«Φλερτάροντας με τον θάνατο» – Ο δημοσιογράφος Γ. Αυγερόπουλος (που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ) μιλά για «αγριότητα που ξεπέρασε κάθε όριο» στις 29/6 στο Σύνταγμα

O εκλεκτός συνάδελφος, δημοσιογράφος Γιώργος Αυγερόπουλος, γνωστός σε όλους μας μεταξύ άλλων και για τις εξαιρετικές δημοσιογραφικές έρευνές του μέσα από την εκπομπή «ΕΞΑΝΤΑΣ», βρέθηκε στο μάτι του κατασταλτικού κυκλώνα της Τετάρτης 29 Ιουνίου 2011 στο Σύνταγμα. Αυτό που έζησε, όπως γράφει στην ιστοσελίδα του «Εξάντα» (δες ΕΔΩ) «ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο». Επισημαίνει δε ότι «από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς». Ο δημοσιογράφος με το άρθρο του, θέτει μια σειρά ερωτημάτων για την εκδήλωση της αστυνομικής βαρβαρότητας κατά των διαδηλωτών, ενώ στο τέλος θέτει και ένα ερώτημα που αφορά το χτύπημα που δέχτηκε και ο ίδιος από ΜΑΤατζή: «Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ  δεν γνωρίζω τον «ανώνυμο» ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση».

Αυτούσιο το άρθρο του Γιώργου Αυγερόπουλου (ΠΗΓΗ: http://www.exandasdocumentaries.com/)

Φλερτάροντας με τον θάνατο

Πέμπτη, 30 Ιούνιος 2011 18:02

του Γιώργου Αυγερόπουλου

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι  και διεφθαρμένοι.  Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.

Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα «γιουρούσι» όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. «Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;» με ρώτησε αγανακτισμένος. «Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα»  μου είπε με νόημα χαμογελώντας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά – μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος.  Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες  προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ’ τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον  άλλον.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος – ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι – και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.

Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα – έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.

Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:

  1. Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά  πετώντας κρότου – λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.
  2. Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν  τραυματίες καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν «κουκουλοφόροι», γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς «εδώ είναι ιατρείο» αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν.  Όπως μας είπε ένας γιατρός «Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες.» Τα μάζεψαν άρον – άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.
  3. Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων.   Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο  χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: «Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει»
  4. Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;
  5. Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ  δεν γνωρίζω τον «ανώνυμο» ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: «Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε». Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την… «παρεξήγηση». Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί,  που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα «Δημοσιογράφος» και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.
Advertisements

2 Σχόλια to “«Φλερτάροντας με τον θάνατο» – Ο δημοσιογράφος Γ. Αυγερόπουλος (που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ) μιλά για «αγριότητα που ξεπέρασε κάθε όριο» στις 29/6 στο Σύνταγμα”

  1. Αλέξης Αλεξιάδης Says:

    Memonomena peristatika.. Posi memonomeni m..akeia mporei na mazeutei se merikous politikous…

  2. copy από ΣΜΕΔ Says:

    Οι πρώτες ημέρες της νέας βαρβαρότητας

    Το διήμερο 28-29 Ιουνίου επιβεβαίωσε με τον πιο πραγματικό και υλικό τρόπο ότι η «εποχή της αθωότητας» έχει τελειώσει. Η βαρβαρότητα των δυνάμεων καταστολής, η (εκτός λογικής και νομιμότητας) βία εναντίον των διαδηλωτών από τις δυνάμεις των
    ΜΑΤ, η φρενήρης προσπάθεια να διαλυθούν (με κάθε τρόπο και σε κάθε γωνιά της πόλης) απεργοί και διαδηλωτές δεν είναι πρωτόγνωρα φαινόμενα. Αυτό το διήμερο ωστόσο αποδείχθηκε ότι η βαρβαρότητα της καταστολής δεν είναι παρά η άλλη όψη του νομίσματος της βαρβαρότητας της νομοθεσίας. Η ψήφιση-παρωδία του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος (με θεατρινισμούς βουλευτών που θα ζήλευε ακόμα και ο Ιονέσκο), την ίδια στιγμή που χιλιάδες κόσμου έξω από τη Βουλή βίωναν την «προστασία» της αστυνομίας και το χημικό της πόλεμο, δημιούργησε ένα σκηνικό που από εδώ και πέρα κανείς δεν μπορεί να αγνοεί. Κεκτημένα ετών, εργασιακά δικαιώματα κατακτημένα με αίμα, ακόμα και αυτό το ίδιο το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και τη διαδήλωση είναι πια κενό γράμμα.

    Η πρώτη 48ωρη γενική απεργία της Μεταπολίτευσης πνίγηκε στα χημικά και το αίμα, δείχνοντας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τι εννοεί η κυβέρνηση όταν ζητάει συναίνεση και εθνική συνεννόηση: χημικός πόλεμος για πολλές ώρες, ρίψη δακρυγόνων ακόμα και μέσα σε κλειστούς χώρους, αδιάκριτο και ανηλεές ξυλοκόπημα διαδηλωτών κάθε ηλικίας και σε όλα τα πιθανά και απίθανα μέρη (στο Μοναστηράκι ή μέσα στις …σκηνές της πλατείας Συντάγματος), παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου, εγκλωβισμός εκατοντάδων ανθρώπων στο σταθμό του μετρό και πολλά άλλα που ακόμα και τα κυβερνητικά ΜΜΕ δεν μπόρεσαν να αγνοήσουν. Η εθνική συνεννόηση για τη «διάσωση της χώρας» επιβάλλεται δια της βίας και εφαρμόζεται με μέτρα που στρέφονται συλλήβδην κατά των εργαζομένων της χώρας.

    Η διήμερη βιαιότητα των δυνάμεων καταστολής, βέβαια, δεν είναι τίποτα μπροστά στη βιαιότητα των μέτρων που αποφασίστηκαν με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος και τα οποία έρχονται να προστεθούν σε όσα ήδη εφαρμόζονται τον «καιρό του Μνημονίου». Οι «ελεύθεροι επαγγελματίες» μεταφραστές και επιμελητές-διορθωτές (αυτοαπασχολούμενοι εργαζόμενοι στην πραγματικότητα, που υποχρεώνονται να πληρώνουν οι ίδιοι για την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη και την ασφάλισή τους, χωρίς να δικαιούνται ούτε αποζημίωση ούτε επίδομα ανεργίας όταν χάσουν τη δουλειά τους) καλούνται να πληρώσουν κεφαλικό φόρο ανεξαρτήτως εισοδήματος, χωρίς να υπολογίζεται αν όντως πληρώνονται από τους εργοδότες τους, χωρίς καν να λαμβάνεται υπόψη αν πράγματι ασκούν το επάγγελμα. Ο εφαρμοστικός νόμος του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος, μάλιστα, πηγαίνει ακόμα παραπέρα, νομιμοποιώντας το παράνομο καθεστώς της «εξαρτημένης εργασίας με μπλοκάκι» και επιβάλλοντας χαράτσι σε εργαζόμενους έκθετους σε κάθε είδους εργοδοτική αυθαιρεσία.

    Αυτά απλώς οξύνουν τη βαρβαρότητα που ζούμε στον κλάδο μας εδώ και πάνω από ενάμιση χρόνο. Με την πρόφαση της «κρίσης» και της «έλλειψης ρευστότητας» στην αγορά (μια επιχειρηματολογία που υποβιβάζει τη δουλειά μας και την ίδια μας την ύπαρξη σε αδρανή σάκο του μποξ για τον «κύκλο της αγοράς» και για τα κλομπ της αστυνομίας), τα «φέσια» πολλαπλασιάζονται, οι πολύμηνες καθυστερήσεις πληρωμών γίνονται ο κανόνας, εκδοτικές εταιρείες –κανονικές ή …φαντάσματα– βγάζουν σωρηδόν βιβλία στα βιβλιοπωλεία και στα περίπτερα αφήνοντας απλήρωτους τους μεταφραστές και τους επιμελητές, χωρίς συμφωνητικά και με προφορικές υποσχέσεις για την εξόφλησή τους κάποια στιγμή στο άδηλο μέλλον, μεταφραστικά γραφεία καλούν συναδέλφους να ρίξουν σε εξευτελιστικά επίπεδα τις αμοιβές τους προκειμένου να βρουν δουλειά, εταιρείες υποτιτλισμού συνάπτουν συμβάσεις χιλιάδων ευρώ με τηλεοπτικά κανάλια, κρατικούς φορείς, κινηματογραφικά φεστιβάλ, κ.ο.κ., την ώρα που κάνουν τους υποτιτλιστές επάγγελμα υπό εξαφάνιση – όλα όσα επαναλαμβάνει διαρκώς ο ΣΜΕΔ εδώ και ενάμιση χρόνο.

    Για μας, ένα πράγμα είναι σαφές: ούτε είμαστε εμπορεύματα ούτε πουλάμε εμπορεύματα. Είμαστε εργαζόμενοι και απαιτούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά μας. Με ή χωρίς την κάλυψη της «εργασιακής νομοθεσίας», με ή χωρίς την «προστασία του πολίτη», θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το αυτονόητο, με κάθε μέσο και με κάθε κόστος.

    Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών
    http://www.smed.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: