλά, αυτή είναι η τέταρτη «σωτηρία της χώρας» από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη σωτηρία ήρθε με το Μνημόνιο, το οποίο μέσα σε τρία χρόνια θα καθιστούσε το ελληνικό κρατικό χρέος βιώσιμο, θα γλίτωνε την Ελλάδα από την «αναδιάρθρωση» που θα ισοδυναμούσε με χρεοκοπία και θα την οδηγούσε ξανά ποερήφανη στις «αγορές», από τις οποίες θα μπορούσε να δανειστεί με «λογικά» και «δίκαια» επιτόκια. Υστερα ήρθε η απόφαση της 25ης Μάρτη, σύμφωνα με την οποία η μείωση επιτοκίων στα δάνεια της τρόικας θα έλυνε τα προβλήματα που δεν είχε λύσει το Μνημόνιο.

Ακολούθησε το Μεσοπρόθεσμο και η συμφωνία της 21ης Ιούλη, που «έβαλαν πάτο στο βαρέλι» (κατά την παπάρα του Βενιζέλου, που του άρεσε τόσο πολύ ώστε την επαναλάμβανε τουλάχιστον δυο-τρεις φορές την ημέρα) και «έφερε το μεγαλύτερο δανειακό πακέτο στην ιστορία της χώρας», όπως καμάρωνε ο Παπανδρέου. Ετσι, φτάσαμε στην τέταρτη «διάσωση», αυτή της 26ης Οκτώβρη. Η οποία, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν θα είναι και η τελευταία.

Αρκεί μια ματιά στις σελίδες του διεθνούς Τύπου για να αντιληφθεί κανείς ότι με τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη οι ιμπεριαλιστές της Ευρώπης απλά «αγόρασαν χρόνο». Το πρόβλημα της διαχείρισης του κρατικού χρέους (που δεν είναι ούτε αποκλειστικά ούτε κυρίως ελληνικό, αν σκεφτούμε τα μεγέθη Ιταλίας, Ισπανίας, Βελγίου και Γαλλίας, που περιμένουν στη… λίστα αναμονής των «κερδοσκόπων», δηλαδή του χρηματιστικού κεφάλαιου που δεν έχει πατρίδα και εθνικές ευαισθησίες), παραμένει και είναι δισεπίλυτο, γιατί προσκρούει στην ίδια τη λειτουργία των οικονομικών νόμων του καπιταλισμού και στους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα τεράστια μονοπώλια και τα ιμπεριαλιστικά κράτη που τα εκπροσωπούν.
Η συμφωνία της 26ης Οκτώβρη, ακόμη και σε επίπεδο διακηρυκτικής σαφήνειας είναι πολύ πίσω απ’ αυτή της 21ης Ιούλη. Το μόνο που είναι συγκεκριμένο σ’ αυτή είναι πρώτο το νέο δανειακό πακέτο των 130 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα και δεύτερο η εφαρμογή ενός αναβαθμισμένου καθεστώτος σκληρής επιτήρησης/εποπτείας από ειδικό μηχανισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Μαγικές συμπτώσεις!

Πριν από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να ρίξουμε μια ματιά σε μερικούς αρι-θμούς, οι οποίοι αποκαλύπτουν κάποιες… περίεργες συμπτώσεις. Το νέο δανειακό πακέτο προς την Ελλάδα, για την περίοδο 2012-14 (στο οποίο θα συγχωνευτεί και το υπόλοιπο του πρώτου δανείου) είναι 130 δισ. ευρώ. Συνολικά, τα δάνεια από ΕΕ και ΔΝΤ θα είναι 208 εκατ. ευρώ (78+130) και όχι 240 (110+130), όπως το φουσκώνει η κυβέρνηση. Αυτό, όμως, είναι λεπτομέρεια. Αλλη σύγκριση έχει σημασία.

Σύμφωνα με τα επίσημα κρατικά στοιχεία (εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού), την περίοδο 2012-14 λήγει και πρέπει να αποπληρωθεί κρατικό χρέος συνολικού ύψους 130,4 δισ. ευρώ (35,2 δισ. το 2012, 37,6 δισ. το 2013 και 57,6 δισ. το 2014)! Βλέπουμε, δηλαδή, ότι το ύψος του νέου δανειακού πακέτου είναι ίσοι με τις λήξεις κρατικών δανείων της περιόδου αναφοράς. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε, όπως λέει και η γνωστή διαφήμιση. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Το πρώτο δάνειο ήταν 110 δισ. Οσο ακριβώς ήταν και το ύψος των κρατικών δανείων που έληγαν την περίοδο αναφοράς του.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι χορηγούν στο ελληνικό κράτος νέα δάνεια που φτάνουνίσα-ίσα για να αποπληρωθούν τα παλιά. Μόνο αυτό τους ενδιαφέρει. Να μην υπάρξει πρόβλημα στην αποπληρωμή των κεφαλαίων που διαχρονικά τοποθετούν στην επιχείρηση «ελληνικό κράτος» το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και οι εγχώριες τράπεζες, με τη μορφή δανείων. Ως προς αυτό, η συμφωνία της 26ης Οκτώβρη δεν διαφέρει σε τίποτα από τη συμφωνία που οδήγησε στην πρώτη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο. Αποφάσισαν να χορηγήσουν δάνεια ύψους 130 δισ. ευρώ για την τριετία 2012-2014, που ισούνται με το σύνολο των χρεολυσίων που πρέπει να καταβάλλει στους δανειστές του το ελληνικό κράτος την ίδια περίοδο. Ουσιαστικά, η μόνη σίγουρη απόφαση που πήρε η σύνοδος κορυφής της Ευρωζώνης τα χαράματα της 27ης Οκτώβρη είναι η ανανέωση ενός ακόμη μέρους των παλιών δανείων (συγκεκριμένα των δανείων που λήγουν την περίοδο 2012-14) με νέα δάνεια, με επαχθέστερους επιτοκιακούς όρους και επαχθέστερους όρους αποπληρωμής, δεδομένου ότι δεν θα υπάγονται στο εσωτερικό ελληνικό Δίκαιο, αλλά στο βρετανικό ή άλλο Δίκαιο αποικιοκρατικής αντίληψης, που εξασφαλίζει απόλυτα τους δανειστές έναντι του οφειλέτη.

Και οι τόκοι; Οι τόκοι που θα πληρώνονται κάθε χρόνο αυτή την περίοδο. Οι τόκοι θα πληρώνονται κανονικά από τον κρατικό προϋπολογισμό, όπως συμβαίνει και τώρα. Τα δάνεια της τρόικας χρησιμοποιούνται για την αποπληρωμή των χρεολυσίων των προηγούμενων δανείων και οι τόκοι καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Γι’ αυτό και διογκώνονται τα ελλείμματα, παρά τη σκληρή δημοσιονομική πολιτική. Αυτά τα ελλείμματα καλύπτονται με τον λεγόμενο βραχυπρόθεσμο δανεισμό (έντοκα γραμμάτια 3μηνης, 6μηνης και 12μηνης διάρκειας), ο οποίος γίνεται από τις τράπεζες με εξωφρενικά τοκογλυφικούς όρους. Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δανείζεται για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες.

Ποιο «κούρεμα»;

Και το «κούρεμα»; Εδώ η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι σήκωσε από τις πλάτες του ελληνικού λαού χρέος ύψους 100 δισ. ευρώ.

«Η Ευρώπη εξακολουθεί να αγοράζει χρόνο. Υποψιάζομαι ότι αυτή τη φορά θα κερδίσει λιγότερο χρόνο από ό,τι νομίζει επειδή από τη συμφωνία λείπουν οι λεπτομέρειες. Οι αγορές ομολόγων είναι άκρως επιφυλακτικές», δήλωσε με νόημα, μετά τη συμφωνία, ο Νικ Γκάρτσαϊντ, επικεφαλής επενδύσεων της JP Morgan. «Οι πρόσφατες ευρωπαϊκές αποφάσεις θα ηρεμήσουν τις αγορές αλλά μόνο βραχυπρόθεσμα», δήλωσε ο Εντ Αλτμαν, καθηγητής Οικονομικών του New York University. Παρόμοιες δηλώσεις υπάρχουν πολλές, όπως και επισημάνσεις του διεθνούς Τύπου. Οι πάντες θεωρούν ότι δεν υπάρχει καμιά συγκεκριμένη συμφωνία για «κούρεμα». Μέρκελ και Σαρκοζί ήθελαν να υπάρξει μια τέτοια ανακοίνωση και ο Νταλάρα, που εκπροσωπούσε τις τράπεζες στη σύνοδο κορυφής (!) δέχτηκε να υπάρξει αυτή η αναφορά, αφού σε πρακτικό επίπεδο είχε εξασφαλίσει την απρόσκοπτη αποπληρωμή των τρεχόντων δανείων για την περίοδο 2012-14. Οι διαπραγματεύσεις για ενδεχόμενο «κούρεμα» ακόμα δεν έχουν αρχίσει και αν και όταν ολοκληρωθούν θα εξασφαλίζουν απόλυτα τα συμφέροντα των τραπεζών.

Ομως, η κυβερνητική προπαγάνδα, με την αμέριστη βοήθεια των αστικών ΜΜΕ, κατάφερε να καταστήσει κύριο αυτό που δεν υπάρχει (ενδεχόμενο «κούρεμα») και να αποκρύψει αυτό που υπάρχει (νέα δάνεια για την περίοδο 2012-14 ίσου ύψους με τις λήξεις παλιών δανείων κατά την ίδια χρονική περίοδο). Εφτασαν στο σημείο να στήσουν ολόκληρη φάμπρικα, με μια στημένη ερώτηση που έγινε στον Παπανδρέου, περί δήθεν σκληρού εκβιασμού που άσκησε η Μέρκελ με αποτέλεσμα να γονατίσει ο Νταλάρα. Μερικές χώρες, πράγματι, έκαναν δημόσιες δηλώσεις -–πάντα στο Συμβούλιο– ότι “να προσέξει ο ιδιωτικός τομέας, διότι αλλιώς θα πάμε σε μια πιο αναγκαστική λύση”», απάντησε ο Παπανδρέου στη σημένη ερώτηση, αν κάποιες χώρες απείλησαν τις τράπεζες ότι θ’ αφήσουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, αν αυτές δεν αποδεχτούν το «κούρεμα». Το ψέμα του Παπανδρέου φαίνεται καθαρά από την αναφορά του ότι ορισμένες χώρες έκαναν τέτοιες δηλώσεις στο Συμβούλιο. Ομως, η διαπραγμάτευση με τον Νταλάρα δεν έγινε στο συμβούλιο, αλλά σε μικρή σύσκεψη με Μέρκελ, Σαρκοζί, Λαγκάρντ, Τρισέ και Ρομπάι, άρα ο Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να έχει γνώση! Πέραν του οφθαλμοφανούς ψέματος, οι Μέρκελ- Σαρκοζί δεν θα μπορούσαν να εκβιάσουν τον Νταλάρα με χρεοκοπία της Ελλάδας. Γιατί τότε θα χρεοκοπούσε και η ΕΚΤ που κατέχει περίπου 65 δισ. ελληνικό χρέος, ποσό μεγαλύτερο από κάθε ιδιωτική τράπεζα! Κι αυτό το ξέρει και ο Νταλάρα και όλοι.

ΥΓ: Στο θέμα του «κουρέματος» ως ενδεχόμενο θα επανέλθουμε με αναλυτικό άρθρο μας, για ν’ αποκαλύψουμε ότι η διαχείριση του χρέους μέσω «κουρέματος» δεν γίνεται για να ελαφρύνει τον ελληνικό λαό από τμήμα έστω των δανειακών βαρών, αλλά για να αναδιατάξει το χρέος, να το καταστήσει βιώσιμο –δηλαδή διαχειρίσιμο– και να μπορέσει το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο ν’ απομυζά απρόσκοπτα ένα μεγάλο μέρος των αξιών που παράγονται στην Ελλάδα.

Επιτροπεία αποικιοκρατικού τύπου

«Θα πρέπει να ενισχυθούν οι μηχανισμοί για την παρακολούθηση της εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος, όπως ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση», αναφέρεται στο σημείο 10 της «Δήλωσης της συνόδου κορυφής για το ευρώ», που στη συνέχεια αναφέρεται στη συγκρότηση μόνιμου μηχανισμού επιτροπείας από την τρόικα, εγκατεστημένου στην Αθήνα. «Αυτός ο νέος ρόλος θα καθοριστεί στο Μνημόνιο συμφωνίας», αναφέρει η Δήλωση.

Εμείς το ζητήσαμε, για να μην έχουμε το σόου των ανά τρίμηνο επισκέψεων της τρόικας, δηλώνει η κυβέρνηση, διά στόματος Παπανδρέου και Βενιζέλου. Καμαρώνουν για το δωσιλογισμό τους! Η αναφορά σε αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία και θα έχει την ευθύνη του προγράμματος, έγινε προκειμένου να αποφευχθούν προβλήματα Διεθνούς Δικαίου και ελληνικής συνταγματικής τάξης, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται υπό κατοχή. Επί της ουσίας, όμως, έχουμε οικονομική κατοχή –με τις ευλογίες της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας– και άσκηση της εξουσίας από τον αποικιοκρατικό μηχανισμό επιτήρησης.

Μια πρώτη δόση αυτής της κατοχής πήραμε όλοι το βράδυ της περασμένης Τετάρτης, με το τελεσίγραφο των Μέρκελ-Σαρκοζί και τον δημόσιο εξευτελισμό στον οποίο υπέβαλαν τον Παπανδρέου, ο οποίος αποδέχτηκε πλήρως όλους τους όρους τους και απέσυρε την πρόταση για δημοψήφισμα, που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρουσιαζόταν από το προπαγανδιστικό επιτελείο του Μαξίμου σαν «μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία». Μέρκελ και Σαρκοζί, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν άλλο στην Ευρωζώνη, ανακοίνωσαν ακόμα και την αναστολή της καταβολής της 6ης δόσης του τρέχοντος δανείου, την οποία η σύνοδος κορυφής του ευρώ είχε χαιρετίσει στο σημείο 9 της Δήλωσής της! Για να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά κάνουν κουμάντο.

Την ουσία της νέας επιτήρησης έδωσε με δήλωσή του ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε: «Σε αντάλλαγμα για μεγαλύτερη βοήθεια από τα κράτη-μέλη, η Ελλάδα θα πρέπει να λάβει σκληρά μέτρα και να δεχθεί μια πολύ πιο στενή εποπτεία, μπορεί κανείς ακόμα να πει ότι προσωρινά θα εκχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας. Δεν πιστεύω ότι καμιά άλλη χώρα θα θέλει να της επιβληθούν τέτοια μέτρα, ακόμη και αν βρεθεί στην έσχατη ανάγκη». Η σκληρή εποπτεία δεν θα χρησιμοποιηθεί μόνο για την εξασφάλιση της απομύζησης του ελληνικού λαού, αλλά προς παραδειγματισμό όλων των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Το μάθημα που έδωσαν Μέρκελ-Σαρκοζί στον Παπανδρέου ήταν ένα πρώτο μικρό δείγμα που σίγουρα δίδαξε πολλούς.

 

Ακολουθεί ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από: http://clopy.wordpress.com/

Μερικά συμπεράσματα από τις τελευταίες 96 ώρες

– Οι άνθρωποι που έχουν τηλεόραση στο σπίτι τους και παρ όλα αυτά μιλανε και γράφουν με ειρμό και ηρεμία, αξίζουν το θαυμασμό μας. Πραγματικά δεν ξέρω πώς το κάνουν.

– Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στην ιστορία, που ο πολιτικός ηγέτης της, ανακοίνωσε δημοψήφισμα, την επομένη του αλλάξανε πολιτικοί ηγέτες άλλων χωρών το ερώτημα, ανακοίνωσε την ημερομηνία και τη μεθεπόμενη το πήρε πίσω με τη δικαιολογία “λέμε και καμια μαλακία να περνάει η ώρα”.

– Ευτυχώς που αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι ένας διακεκριμένος Συνταγματολόγος γιατί στην προηγούμενη δικτατορία είχαμε κάτι αμόρφωτα ζώα. Όπως πολύ σωστά επισήμανε, δεν γίνεται να κάνουμε εκλογές αν δεν είμαστε από πριν βέβαιοι για το αποτέλεσμα. Σε αντίθεση με την ψήφο εμπιστοσύνης που μπορείς να τη δώσεις εν λευκώ για να πάει κάποιος να φτιάξει κυβέρνηση, άγνωστο με ποιούς. Για να παραφράσω και λίγο: “όταν οι εκλογές μπορέσουν να αλλάξουν τον κόσμο, θα γίνουν παράνομες”. Μέχρι τότε, μπορείτε να πιστεύετε οτι έχετε συμμετοχή στις αποφάσεις κάθε 4 χρόνια.

– Στα πλαίσια αυτά, σκέφτηκα ενα νέο σύστημα διακυβέρνησης που θα το ονομάσω βουλευτική δημοκρατία. Μαζεύονται οι βουλευτές και ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια μεταξύ τους, να βγάλουν έναν που θα πάει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να φτιάξει κυβέρνηση. Τάζει αυτός μερικά υπουργεία για να τον στηρίξουν και έτοιμος. Λιγότερο δαπανηρό από το να ψηφίζει ο κόσμος και δε ρισκάρεις και το αποτέλεσμα.

– Στα πλαίσια της μείωσης των περιττών εξόδων, οι βουλευτές θα ορίζονται από το Μπόμπολα, τον Αλαφούζο, το Λαμπρακιστάν και τα λοιπά εκδοτικά συμφέροντα. Και τώρα το ίδιο γίνεται, απλά μεσολαβεί η προεκλογική περίοδος και αναγκάζονται να ξοδέψουν τόσα χρήματα για να τους ψηφίσει ο κυρίαρχος λαός.

– Μας τσακίζουν με το πολυνομοσχέδιο για να βγάλουν 5 δισ. Τόσα θα γλιτώσουμε και με τη δανειακή σύμβαση από τους τόκους του χρόνου. Άρα με τη δανειακή σύμβαση γλίτώνουμε ένα νέο πολυνομοσχέδιο. Αλλά η δανειακή σύμβαση θα συνοδεύεται απο ένα πολυνομοσχέδιο με δύσκολα μέτρα.

– 60 δισ. θα δωθούν στις τράπεζες το Φεβρουάριο σύμφωνα με τη σύμβαση (30 απ ευθείας και 30 μέσω PSI). Όσο 12 πολυνομοσχέδια.

– Τα ασφαλιστικά ταμεία θα γίνουν δυνατότερα από ποτέ, χάνοντας το 50% των αποθεματικών τους. Ναι, τα ίδια ασφαλιστικά ταμεία που δεν θα χαν να δώσουν συντάξεις αν δεν είχαμε πάρει την έκτη δόση μέχρι τις 15 Οκτώβρη. Ή μάλλον Νοέμβρη. Ίσως και το Δεκέμβρη. Τελος πάντων, από μέρα σε μέρα.

– Σύμφωνα με το Βενιζέλο, όντως δεν υπάρχει νομική διαδικασία εξόδου από την Ευρωζώνη αν δεν φύγουμε οικειοθελώς, αλλά υπάρχει χρηματοοικονομική. Στην πράξη αυτό σημαίνει οτι μπορεί η ΕΚΤ να παραγγείλει μια σφραγίδα που να γράφει “δραχμή” και να την πατάει πάνω από τα ευρώ που θα μας στέλνει.

– Έχουμε λαϊκή κυριαρχία.

Και μια ερώτηση:
Είδε κανείς σας τον Πάγκαλο τις τελευταίες μέρες; Ανησυχώ.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ  από την Έντυπη Έκδοση της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, Κυριακή 29 Μαΐου 2011

Συνέντευξη με τον ΜΠΙΛ ΜΠΟΟΥΡΙΝΓΚ (Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης Νομικών για τα Δικαιώματα και τη Δημοκρατία-ELDH)

«Η Ελλάδα δεν είναι υπεύθυνη για το χρέος αλλά η φούσκα των τραπεζών»

Αντίθετες με το Σύνταγμα και τις ευρωπαϊκές συμβάσεις που υπέγραψε η Ελλάδα για τα κοινωνικά δικαιώματα, θεωρεί τις πολιτικές της ελληνικής κυβέρνησης ο Μπιλ Μπόουρινγκ, μιλάει για κατεδάφιση του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους σε όλη την Ευρώπη και τονίζει ότι βασική αρχή του διεθνούς δικαίου είναι η αυτοδιάθεση των λαών και το δικαίωμα των κρατών να αποφασίζουν δημοκρατικά τις οικονομικές πολιτικές τους.

Ε Παραβιάζουν οι πολιτικές αντιμετώπισης του χρέους θεμελιώδη ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα;

Α Κατά τη γνώμη μου, το ενιαίο νόμισμα από το 1992 βασίστηκε σε μονεταριστικές αρχές, σε μια φανατική εμμονή στις ιδιωτικοποιήσεις όλων των δημόσιων υπηρεσιών και στην επιβολή των σχέσεων της αγοράς. Ολες οι δραστηριότητες του κράτους, ειδικά η παροχή κοινωνικών υπηρεσιών και υγείας, οι συντάξεις κ.λπ., απειλούνται. Αυτές οι πολιτικές είναι όμως αντίθετες με το άρθρο 22 του Συντάγματος, αλλά και τον αναθεωρημένο κοινωνικό χάρτη του Συμβουλίου της Ευρώπης, τον οποίο υπέγραψε η Ελλάδα το 1996.

Ε Κατεδαφίζεται το κοινωνικό κράτος;

Α Το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος, που ήταν μια μεγάλη κατάκτηση της εργατικής τάξης σε όλη την Ευρώπη, βρίσκεται σήμερα σε σημείο πλήρους καταστροφής. Ειδικά στη Βρετανία, όπου η συμμαχία συντηρητικών-φιλελευθέρων αποφάσισε να ιδιωτικοποιήσει το Εθνικό Σύστημα Υγείας και το σύνολο της εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημίων. Οι τοπικές αρχές έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί στη Βρετανία και είναι πολύ δύσκολο για τα σωματεία να προστατεύσουν τα μέλη τους.

Ε Οι δανειστές μάς ζητούν να παραιτηθούμε από κυριαρχικά δικαιώματα και να ιδιωτικοποιήσουμε δημόσια περιουσία. Πόσο συμβατό είναι αυτό με το διεθνές δίκαιο;

Α Κατ’ αρχάς, η Ελλάδα δεν είναι υπεύθυνη για το χρέος, το οποίο είναι αποτέλεσμα της φούσκας των τραπεζικών και χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Αλλά και η διάσωση επιβλήθηκε στα κράτη από τις οικονομικές αγορές. Είναι θεμελιώδης αρχή του διεθνούς δικαίου και του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των λαών, ότι τα κράτη πρέπει να αποφασίζουν δημοκρατικά τις οικονομικές και αναπτυξιακές πολιτικές τους. Είναι δικαίωμα του κάθε κράτους να αποφασίζει εάν ζωτικές βιομηχανίες και υπηρεσίες πρέπει να ανήκουν στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα και σε ποιο βαθμό οι σχέσεις της αγοράς πρέπει να ρυθμίζονται από τα κράτη.

Ε Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα;

Α Πιστεύω ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος της και να φύγει από το ευρώ. Διαφορετικά το μαρτύριο του λαού της θα συνεχισθεί. Η βασική αιτία του χρέους είναι η λαιμαργία του διεθνούς κεφαλαίου να αξιοποιεί τον εαυτό του, μέσω της εμπορευματικοποίησης κάθε σφαίρας της ζωής, της κοινωνίας και του πολιτισμού, ιδίως του δύσκολα κερδισμένου κοινωνικού κράτους. Το κεφάλαιο έχει επαναποικιοποιήσει τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, καταστρέφοντας τα εξαιρετικά συστήματα υγείας και εκπαίδευσής τους. Δεν έχει άλλη επιλογή. Στο πλαίσιο αυτό, υπάρχουν πρωτοφανείς ευκαιρίες για κερδοσκοπία και ανάπτυξη της οικονομίας του τζόγου. Στην Ελλάδα, ειδικά, η εργατική της τάξη είναι το θύμα αυτής της διαδικασίας.

ΧΡΗ.ΖΕ.

 

Ακολουθεί ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από: http://edromos.gr/

8 Νοεμβρίου 2011

11 σημεία για το λαϊκό παράγοντα

Του Γιώργου Παπαϊωάννου.
Το θερμόμετρο της πολιτικής κρίσης είναι στο κόκκινο. Αυτό έχει να κάνει με την όξυνση όλων των αντιθέσεων σε ένα περιβάλλον βαθιάς οικονομικής κρίσης.
Αντιθέσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε., ανάμεσα στις δυνάμεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου, ανάμεσα στο διευθυντήριο της Ε.Ε. και την περιφέρεια, ανάμεσα στις παλιές και τις αναδυόμενες μεγάλες δυνάμεις, ανάμεσα σε κυβερνήσεις και λαούς, ανάμεσα στις διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου, ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό και τις «αγορές».
Όλα τα παραπάνω στο πλαίσιο της εκρηκτικής αναντιστοιχίας πραγματικής και άυλης οικονομίας που τροφοδοτείται από την αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας.
1. Κι όμως, καταλύτης των πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων ημερών στην Ελλάδα είναι ο λαϊκός παράγοντας. Η τεράστια κινητοποίηση, ειδικά με τη 48ωρη απεργία και τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου ήταν καθοριστική για τη συνέχεια. Στη δεύτερη περίπτωση ήταν κύρια τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που δρομολόγησαν εξελίξεις. Το ξεκάθαρο «Όχι στη νέα κατοχή», ο συνδυασμός του κοινωνικού ζητήματος με το εθνικό, η ευθεία σύγκρουση με το πολιτικό σύστημα ήταν στοιχεία εκρηκτικά και όχι εύκολα διαχειρίσιμα.
2. Η συμπύκνωση διεθνών αντιθέσεων στο υποσύνολο Ελλάδα, οι πολιτικές που δρομολογούνται εδώ και ενάμιση χρόνο για το λύσιμο ενός επικίνδυνου κόμπου στη θηλιά της Ευρωζώνης, δημιουργούν μια κατάσταση τέτοια που μια σειρά αντιθέσεις περνάνε από τη σφαίρα του «άυλου» στη σφαίρα του πραγματικού και πυροδοτούν εκρηκτικές καταστάσεις. Το πολύμορφο κάψιμο παραγωγικών δυνάμεων ως απάντηση στην κρίση δεν είναι μια υπόθεση εργαστηρίου αλλά μεταφράζεται σε κάψιμο ανθρώπων, προοπτικών, χωρών.
3. Η συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε στις 26 Οκτωβρίου. Στις 27 ο Παπανδρέου έβγαλε διάγγελμα στον ελληνικό λαό παρουσιάζοντας τις αποφάσεις της Συνόδου σαν τεράστια εθνική επιτυχία και καθησυχάζοντας ότι «τίποτα μα τίποτα σε αυτήν την συμφωνία δεν θυσιάζει την δυνατότητά μας να πάρουμε τις δικές μας αποφάσεις. Αντίθετα, ανοίγει τον δρόμο να φύγουμε από εξαρτήσεις». Στις 28 ο λαός δίνει την απάντησή του και κουρελιάζει όλο το περιτύλιγμα της νέας σύμβασης υποτέλειας. Όσα έγιναν στις 28 θα πρέπει να τα δούμε με μια άλλη οπτική. Καμιά φορά, ζώντας την ιστορία είναι δύσκολο να συλλάβει κανείς τις διαστάσεις της. Η ιστορία θα γράψει αρκετά για αυτή τη μέρα και ας μας φαίνεται σήμερα υπερβολικό.
4. Υπήρξε μετά την 48ωρη απεργία ένα ερωτηματικό μήπως το «αυθόρμητο κίνημα» έχει δείξει τα όριά του. Μια αναζήτηση κάποιας άλλης λύσης που ίσως κάπως πιο εύκολα να έλυνε δύσκολα προβλήματα. Μήπως η λαϊκή οργή δεν μπορεί «αυθόρμητα» να καταφέρει και πολλά πράγματα; Αυτή η συζήτηση έχει μεγάλο ενδιαφέρον, αρκεί να ξεκαθαρίζονται κάποιοι όροι και έννοιες. Τι εννοούμε αυθόρμητο και τι συνειδητό; Υπάρχει «συνειδητό» χωρίς να είναι σε πραγματική σχέση με το «αυθόρμητο»; Κάποιος παλιός έγραφε: «Δεν αρκεί να αυτοκαλούμαστε «εμπροσθοφυλακή», πρωτοπόρο τμήμα, πρέπει και να δρούμε κατά τέτοιο τρόπο, ώστε όλα τα άλλα τμήματα να μας βλέπουν και ν’ αναγκάζονται ν’ αναγνωρίσουν ότι βαδίζουμε στην πρωτοπορία». Δεν υπάρχουν πρωτοπορίες χωρίς να αναγνωρίζονται ως τέτοιες από ένα μαζικό κίνημα ή έστω από σημαντικό τμήμα του.
5. Άρα ένα πρώτο πράγμα είναι να αναγνωρίσουμε ότι στην Ελλάδα έχει κάνει την εμφάνισή του ένα μαζικό λαϊκό κίνημα. Ότι υπήρξε ένας πρώτος κύκλος αγώνων (Μνημόνιο, 5η Μάη) που έδειξε μεγάλες δυνατότητες αλλά και όρια. Ότι δεν ήταν κάποιο «συνειδητό» τμήμα, με την έννοια των επιτελείων της υπαρκτής Αριστεράς, που έβγαλε συμπεράσματα και οδήγησε σε μετασχηματισμούς. Ήταν ο «αυθόρμητος παράγοντας» που μπήκε σε ένα δεύτερο κύκλο αγώνων (πλατείες, Σύνταγμα) απαντώντας με τον τρόπο του σε μια σειρά ελλείψεις και όρια και λύνοντας βασικά πρακτικά αλλά και πολιτικά προβλήματα.
6. Αν ένα βασικό κριτήριο των «κλασικών» διαχωρισμών γύρω από το αυθόρμητο και το συνειδητό είναι η σχέση οικονομικής και πολιτικής πάλης, τότε θα πρέπει να προβληματιστούμε για το πόσο συνειδητό είναι το «συνειδητό» και πόσο αυθόρμητο είναι το «αυθόρμητο». Γιατί, αν πέντε χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτού του δεύτερου κύκλου αγώνων ήταν η σύνδεση του εθνικού με το κοινωνικό ζήτημα, το πολιτικό αίτημα της πτώσης της κυβέρνησης, η στοχοποίηση του πολιτικού συστήματος, το αίτημα της Δημοκρατίας και μια πρωτοφανέρωτου εύρους λαϊκή ενότητα, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτά με έναν τρόπο επιβλήθηκαν από το Λαϊκό παράγοντα.
7. Ο τρίτος κύκλος αγώνων που άνοιξε αυτό το φθινόπωρο σημαδεύεται από τη διάχυση ενός πνεύματος που έχει να κάνει με αυτά που αναφέρουμε παραπάνω, σε ένα περιβάλλον που οξύνονται τόσο οι όροι της οικονομικής κρίσης με τα πιο γρήγορα βήματα προς τη χρεοκοπία, όσο και οι όροι μιας βαθιάς πολιτικής κρίσης. Τα βήματα που έκανε ο λαϊκός παράγοντας, τα βαθιά προχωρήματα ενός πασιφανούς λαϊκού ριζοσπαστισμού, βαθαίνουν αυτή την πολιτική κρίση και οξύνουν στο έπακρο όλες τις αντιθέσεις.
8. Ας μην εγκλωβίσουμε τη σκέψη μας στις μορφές που παίρνουν τα καθημερινά επεισόδια αυτής της πολιτικής κρίσης. Οι μανούβρες που κάνει το πολιτικό σύστημα, η προσφυγή σε λύσεις χειρισμού και συναίνεσης, η επίκληση διλημμάτων και μονόδρομων είναι ο δρόμος που προσπαθούν να περπατήσουν. Δεν έχουμε μια άμεση αντανάκλαση της λαϊκής δραστηριοποίησης σε προοδευτικές λύσεις και μετατοπίσεις, σε υποχωρήσεις των «πάνω» και αυτό είναι «λογικό» σε ένα περιβάλλον που η οικονομική κρίση, ο νομισματικός πόλεμος, οι οξυμένοι ανταγωνισμοί επιβάλλουν μια θωράκιση και απαγόρευση, προς το παρόν, άλλων προοπτικών.
9. Σε αυτή τη βάση θα είχε όντως μεγάλο νόημα η αναζήτηση πραγματικών λύσεων. Σε μια τέτοια βάση θα πρέπει όντως να προβληματιστούμε για μια συμβολή στον προσανατολισμό, την αντοχή, τη διέξοδο που μπορεί να υπάρξει. Σε αυτή τη βάση έχει νόημα η αναζήτηση λύσεων που να καλύπτουν το κενό του λεγόμενου υποκειμενικού παράγοντα. Δεν μπορούν να υπάρξουν πραγματικές λύσεις αν δεν επιχειρηθεί η σύνδεση με τα πραγματικά κοινωνικά υποκείμενα που είναι σε κίνηση. Δεν μπορούν να υπάρξουν πραγματικές λύσεις επιβάλλοντας μία πλατφόρμα που να είναι πολύ διαφορετική από αυτή η οποία σήμερα είναι σε θέση να κινητοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι άλλο η ζύμωση για πιο «προχωρημένα» αιτήματα και συνθήματα και άλλο τι μπορεί σήμερα να ενώσει και να κινητοποιήσει τον αγωνιζόμενο λαό. Ούτε μπορούν να εννοηθούν πραγματικές λύσεις με μετατοπίσεις πολιτικών υποκειμένων που αφορούν μόνο στο επίπεδο των διακηρύξεων ή των προχωρημένων στόχων (σοσιαλισμός και άλλα) και όχι σε βασικά φυσιογνωμικά στοιχεία που είναι αναγκαία για την όσμωση με τον αγωνιζόμενο λαό (δημοκρατισμός, προσφορά, συμμετοχή ως τμήμα του κινήματος, ξέκομμα με τις συνήθειες και τις πρακτικές του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος).
10. Κάποιοι άλλοι «παλιοί», στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όριζαν περίπου έτσι κάποια από τα κύρια συνθήματα ενός δημοκρατικού μετώπου: «Ψωμί – Δουλειά. Δημοκρατικές ελευθερίες – Γενική Αμνηστία. Ομαλότητα – Λαϊκή Συμφιλίωση. Δημοκρατία – Ανεξαρτησία. Ειρήνη». Άλλες εποχές; Σίγουρα. Αλλά η ουσία είναι ότι δεν γίνεται να οικοδομηθεί κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο χωρίς να ορίζει μια πραγματική βάση συσπείρωσης των βασικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον για μια άλλη διέξοδο της χώρας.
Με αυτή την έννοια, ας δούμε πιο προσεκτικά τα συνθήματα, τα αιτήματα, τη φωνή του λαού που μετέτρεψε τις παρελάσεις σε διαδηλώσεις ανατροπής των δεδομένων. Η αντίσταση σε μια νέα κατοχή, η άρνηση να γίνει η χώρα προτεκτοράτο, η απόρριψη του πολιτικού συστήματος και ειδικά τα όρια που ξεπέρασε η «ασέβεια» προς τον πρόεδρο της δημοκρατίας, η θέληση για πραγματική Δημοκρατία και όχι κοροϊδία ήταν αιχμηρά σημεία που δημιούργησαν μεγάλη αναταραχή στα νεοκατοχικά επιτελεία.
Έτσι, ο λαός έδωσε τη δική του πρωτότυπη απάντηση στα ερωτηματικά για το τι άλλο μπορεί να γίνει μετά τη 48ωρη απεργία. Μια απάντηση που κανένα επιτελείο δεν μπόρεσε να προσχεδιάσει. Κάπως έτσι, μήπως, δεν έγινε και στις 5 του Μάη;
11. Οι μανούβρες του πολιτικού συστήματος, το πραγματικό ντελίριο της πολιτικής κρίσης, δεν μπορούν να εξηγηθούν με βάση μόνο τις αντιθέσεις ανάμεσα στα κυρίαρχα επιτελεία. Η πρωτοφανής αντίθεση της κοινωνίας στην πρωτόγνωρη συμπίεση που επιβάλλεται, η πρωτοφανής απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος είναι ο καταλύτης των εξελίξεων. Η εκμετάλλευση των αντιθέσεων των «πάνω» μπορεί να γίνει μόνο στο έδαφος της μαζικής ενεργοποίησης και της μετωπικής συσπείρωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων πάνω σε εκείνα τα ζητήματα για τα οποία σήμερα μπορεί η «μάζα» να κινητοποιηθεί και να κάνει θυσίες και όχι με «ασκήσεις επί χάρτου».
Κλείνοντας, λοιπόν, πιο «συνθηματικά», παρατεταμένος λαϊκός αγώνας, κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, οργάνωση του λαού για ανατροπή του έκτακτου καθεστώτος, για αλληλεγγύη, επιβίωση και αξιοπρέπεια, διώξιμο της τρόικας και των κυβερνήσεών της, δημοκρατία, ανεξαρτησία, χειραφέτηση. Είναι πολύ λίγα;
Χρειάζονται, πάντως, την πολύτιμη συμβολή κάθε συνειδητού αγωνιζόμενου ανθρώπου και δύναμης.
http://edromos.gr/


Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Μνημονιακό μπεεεεεε…”

  1. Γιαουρτάκι 0% Says:

    – Ti έγινε «συντρόφισσα» κυρία Κατσέλη; Το άρθρο 37 το κάναμε γαργάρα;

    – Τι έγινε ωραία «αντάρτισα του πενταλέπτου» κυρία Καϊλή; Έληξε πρόωρα η συναισθηματική σας έκρηξη στη «Βουλή των Εφήβων»;

    Ντροπή! Είχατε μια ευκαιρία να περπατάτε στους δρόμους της χώρας χωρίς να φοβάστε ότι θα σας γιαουρτώσουν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: