Απεργίες-καταλήψεις-διαδηλώσεις σε Πορτογαλία-Βρετανία-Ιρλανδία-Iταλία

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ σήμερα στην ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ από τα εργατικά συνδικάτα ως αντίδραση στις προαναγγελθείσες από την κυβέρνηση περικοπές των μισθών. Η κινητοποίηση έρχεται δύο ημέρες πριν από την ψήφιση στην πορτογαλική βουλή των αυστηρών δημοσιονομικών μέτρων. Τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα της χώρας (UGT και CGTP) «συνεννοήθηκαν» για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια.

Κινητοποιήσεων συνέχεια σήμερα και στη ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Φοιτητές και μαθητές διαδηλώνουν κατά της αύξησης των διδάκτρων. Οι πρόσφατες αντίστοιχες κινητοποιήσεις τους περιλάμβαναν και την κατάληψη των κεντρικών γραφείων του κυβερνώντος Συντηρητικού κόμματος. Οι προτάσεις της κυβέρνησης Τόρις-Φιλελεύθερων Δημοκρατών αφορούν τον τριπλασιασμό των διδάκτρων στις 9.000 λίρες (10.505 ευρώ) το έτος. Ήδη, φοιτητές έχουν καταλάβει τρία πανεπιστημιακά κτίρια.

ΙΤΑΛΙΑ: Λίγα βήματα πριν την κατάληψη της Γερουσίας οι Ιταλοί φοιτητές!

Λίγα βήματα «έλειψαν» σήμερα για να καταλάβουν οι Ιταλοί φοιτητές το κτίριο της Γερουσίας στη Ρώμη. Συγκρούστηκαν με την αστυνομία, έσπασαν τα φράγματα, αλλά στο τέλος απωθήθηκαν. Πρόλαβαν και έριξαν αυγά και καπνογόνα. Τεράστιες διαδηλώσεις, εκτός από τη Ρώμη, έγιναν στο Τορίνο, την Περούτζια, το Σαλέρνο και την Πίζα, ενάντια στις προωθούμενες «μεταρρυθμίσεις» στην ανώτατη εκπαίδευση.

Καθιστική διαμαρτυρία έγινε μπροστά από την Κάτω βουλή, με πανό: «Όχι στις μειώσεις». Ερευνητές κατέλαβαν τις στέγες των ιδρυμάτων τους σε Τορίνο, Περούτζια, Σαλέρνο ενώ στην Πίζα κατέλαβαν πέντε γέφυρες στον Άρνο και στη Σιένα, τις σιδηροδρομικές γραμμές.

Η μαχητικότητα των Ιρλανδών δημοσιογράφων

Οι Ιρλανδοί συνεχίζουν να εξεγείρονται για την προσφυγή της χώρας τους στον ευρωπαϊκό µηχανισµό στήριξης σε βαθμό που οι πολιτικοί συσχετισμοί στον κυβερνητικό συνασπισµό να οδηγούν ολοταχώς σε πτώση της κυβέρνησης. Οι μαχητικοί δημοσιογράφοι στην Ιρλανδία τιμούν το λειτούργημά τους ασκώντας το τελευταίο διάστημα δριμεία κριτική στις επιλογές του πρωθυπουργού της χώρας, Μπράιαν Κόουεν.

Οι ανελέητες δημοσιογραφικές ερωτήσεις τους κατά πρόσωπο στην κεφαλή της χώρας, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί από τους εκπροσώπους του Τύπου όταν σφαγιάζουν τα δικαιώματα των εργαζομένων. Δυστυχώς, αυτό για την ελληνική πραγματικότητα δεν είναι παρά μόνο η εξαίρεση στον κανόνα των τηλε-κανίβαλων πρόθυμων δημοσιογράφων, κυρίως ορισμένων ιδιωτικών «μεγκά-λων» καναλιών που όχι μόνο δεν διαμαρτύρονται για την επιβολή των αντεργατικών μέτρων αλλά «μαλώνουν» την κυβέρνηση γιατί δεν επιταχύνει την εφαρμογή τους…

Δείτε και την πρόσφατη ανάρτηση στο blog μας: Ευρώπη – Άρωμα κοινωνικής εξέγερσης;

Advertisements

2 Σχόλια to “Απεργίες-καταλήψεις-διαδηλώσεις σε Πορτογαλία-Βρετανία-Ιρλανδία-Iταλία”

  1. Αστειάτορας Says:

    Α, έτσι εξηγείται που ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΜ-Θ, Μάκης Βοϊτσίδης, λείπει συνέχεια στο εξωτερικό. Συμμετέχει στις διαδηλώσεις εκτός Ελλάδας. Αυτό είναι που λένε: «ΕΞΩ ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ»!

  2. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ για ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ Says:

    ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από http://www.athens.indymedia.org

    Πορτογαλία: Ανακοίνωση της αναρχοσυνδικαλιστικής ένωσης AIT-SP

    Μεταφράζουμε την παρακάτω ανακοίνωση για την γενική απεργία της 24ης Νοέμβρη στην Πορτογαλία. Ο λόγος της απλός, περιεκτικός και καίριος είναι παράδειγμα προς μίμηση. Όλοι στους δρόμους!

    Όλοι ξέρουμε πως η προγραμματισμένη γενική απεργία της 24ης Νοέμβρη δεν πρόκειται να παραλύσει την καπιταλιστική οικονομία, όπως θα ήταν το λογικό σε μια πραγματική γενική απεργία. Αλλά επίσης ξέρουμε πως αυτό δεν οφείλεται στην ασυμφωνία της πλειοψηφίας των εργαζόμενων για την αναγκαιότητα της διαμαρτυρίας ενάντια στις αδικίες και την εκμετάλλευση των οποίων πέφτουν θύματα ή με την απεργία σαν μορφή αγώνα.

    Ποιος εργαζόμενος , του οποίου του απομένει ακόμα λίγη αξιοπρέπεια, δεν πιστεύει πως είναι απαραίτητο να διαδηλώσει ενάντια στην κατάσταση επισφάλειας και στην μιζέρια στην οποία είναι υποχρεωμένη η πλειοψηφία των εργαζόμενων σε αυτή τη χώρα, προκαλώντας ζημιά σε αυτούς που είναι οι κύριοι υπεύθυνοι και επωφελούμενοι, την τάξη των πολιτικών και των αφεντικών;

    Ποιος εργαζόμενος , του οποίου του απομένει ακόμα λίγη αξιοπρέπεια, δεν αισθάνεται την οργή να γιγαντώνεται εντός του όταν ακούει τους ίδιους εγκληματίες, με την κοιλιά γεμάτη από πολυτέλειες και προνόμια, να του ζητούν εκ νέου και άλλες θυσίες;

    Γιατί επομένως δεν πραγματοποιείται μια γενική απεργία;

    Η απάντηση είναι πως ο φόβος και η απομόνωση που μας επιβλήθηκαν, ένα αόρατο όριο που μας εμποδίζει να αντιπαρατεθούμε με τους πραγματικούς μας εχθρούς.

    Ο φόβος της απόλυσης, ο φόβος του να χάσουμε και τα λίγα ευρώ που μας δίνουν στο τέλος κάθε μήνα μας εμποδίζει να αντισταθούμε και μας κάνουν να βλέπουμε σαν εχθρό τον διπλανό μας που τον εκμεταλλεύονται όπως και εμάς και όχι αυτόν που μας εκμεταλλεύεται. Χωρίς να έχουμε καμία άμυνα απέναντι στο αφεντικό. Είμαστε υποχρεωμένοι να ικανοποιούμε κάθε του επιθυμία, να δεχόμαστε όλες τις θυσίες και τους εξευτελισμούς. Το να διαμαρτυρηθείς παρουσιάζεται σαν μια ρομαντική πράξη ανεύθυνων νέων και η απεργία ένα ενθύμιο των μακρινών εκείνων καιρών που η εργαζόμενοι σκεφτόντουσαν πως μπορούσαν να κάνουν επαναστάσεις.

    Η απομόνωση γίνεται ακόμα πιο έντονη και ο φόβος μας εμποδίζει να βρούμε τη δύναμε της ένωσης με τους όμοιούς μας, τους λοιπούς εκμεταλλευόμενους και εξευτελισμένους. Η απομόνωση μπορεί να νικηθεί μονάχα αν αντικαταστήσουμε την ηθική της μπουρζουαζίας “ο καθένας για την πάρτη του” με την ηθική της αλληλοβοήθειας, στεκόμενοι αλληλέγγυοι στους άλλους εργαζόμενους. Μόνο σπάζοντας την απομόνωση της οποίας είμαστε θύματα θα μπορέσουμε να νικήσουμε το φόβο. Ποιος θα φοβάται την απόλυση όταν ξέρει πως ένα πλήθος ανθρώπων θα εκδικηθεί και πως κανείς άλλος εργαζόμενος δεν θα δεχτεί να καταλάβει τη θέση του;

    Αυτό θα επιτευχθεί αν κατακτήσουμε εκ νέου την βασική ιδέα που ενέπνευσε τη δημιουργία των πρώτων συνδικάτων “η απελευθέρωση των εργατών μπορεί να είναι μόνο έργο των ίδιων των εργατών”. Θα ξέραμε επομένως να ενωθούμε, χωρίς αρχηγούς και αντιπροσώπους, συζητώντας τα προβλήματά μας σε συνελεύσεις ίσων, πάντα μέσω της άμεσης, αδιαμεσολάβητης δράσης χωρίς πολιτικούς ή γραφειοκράτες συνδικαλιστές. Έτσι θα κινηθούμε για την επίλυση αυτών των ίδιων προβλημάτων, έχοντας πάντα κατα νου πως τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών και των εκμεταλλευόμενων δεν θα ταυτιστούν ποτέ και πως η απελευθέρωσή μας θα είναι δυνατή μόνο με την καταστροφή του καπιταλισμού και του κράτους.

    Θα ξέραμε να νικήσουμε το φόβο και την απομόνωση από την οποία τρέφονται τα αφεντικά μας και θα κατορθώναμε να διαδηλώσουμε. Με εφαλτήριο μια απεργία που οι ισχυροί τη θέλουν ήσυχη και ακίνδυνη μπορούμε να φτάσουμε στο σημείο να θέσουμε υπό αμφισβήτηση ένα σύστημα που μας μεταμορφώνει σε σκλάβους.

    Ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση! Για την κοινωνική ισότητα!

    Ενωμένοι και αυτοοργανωμένοι να γίνουμε η κρίση τους!

    Διεθνής ένωση Εργαζομένων-Τομέας Πορτογαλίας- Πυρήνας Λισσαβώνας

    πηγή http://ait-sp.blogspot.com/

    contrainfo.espiv.net/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: