ΠΟΡΕΙΕΣ-ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ για το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ στη Θεσσαλονίκη (2010)

Το δημοκρατικό προσωπείο

Άκρως επίκαιρα, ειδικά φέτος στην εποχή του Μνημονίου, της τρόικας, των απολύσεων, της φτώχειας, της περιστολής των εργασιακών δικαιωμάτων και της όξυνσης της κρατικής-αστυνομικής καταστολής, παραμένουν τα αιτήματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου του 1973. (Διαβάστε στη διπλανή στήλη «σελίδες» το:  ΠΟΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 1973.) Έχουν περάσει 37 χρόνια αλλά η δικτατορία έχει απλώς αλλάξει πρόσωπο. Φοράει πλέον το δημοκρατικό της προσωπείο και τη θέση των τανκς της χούντας, έχουν πάρει οι αγορές, οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές και οι νόμοι της εργοδοτικής, ασφα-ληστρικής τρομοκρατίας.

Κάθοδος… «ΑΠΟΧΗΣ-ΛΕΥΚΟΥ-ΑΚΥΡΟΥ» στους δρόμους

Η συμμετοχή των πολιτών που πλήττονται από τη βάρβαρη καπιταλιστική επίθεση, αναμένεται να είναι μεγάλη στις συγκεντρώσεις και τις πορείες της 17ης Νοεμβρίου. Θα είναι η πρώτη μαζική κάθοδος του κόσμου στους δρόμους μετά το φετινό καλοκαίρι και η πρώτη απόπειρα απόδειξης προς το πολιτικό κατεστημένο και τα γνωστά παπαγαλάκια των ΜΜΕ, ότι το μεγαλύτερο ποσοστό της ΑΠΟΧΗΣ, των ΛΕΥΚΩΝ και των ΑΚΥΡΩΝ στις πρόσφατες -αυτοδιοικητικές δήθεν- εκλογές, δεν οφειλόταν σε «αδιαφορία των πολιτών προς τα κοινά», αλλά σε έμπρακτη πολιτική διαμαρτυρία και στάση.

ΝΕΟ! Την Τρίτη το απόγευμα, στις 16.15 περίπου, στο κτίριο της ΓΓΑ (Γενική Γραμματεία Αθλητισμού) επί της λεωφόρου Κηφισίας στην Αθήνα, οι τρεις εκπρόσωποι της τρόικας (Poul Thomsen, Servaas Deroose, Klaus Masuch) αποδοκιμάστηκαν δημοσίως από ακτιβιστές. (πηγή: http://www.athens.indymedia.org).

Αστυνομικός κλοιός και βιαιότητα

Ήδη από την Δευτέρα 15 Νοεμβρίου έχουν ξεκινήσει πορείες και εκδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Οι μεγάλες πόλεις, κυρίως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη αστυνομοκρατούνται ασφυκτικά. Στο τέλος της χθεσινής διαδήλωσης στην Αθήνα, μία γυναίκα που περνούσε έξω από το Πολυτεχνείο χτυπήθηκε, σύμφωνα με καταγγελίες διαδηλωτών, από μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας (ομάδα ΔΙΑΣ) οι οποίοι την εγκατέλειψαν αιμόφυρτη στο δρόμο. Νοσηλεύεται στον Ερυθρό Σταυρό (φωτο-ντοκουμέντο στο: http://evriteros.blogspot.com/). Δείτε VIDEO από τη χθεσινή (15.11.2010) πορεία στην Αθήνα: http://www.youtube.com/watch?v=PP0DkDdKyWE&feature=player_embedded

Μέλη της ΠΑΣΠ απωθήθηκαν από διαδηλωτές στο ΑΠΘ

Το μεσημέρι (17/11/2010) , 100 περίπου μέλη της ΠΑΣΠ, οπλισμένοι με κοντάρια σημαιών και φορώντας κράνη, βγήκαν από το πανεπιστήμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, και επιχείρησαν να καταθέσουν στεφάνι στο Πολυτεχνείο. Απωθήθηκαν από αντιεξουσιαστές και φοιτητές της ριζοσπαστικής αριστεράς καθώς θεώρησαν «πρόκληση την παρουσία εκεί της φοιτητικής «κυβερνητικής» παράταξης του Μνημονίου, των απολύσεων και των αντεργατικών μέτρων».  Η απώθηση μελών της ΠΑΣΠ σε VIDEO στο: http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/paspara_ap8.flv  http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1225277

 

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ-ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ- ΠΟΡΕΙΩΝ στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Οι «επίσημες» εκδηλώσεις του ΑΠΘ

Ανοιχτό θα παραμείνει το πανεπιστήμιο με εκδηλώσεις, συζητήσεις και προβολές ταινιών για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όπως ανακοίνωσαν η Πολυτεχνική σχολή, η σχολή Θετικών Επιστημών και η πρυτανεία του ΑΠΘ

Πρόγραμμα εκδηλώσεων 16ης Νοεμβρίου 2010

19.15 – Εκδήλωση-αφιέρωμα στην 37η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στο κεντρικό αμφιθέατρο “Εμπειρίκος” της σχολής Θετικών Επιστημών με θέμα: «Δικτατορία τότε… Σήμερα τι;” περιλαμβάνει προβολή γεγονότων του Πολυτεχνείου και την πρώτη συνέντευξη των πρωταγωνιστών του μετά τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο στην κρατική τηλεόραση (διάρκεια 15 λεπτά). Χαιρετισμό θα απευθύνουν ο πρύτανης του ΑΠΘ Γιάννης Μυλόπουλος και ο κοσμήτορας της σχολής Θετικών Επιστημών Σπύρος Παυλίδης.
Θα ακολουθήσει ομιλία του συγγραφέα και εκφωνητή του σταθμού του Πολυτεχνείου ’73, Δημήτρη Παπαχρήστου, η οποία θα εξελιχθεί σε ανοιχτή συζήτηση. Θα ακολουθήσει μουσική εκδήλωση.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων 17ης Νοεμβρίου 2010

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ με διοργανώτρια την κοσμητεία της Πολυτεχνικής σχολής

– 12.00 – Κατάθεση στεφάνων στο μνημείο της Πολυτεχνικής σχολής από τις πανεπιστημιακές αρχές, την ομάδα συναγωνιστών του Θωμά Βασιλειάδη στη μνήμη του, από φοιτητές κλπ.

– 13.00 – Συζήτηση με παλαιούς φοιτητές του 1961-62 για την πορεία μέχρι την ίδρυση της ΦΕΑΠΘ και κατάθεση μαρτυριών για την περίοδο 1967 και το 1973.
– 14.30 – Προβολή ταινίας των Γιώργου Τσεμπερόπουλου και Σάκη Μανιάτη “Τα Μέγαρα”, γυρισμένη το 1972. Επανάληψη της προβολής στις 21.00 μετά την ολοκλήρωση της πορείας για το Πολυτεχνείο.

– 18.00 – Επετειακή συνεδρίαση της συγκλήτου στην αίθουσα συγκλήτου του ΑΠΘ

– 19.00 – Ανοιχτή συζήτηση-εκδήλωση στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ με θέμα «1973-2010: Το πανεπιστήμιο τότε και σήμερα». Εισηγητές (με αλφαβητική σειρά), οι δημοσιογράφοι Μάκης Βοϊτσίδης (πρόεδρος Δ.Σ. ΕΣΗΕΜ-Θ), Ζώγια Κουταλιανού, Παύλος Νεράντζης, Χρήστος Τελίδης και Κλέαρχος Τσαουσίδης. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο πρύτανης του ΑΠΘ Γιάννης Μυλόπουλος.

– 21.00 – Συναυλία στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ με τους Νίκο Πορτοκάλογλου, Νίκο Ζιώγαλα, Μανώλη Φάμελλο κ.ά.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ-ΠΟΡΕΙΕΣ-ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (16-17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010) στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010

– 15:30 – Συνέλευση στο Φυσικό ΑΠΘ

Διοργάνωση: αυτόνομο σχήμα φυσικού (persona non grata)

– 18.00 – ΕΚΔΗΛΩΣΗ στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ (αμφ. Παναγιωτόπουλος) με θέμα: «Η επίθεση στην εκπαίδευση στην εποχή της κρίσης και του μνημονίου. Αγώνες διαρκείας η απάντηση του νεολαιίστικου κινήματος»

Διοργάνωση: ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ φοιτητικων συλλογων

Αρχιτεκτονικής, Γεωλογικού, Ιατρικής, Μηχανολόγων–Ηλεκτρολόγων, Πληροφορικής, Φυσικού, Χημικού, Μουσικού.

– 19.00 – Συνέλευση στο πολυτεχνείο για τη διοργάνωση της πορείας της Παρασκευής

Διοργάνωση: @

Τετάρτη 17 Νοεμβρίου

– 17.00 – Συγκέντρωση στην Πολυτεχνική Σχολή – ΠΟΡΕΙΑ προς το Αμερικανικό Προξενείο

Διοργανωτής: ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974)

– 17.00 – Συγκέντρωση  ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ φοιτητικών συλλόγων – ΠΟΡΕΙΑ προς το αμερικανικό προξενείο και επιστροφή στο Πολυτεχνείο.

– 17.00 – Συγκέντρωση στην Πολυτεχνική Σχολή – ΠΟΡΕΙΑ με τελική κατάληξη το αμερικανικό προξενείο

Διοργανωτής: Ε.Κ.Θ. – ΕΔΟΘ  και ΚΚΕ (ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ, ΜΑΣ, ΟΓΕ, Επιτροπές Ειρήνης, αντιστασιακές οργανώσεις).

– 18.00 – Συγκέντρωση στην Καμάρα.

Καλούν: Πρωτοβάθμια Σωματεία, ΑΚ Θεσσαλονίκης, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ «ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ» (προσυγκέντρωση στις 17.00 στο «Σχολείο» – Βασ. Γεωργίου με Μπιζανίου), Αριστερά Σχήματα, φοιτητικές-μαθητικές συλλογικότητες,

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

1.Νεότερες πληροφορίες θα εμπλουτίζουν συνεχώς το παραπάνω κείμενο. Καλούνται οι συλλογικότητες που δεν αναφέρονται παραπάνω, να αναρτήσουν τη συμμετοχή τους στα σχόλια προκειμένου να τα εντάξουμε στην κεντρική ανάρτηση με τις εκδηλώσεις.

2. Δημοσιογράφοι-μέλη του ΑΣΥΝΤΑΧΤΟΥ ΤΥΠΟΥ θα συμμετάσχουν στην πορεία της 17ης Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη και θα επιδιώξουν να την αποτυπώσουν με το δικό τους ανεξάρτητο ρεπορτάζ

Διαβάστε παρακάτω μία «ανεπίδοτη επιστολή» που γράφτηκε πριν λίγες ώρες με αφορμή τη σημερινή επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και δημοσιεύτηκε στο http://theogrocer.blogspot.com. Δείτε επίσης, τα ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ-ΑΦΙΣΕΣ για την πορεία της 17ης Νοέμβρη 2010

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ


ΑΝΕΠΙΔΟΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Με αφορμή τα 37 χρόνια απ’ το Νοέμβρη του ‘73
Αγαπημένε μου Διομήδη,
δεν έχω καμιά ελπίδα πως το γράμμα μου θα φτάσει σε σένα. Είμαι πια μεγάλο παιδί και το παραμύθι για αναστημένους νεκρούς και επουράνιους παράδεισους είναι από χρόνια καταχωνιασμένο στο σεντούκι της παιδικής μου αφέλειας. Όχι πως έχω πάψει να είμαι αφελής. Δε θέλω να παρεξηγηθώ. Ίσα-ίσα μάλιστα και τώρα που σου γράφω από μιαν αφέλεια κρατιέμαι για να μην καταρρεύσω.
Δεν περιμένω όμως πως θα σε βρει κάπου ο ταχυδρόμος, πολύ περισσότερο στον παράδεισο. Οι παραδεισένιες θέσεις κοστίζουν χρυσάφι και απευθύνονται σ’ αυτούς που τις πληρώνουν μετρητοίς και τις καταχωρίζουν στο Ε9 με τη βοήθεια βατοπεδινών προσευχών. Κι έπειτα όλοι αυτοί οι καλοί και φερέγγυοι αγοραστές του παράδεισου έχουν τόσο ευτραφή καπούλια που πιάνουν πάνω από δυο θέσεις ο καθένας, με εξαίρεση τον Πάγκαλo, που, μαζί με τα 58 ακίνητα του στο μάταιο τούτο κόσμο, για το επέκεινα έχει κατοχυρώσει ολόκληρο τριθέσιο καναπέ στο πάνθεον των υποψήφιων αγγέλων. Το μόνο επουράνιο που έμεινε για όσους πορευόμαστε με δάνεια, είναι το γκρίζο πηκτό σύννεφο πάνω απ’ την Αθήνα, μια μαύρη τρύπα και λίγη χωμάτινη βροχή. Χωρίς να συνυπολογίσει βέβαια κανείς την κόλαση που ζούμε, η οποία όμως δεν είναι επουράνια, είναι απολύτως κατουράνια ή μάλλον εντελώς επίγεια. Φοβάμαι λοιπόν πως κι αυτή η επιστολή μου θα επιστραφεί ως ανεπίδοτη, εκτός αν βρει παραλήπτες όσους κράτησαν την εικόνα σου στη συνωστισμένη, από απώλειες, μνήμη.
Με την ευκαιρία ήθελα να σου πω να μην παρεξηγηθείς αν αυτοί που σε θυμούνται, δεν είναι όσοι θα ‘πρεπε. Σ’ αυτούς τους μεταμοντέρνους καιρούς που δεν πρόλαβες να ζήσεις, μας περνούν όλους τακτικά από το καθαρτήριο της μνήμης για να ξεχάσουμε ελπίδες, ιστορικούς παραλληλισμούς, ποιητές, τους χαμένους φίλους, το πανανθρώπινο όνειρο, το βουητό των δρόμων που σαλεύουν, τη γεύση της άγουρης προσδοκίας και της ώριμης απαίτησης, το σχήμα και τον ήχο του γέλιου, ακόμα και τα ίδια τα παιδιά μας. Η θεραπεία είναι αρκετά αποτελεσματική! Αφού να φανταστείς, όταν βλέπουμε πια κάποιον να γελάει, ξέρουμε πως είναι βαριά αθεράπευτος και επιστρατεύουμε τις μάσκες που μας έμειναν από την πανδημία των χοίρων. Όσες φορές οι αποθεραπευμένοι αισθανόμαστε την ανάγκη του γέλιου, όπως στη διάρκεια της διακαναλικής του, τρόπος του λέγειν, πρωθυπουργού μας ή τώρα στις προεκλογικές ομιλίες των καλλικρατικών, σκάμε στα κλάματα.
Και στη λήθη που αφορά τα παιδιά μας έχουμε πολύ καλά αποτελέσματα. Να σκεφτείς μόνο πως ενώ μια ολόκληρη γενιά –τι λέω εγώ– και την επόμενη και την ακόμα πιο μετά, τις ρίχνουν στα σκουπίδια, εμείς κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Ούτε κι εσύ βέβαια καταλαβαίνεις τι σου λέω γιατί έμεινες στην εποχή που η Ελλάδα αντιμετώπιζε τάχα δημογραφικό πρόβλημα, Ε, λοιπόν σε πληροφορώ ότι και τα λίγα παιδιά που γεννήσαμε πρέπει τώρα να τα πετάξουμε στη χωματερή γιατί κοστίζουν στη σωτηρία της πατρίδας. Η τρόπος του λέγειν κυβέρνησή μας τους δίνει μια ακόμα ευκαιρία μέσα από τη συλλογική σύμβαση των 560 ευρώ, να επιβιώσουν τα 45 παραγωγικά χρόνια του βίου τους.
Τέλος πάντων , μη σε ζαλίζω με εντελώς ευτελή και βαρυστόμαχα πράγματα, που εμείς στο κάτω-κάτω τα έχουμε χωνέψει. Πάντως, κοντά στις άλλες ψευδαισθήσεις που συνεχίζουν να με βασανίζουν, εγώ θα κάνω σαν να πρόκειται να πάρεις στα χέρια σου το γράμμα μου. Μάλιστα είναι σαν να σε βλέπω μπροστά μου, ολοζώντανο. Πριν αρχίσεις να διαβάζεις την παρούσα ασυνάρτητη επιστολή, καθαρίζεις με την άκρη της μπλούζας σου τα μεγάλα γυαλιά σου. Κι ας ξέρω πως έγιναν θρύψαλο όταν έπεσες στην άσφαλτο. Και κοίτα τώρα πόσο ασυνάρτητη έχω πια γίνει, που κλαίω για ένα ζευγάρι σπασμένα γυαλιά.
Δεν ξέρω αν ως εδώ σου έδωσα λίγο να καταλάβεις πώς είναι η ζωή μας σήμερα, τριανταεφτά χρόνια από τότε που ‘φυγες. Έχουμε αλλάξει κι εντελώς τους κώδικες επικοινωνίας. Να, για παράδειγμα, όταν εσύ φώναζες ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, με το ψωμί τι εννοούσες ακριβώς; Υποθέτω, να μην υπάρχουν άνθρωποι που το στερούνται. Ε, με χαρά σε πληροφορώ πως ένας στους έντεκα Έλληνες δικαιούται τουλάχιστον δύο φέτες ψωμί στα δημόσια συσσίτια, τρεις στους έντεκα το ζυμώνουν μόνοι τους γιατί έρχεται φτηνότερα, τέσσερεις στους έντεκα μπορούν ακόμα και αγοράζουν φρατζόλες διατίμησης, και δύο στους έντεκα δεν το τρώνε γιατί παχαίνει. Πιθανόν να σου προξενεί εντύπωση η ποσόστοση με βάση το έντεκα και η απουσία από το συνολικό άθροισμα του ενός. Αυτός ο ένας είναι μετανάστης, πρόσφυγας μπορεί και γύφτος, με λίγα λόγια ένας από αυτούς τους λαθρόβιους που μοιάζει σαν να το κάνουν επίτηδες να είναι κυνηγημένοι από τον πόλεμο ή τη φτώχεια, μόνο και μόνο για να σπάνε τα νεύρα του Άδωνη. Και γι αυτούς όμως μετά το ξύλο, τις διαπομπεύσεις, τον εξευτελισμό πάντα βρίσκονται λίγα φιλεύσπλαχνα ψίχουλα στη χώρα που γέννησε τον ξένιο Ζευ. Άρα, αγαπημένε μου Διομήδη, ως προς το ψωμί, ο αγώνας σου δικαιώθηκε.
Στο σκέλος της παιδείας τα πράγματα είναι ακόμη καλύτερα. Τώρα, ως και τα εξάχρονα έχουν τουλάχιστον δέκα ώρες παιδεία στα ολοήμερα ιδρύματα και αν συνυπολογίσει κανείς και τις ώρες μελέτης στο σπίτι, υπερβαίνουν τις δώδεκα. Έτσι, θα είναι έγκαιρα και απολύτως προσαρμοσμένα στο μετέπειτα δωδεκάωρο εργασιακό τους ωράριο. Τα μεγαλύτερα ξεπερνούν, όπως είναι φυσικό, τις δώδεκα ώρες σε άθροισμα παιδείας-παραπαιδείας, πράγμα λογικό και απαραίτητο στην εποχή της έκρηξης της γνώσης. Βέβαια αυτή η έκρηξη αποβαίνει πολλές φορές μοιραία. Οι δυσπροσάρμοστοι έφηβοί πάσχουν μαζικά από κατάθλιψη, ενώ τα εξάχρονα αποκτούν πρόωρα τικ παρότι προέβλεψαν γι αυτά την ηλεκτρονική αλάνα. Η οπωσδήποτε σοσιαλιστική και τρόπος του λέγειν κυβέρνησή μας έχει μάλιστα καθιερώσει τη δια βίου μάθηση κι έχει ενισχυθεί, έτσι, η επιχειρηματικότητα. Είναι τόσο συγκινητικό να βλέπεις να τονώνεται η αγορά, να ανοίγουν νέα μαγαζιά εμπορίας γνώσεων, σε ποικίλες συσκευασίες (one size, transsexual, μιας χρήσης, για μεγάλα μεγέθη κλπ) διαψεύδοντας πανηγυρικά όσους αθεράπευτα αντικαθεστωτικούς μιλάνε για πανδημία λουκέτων. Αν τώρα σε όλα αυτά προσθέσει κανείς την ευρύτερη παιδεία που προσλαμβάνει μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες ο πολίτης κάθε ηλικίας, από το τρυφερό βρέφος ως τον ώριμο ανασφαλή του ΙΚΑ, έχουμε ένα πλέγμα παιδείας από το οποίο δύσκολα ξεφεύγει κανείς. Άρα, αγαπημένε μου Διομήδη, ως προς το σκέλος πεδία, όχι παιδοία, συγνώμη πεδύα, τέλος πάντων παιδεία ήθελα να πω, δεν θα είχες σήμερα κανένα απολύτως παράπονο.
Στο τελευταίο μέρος του τρίπτυχου αιτήματος –την ελευθερία– η δικαίωση ξεπερνά κάθε φαντασία. Φτάνει να σου πω ότι δεν υπάρχει πια υπουργείο δημόσιας τάξης! Ναι, ναι, ξέρω ότι δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις, παρ’ όλα αυτά είναι μια πραγματικότητα. Περιττεύει στις σημερινές συνθήκες ώριμης στάσης του πολίτη το υπουργείο που είχε ταυτιστεί με τη δίωξη του φρονήματος, τη λογοκρισία, το σάπισμα στο ξύλο κλπ κλπ. Τώρα έχουμε υπουργείο προστασίας του πολίτη! Μόνο αυτό σου λέω: όταν κάποιος παραμένει ασυγχώρητα ανώριμος, πέφτει μόνος του πάνω στις ζαρντινιέρες και μωλωπίζεται μέχρι να αισθανθεί ότι ωρίμασε. Δεν είναι συγκλονιστικό; Ένας σοφός συνδυασμός της πράσινης ανάπτυξης και της ωρίμανσης του πολίτη. Βέβαια η ζαρντινιέρα μετά γίνεται μια αηδία, αλλά όλα έχουν ένα κόστος. Όχι, χαρακίρι ακόμα δεν κάνουμε, φαντάζομαι όμως πως είναι θέμα χρόνου. Σε κάποιες (ευτυχώς σπάνιες) ακραίες περιπτώσεις, οι θεματοφύλακες της δημοκρατίας ψεκάζουν τους απείθαρχους με παρασιτοκτόνα, όπως έκανε η μάνα σου με την τριανταφυλλιά που είχε στο δίμετρο μπαλκόνι και που τελικά μαράθηκε γιατί δεν είχε πια κουράγιο ούτε να την ποτίσει από τότε που ‘φυγες. Α, να μην το ξεχάσω! Θυμάσαι την ταλαιπωρία για μια φωτογραφία ταυτότητας στην εποχή σου της ισχνής τεχνολογίας; Ε λοιπόν άκου. Κάθε δέκα μέτρα τώρα μια υπερσύγχρονη κάμερα σου τραβάει δέκα φωτό το δευτερόλεπτο. Αυτό είναι λίγο αγχωτικό βέβαια. Πρέπει να προσέχεις συνέχεια την πόζα σου γιατί δεν είναι και ωραίο να βγαίνεις στην αναμνηστική σαν παρασάνταλο. Εγώ πάντως προσέχω. Περπατώ συνέχεια στητή, μ’ ένα ελαφρά αινιγματικό και συνάμα αδιόρατα σεξουαλικό χαμόγελο γιατί είναι η πόζα που μου πάει. Πάντα βέβαια υπάρχουν και οι κομπλεξικοί που επικρίνουν το μέτρο. Υποθέτω βάσιμα γιατί τους λείπει η φωτογένεια. Και επιπλέον. Τώρα, με την ανάπτυξη της κινητής τηλεφωνίας και του ΓΟΤΕ (Γερμανικός Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδας) ναι, ναι του πάλαι ποτέ ΟΤΕ, το καθεστώς μάς έχει εφοδιάσει με εύκολης απομνημόνευσης τετραψήφια νούμερα στα οποία μπορεί ο υπεύθυνος πολίτης να αναφέρει όσους καπνίζουν, όσους γελάνε, όσους ελπίζουν. Διαβάζοντάς το, φαντάζομαι πόσο παλιομοδίτικη θα σου φανεί και σένα η μαύρη κουκούλα.
Αν όλα αυτά δεν αποδώσουν, τους -ευτυχώς ολοένα και λιγότερους- ταραξίες, το υπουργείο προστασίας του πολίτη τους παραπέμπει στο λαϊκό δικαστήριο των τηλεπαράθυρων, όπου εκεί πια διαπομπεύονται ολοκληρωτικά από τους ξεφωνημένα αντικειμενικούς δημοσιογράφους που τώρα ασκούν και το λειτούργημα των διαφωτιστών της νέας εποχής, σε συνεργασία βέβαια πάντα με τους πολιτικούς λειτουργούς. Ειδικά όσοι έχουν την τύχη να τους παραλάβει για διαφώτιση ο Καψής με την ευθύβολη κριτική του ή ο Πάγκαλος – μ’ εκείνη τη γουργουριστή από το υγροποιημένο λίπος φωνή του – τους σιχαίνεται και η μάνα τους. Τόσο ανώφελους και επιζήμιους τους παραδίδει η επιχειρηματολογία τους στην ώριμη κοινή γνώμη.
Η κατάκτηση της ελευθερίας είναι πλέον τόσο εμπεδωμένη ώστε -θα σου το πω και μη σκάσεις κι εσύ στα κλάματα- στη φετινή πορεία του πολυτεχνείου μπροστάρης θα είναι, ως παλαίμαχος της εξέγερσης, ο ίδιος ο υπουργός του υπουργείου προστασίας του πολίτη, μαζί με τον Ανδρουλάκη που η κατεύθυνση του λυκοπιάσματός του τον βοηθά να ατενίζει πάντα μπροστά, με αισιοδοξία προς το μέλλον, καθώς και μια τιμητική φρουρά τουλάχιστον δέκα χιλιάδων ένστολων. Δυστυχώς, σύμφωνα με βάσιμες αν και ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, στην πορεία δε θα συμμετάσχει ο τρόπος του λέγειν πρωθυπουργός της τρόπος του λέγειν χώρας γιατί είναι κουρασμένος από το μαραθώνιο στον οποίο τον χτύπησαν τα καινούρια πορτοκαλί σκαρπίνια.
Με δικαιωμένο λοιπόν συνολικά το κύριο σύνθημα της εξέγερσής του Νοέμβρη, πιστεύω αγαπημένε μου Διομήδη, να αισθάνεσαι κι εσύ δικαιωμένος. Έτσι αισθάνθηκαν και κάποιοι από τους συμμετέχοντες στην ‘αυλή του φθινοπώρου’ και δικαιολογημένα εξαγόρασαν το αίμα μιας ολόκληρης γενιάς με μια θέση ευρωπαϊκού επιτρόπου, υπουργού, βουλευτή, γενικού γραμματέα και ούτω καθεξής. Γι αυτό σου εξήγησα πώς έχει σήμερα η κατάσταση, για να μη βιαστείς να τους χαρακτηρίσεις ενεχυροδανειστές της ιστορίας ή παραχαράκτες ή πουλημένους ή γιαλαντζί επαναστάτες. Ίσα-ίσα μάλιστα που και σήμερα δίνουν έναν αγώνα για τη σωτηρία της πατρίδας, η οποία παρέλειψα να σου πω ότι περνά δυσκολούτσικες ώρες. Στο λέω έτσι χαϊδευτικά για να μη σε τρομάξω. Όχι τίποτα φοβερό, όχι. Μη βάζεις κακό με του νου σου. Απλώς έχουμε χρεοκοπήσει, ξαναγίναμε αποικία του κερατά, μετά τους Αμερικάνους οι Γερμανοί ξανάρχονται, οι μισθωτοί γίνανε σκλάβοι, οι μεροκαματιάρηδες κατατάσσονται στο μεγάλο στρατό της ανεργίας, οι συντάξεις εξαερώνονται, στα νοσοκομεία χειρουργούν χωρίς αναισθητικό, οι δανειολήπτες αυτοκτονούν, τα παιδιά μας τα ρίχνουμε στη χωματερή (αυτό στο είπα ήδη), οι γέροι ψάχνουν για παράταιρα παπούτσια και σάπια λάχανα στα σκουπίδια, η χώρα μοιράζεται σε δεκατρία καντόνια ή πασαδιλίκια ή σατραπείες ή περιφέρειες, ο δημόσιος πλούτος έχει ξεπουληθεί και όσος απέμεινε είναι στις μικρές αγγελίες της χρυσής ευκαιρίας, ο Γιωργάκης μας απειλεί με εκλογές, πέντε μέτρα πιο κάτω απ’ το πολυτεχνείο οι χρυσαυγίτες γίναν δημοτικοί σύμβουλοι, όλοι είμαστε πολύ χαρούμενοι και ανεβασμένοι και σκάμε από τα κλάματα κι εγώ παράλληλα φροντίζω να κρατώ αυτό το ελαφρά αινιγματικό και συνάμα αδιόρατα σεξουαλικό χαμόγελο μου.
Αγαπημένε μου Διομήδη,
σου έγραψα αυτό το γράμμα πριν ολοκληρωθεί η θεραπεία μου στο καθαρτήριο της μνήμης και σε ξεχάσω εντελώς. Συγχώρεσέ μου τους δυσνόητους νεολογισμούς αλλά πρέπει να ξεφύγω από την ξύλινη γλώσσα, πρέπει να συμβαδίσω με την εποχή μου. Με πολύ κόπο, νομίζω ότι το έχω καταφέρει. Σου περιέγραψα με αδρές γραμμές τη χώρα που θα ζούσες αν δεν βιαζόσουν τόσο να φύγεις, χωρίς να αναφέρω ούτε μια φορά τη λέξη ιμπεριαλισμός, εκμετάλλευση, πλουτοκρατία. Δεν είπα καν μια φορά τη λέξη μαλακία. Πώς θα μπορούσα άλλωστε αφού η ζωή μας σήμερα δεν έχει πια σχέση με όλ’ αυτά.
Φίλα μου τον Ιάκωβο, τη Σταματίνα, το Νίκο, το Μιχάλη, τον Αλέξη και όσους έφυγαν πρόωρα από εξοστρακισμό, εκπυρσοκρότηση ή σιδηρολοστό. Πες το σε όλους να χαρούν, πως ο αγώνας επιτέλους δικαιώθηκε.
Δεν θα σου στείλω το γράμμα με κούριερ γιατί φοβάμαι μην το απενεργοποιήσουν. Θα το βάλω σ’ ένα μπουκάλι και θα το αφήσω να αρμενίζει στη ρυπαρή θάλασσα, ελπίζοντας πως με τόσα εκατομμύρια ναυαγούς, κάποιος θα το βρει και θα στο επιδώσει.

Νίνα Γεωργιάδου
16 Νοέμβρη 2010

ΑΦΙΣΕΣ-ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ


Advertisements

6 Σχόλια to “ΠΟΡΕΙΕΣ-ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ για το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ στη Θεσσαλονίκη (2010)”

  1. 37 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ . .

    Του Σαράντου Νικητόπουλου

    Η μέρα που τα τάνκς γκρέμισαν την πύλη του Πολυτεχνείου, πνίγοντας στο αίμα την εξέγερση, έμεινε στην ιστορία ως η μέρα που σηματοδότησε την αρχή του τέλους της χούντας. Ήταν μια μέρα ανάμεσα σε άλλες στην ιστορία που έδειξε για άλλη μια φορά ότι χωρίς αγώνες και θυσίες δεν κερδίζεται τίποτα. Ήταν επίσης η μέρα που ουσιαστικά άνοιξε ο κύκλος της μεταπολίτευσης, της μετάβασης δηλαδή από το ολοκληρωτικό καθεστώς της χούντας στη «δημοκρατία».

    Στα χρόνια που ακολούθησαν, αρκετοί γνωστοί και μη εξαιρετέοι εξαργύρωσαν τα όποια υπαρκτά ή ανύπαρκτα «αγωνιστικά» τους παράσημα με κυβερνητικές θέσεις, διαστρεβλώνοντας συνειδητά και διαρκώς την ιστορία, απονοηματοδοτώντας πλήρως την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μετατρέποντας την επέτειο σε ένα άθλιο πανηγυράκι. Από τότε μέχρι σήμερα και με διάφορες αφορμές – από την εποχή των συλλήψεων για την Ε.Ο. 17Ν έως τις πρόσφατες εκλογές – πολλοί μίλησαν για κλείσιμο του κύκλου της μεταπολίτευσης. Ειδικά πάντως στην τωρινή κοινωνική συγκυρία κάποια ερωτήματα τίθενται αμείλικτα.

    Μήπως θα έπρεπε να μιλάμε για την αρχή του κύκλου της νέας χούντας;
    Μήπως ο ξεσκισμένος πλέον κοινοβουλευτικός μανδύας της ψευδοδημοκρατίας δεν φτάνει πια για να καλύψει το ότι ουσιαστικά ζούμε σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς;
    Μήπως υπάρχει περισσότερη αστυνομοκρατία σήμερα από ότι στη χούντα;
    Υπήρξε ή όχι η σκέψη να βγει ο στρατός στο δρόμο το Δεκέμβρη του 2008 για να αντιμετωπίσει την εξέγερση;
    Σταμάτησαν άραγε οι πολιτικές και φρονηματικές διώξεις;
    Σταμάτησαν ποτέ οι δικαστικές αυθαιρεσίες ή μήπως δεν υπήρξαν τα τελευταία χρόνια έκτακτα «στρατοδικεία» σε πολιτικές υποθέσεις;
    Ποια η σχέση των περιβόητων φακέλων της χούντας με τα σύγχρονα αστυνομικά αρχεία και τις τράπεζες DNA;
    Ποια η διαφορά του χαφιέ της επταετίας με το σύγχρονο βαλιτσάκι της ΚΥΠ που με κάθε ευκαιρία παρακολουθεί χιλιάδες ανθρώπους και ολόκληρες περιοχές;
    Ποια η διαφορά της αλησμόνητης ΥΕΝΕΔ από τα σύγχρονα τελείως κατευθυνόμενα και ελεγχόμενα ΜΜΕ των διαπλεκόμενων καναλαρχών-μεγαλοεκδοτών;
    Η βίαιη καταστολή κάθε διαδήλωσης και διεκδίκησης από την αστυνομία έχει άλλη χάρη άμα σε βαράει δημοκράτης μπάτσος;

    Ποια η ουσιαστική διαφορά της αμερικανοκίνητης χούντας από μια κυβέρνηση που ελέγχεται και κατευθύνεται από τους μεγαλοκαρχαρίες του ΔΝΤ, κάνοντας τον ίδιο τον πρωθυπουργό της να δηλώσει ότι «έχουμε απολέσει μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας»;
    Είναι τελικά λιγότερη ή περισσότερη η άμεση και έμμεση βία κάθε είδους που ασκεί το σημερινό καθεστώς σε σχέση με αυτό της επταετίας; Οικονομική τρομοκρατία, ανεργία, απολύσεις, ανασφάλεια, μείωση μισθών και συντάξεων, διαρκώς εκτοξευόμενη ακρίβεια, ειδικές διατάξεις για το σπάσιμο απεργιών, νέοι τρομονόμοι που θεωρούν «τρομοκρατική δράση» ακόμα και τη συμμετοχή σε διαδηλώσεις και βέβαια όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος, καταστολή, αστυνομική βία, συλλήψεις, φυλακίσεις δολοφονίες…

    Οι στίχοι ενός τραγουδιού λένε «φανέρωσε μου τη μάσκα που κρύβεις κάτω από τη μάσκα που φοράς». Το δημοκρατικό προσωπείο της σύγχρονης χούντας έχει ραγίσει πλέον ανεπανόρθωτα, φανερώνοντας το αληθινό αποκρουστικό πρόσωπο της εξουσίας και του άγριου καπιταλισμού. Ο βασιλιάς όχι μόνο είναι γυμνός αλλά είναι και καρνάβαλος. Ας παραδοθεί λοιπόν στην πυρά. Στην εποχή που ζούμε η μεγαλύτερη τιμή στη μνήμη των νεκρών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι η ανάπτυξη και η όξυνση πολύμορφων αγώνων ενάντια στη σύγχρονη χούντα. Είναι η εκ νέου νοηματοδότηση της θυσίας τους. Είναι η στην ουσία πραγμάτωση των συνθημάτων που ακούγονται κατά κόρον αυτές τις μέρες όπως π.χ. «Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη λαϊκή». Είναι, τέλος, το να αγωνιστούμε όλοι ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση που δέχεται η κοινωνία με όπλα την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό.

    Αυτοοργάνωση των αγώνων μακριά από διαμεσολαβήσεις, μακριά από κάθε είδους παράγοντες και κομματόσκυλα.

    Αλληλεγγύη, ουσιαστική επιτέλους αλληλεγγύη, μεταξύ των αγωνιζόμενων κοινωνικών κομματιών, ξεπερνώντας την καλοστημένη παγίδα του κοινωνικού αυτοματισμού.

    Αξιοπρέπεια που εμπεριέχεται στην επιλογή για σύγκρουση και αγώνα ενάντια σε όλους αυτούς που καταδυναστεύουν τις ζωές μας..

    Αυτοσεβασμός που θα έπρεπε να επιβάλλει σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να μη σκύβει το κεφάλι και να αντισταθεί στους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς του ξεμασκαρεμένου πια σύγχρονου ολοκληρωτισμού.  

    Από ένα δημοκρατικό υπόγειο κελί…

    Σαράντος Νικητόπουλος ΣΤ΄πτέρυγα-Κορυδαλλός

    Πηγή: Indymedia

  2. Σχετικά με τον ξυλοδαρμό της κοπέλας Says:

    ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το INDYMEDIA

    «Σχετικά με τον ξυλοδαρμό Αμερικανίδας συντρόφισσας από την ομάδα Δίας το βράδυ της 15.11

    από φίλους και αυτόπτες μάρτυρες

    παρακαλούμε διαδώστε το

    Το βράδυ της 15/11, κατά τη διάρκεια ολοκλήρωσης της πορείας ενάντια στη παρουσία της Τρόικας στην Αθήνα, το τελευταίο μπλοκ της πορείας δέχτηκε την βίαιη επίθεση αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ. Μια αμερικανίδα συντρόφισσα χτυπήθηκε σοβαρά στο κεφάλι, το λαιμό και το στομάχι. Οι αστυνομικοί της Δίας τη χτύπησαν από πίσω και στη συνέχεια την κλότσησαν και χτύπησαν ενώ βρισκόταν ξαπλωμένη στο δρόμο.

    Η κοπέλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός όπου οι αστυνομικοί που έσπευσαν ήταν εξίσου προκλητικοί, προσπαθώντας να της αποσπάσουν δηλώσεις ώσπου σύντροφοι και γιατροί να τους απομακρύνουν.

    Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η τραυματισμένη συντρόφισσα παραμένει στο νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις ενώ ο εισαγγελέας έχει αποφασίσει να διεξάγει έρευνα σχετικά με τη δράση των αστυνομικών.

    Καθώς η παραπληροφόρηση σε συγκεκριμένα ΜΜΕ δίνει και παίρνει και επειδή ακούσαμε μέχρι και ότι η ξυλοδαρμένη Αμερικανίδα ήταν υποτίθεται “τουρίστρια που γλίστρησε”, δημοσιεύουμε παρακάτω την πρώτη σύντομη δήλωση ενός αυτόπτη μάρτυρα του περιστατικού, καθώς και ΕΕΚ, οι σύντροφοι του οποίου έδρασαν καθοριστικά ώστε να φτάσει η συντρόφισσα σώα στο νοσοκομείο.

    “Στη χθεσινή επίθεση από την ομάδα Δίας ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, στον αναίτιο ξυλοδαρμό της κοπέλας. Την ώρα που το τελευταίο κομμάτι της πορείας κατευθυνόταν προς το πολυτεχνείο 5-6 μηχανές σπέρνοντας τον πανικό στους τελευταίους διαδηλωτές (πετώντας τους χειροβομβίδες κρότου), δύο από αυτούς (της ομάδας γαμώ το δία σας) παράτησαν τις μηχανές και κυνήγησαν με τα γκλοπ τους διαδηλωτές.

    Στη συμβολή Στουρνάρη και Πατησίων πρόφτασαν μια κοπέλα και τη χτύπησαν από πίσω, με αποτέλεσμα να πέσει κάτω, ενώ οι ίδιοι συνέχισαν να τη χτυπούν με μανία παρά τις φωνές αντίδρασής μας. Μέχρι να αφήσω τη μηχανή μου είχαν ήδη φύγει και η κοπέλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Αυτά που ακούμε στα κανάλια και ο ιατροδικαστής είπε είναι αστεία, διότι η κοπέλα δεν έκανε «τουρισμό» στη διαδήλωση και χτυπήθηκε πισώπλατα από τους μάγκες της ομάδας Δία.”

    – Κώστας Π, 16.11.2010

    ——–

    Kαταγγελία του EEK

    Tα πρόσωπα αλλάζουνε στο κατ’ ευφημισμό υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, η αστυνομική βαρβαρότητα παραμένει.

    Eίτε με τη στρατιωτική χούντα όπως τον Nοέμβρη του 1973 είτε με τη δημοκρατία, τον Nοέμβρη του 2010, η αστυνομική βία βασιλεύει. Kι όσο η αστική δημοκρατία εκφυλίζεται και βουλιάζει στην απαξίωση των σκανδάλων και της διαφθοράς και απονομιμοποιείται στη συνείδηση της πλειοψηφίας του λαού, όπως έδειξαν οι εκλογές, τόσο η κυβέρνηση των ανδρεικέλων του ΔNT και της EE καταφεύγει στη μόνη δύναμη που διαθέτει, στην αστυνομική βία.

    Στις 15 Nοέμβρη 2010, ακριβώς έξω από το Πολυτεχνείο, στο ίδιο σημείο που πριν 37 χρόνια η άσφαλτος βαφόταν απ’ το αίμα των φοιτητών, μαθητών και εργατών, η Oμάδα ΔEΛTA της αστυνομίας παρ’ ολίγο να δολοφονήσει μια νεαρή κοπέλα, αμερικανίδα υπήκοο.

    Ήταν 20.30 όταν η πορεία του συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων, φοιτητικών συλλόγων και αριστερών οργανώσεων επέστρεφε στο Πολυτεχνείο απ’ όπου είχε ξεκινήσει διαδηλώνοντας ενάντια στο Mνημόνιο του ΔNT και στα μέτρα που φορτώνουν την καπιταλιστική κρίση στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων. Ξαφνικά αστυνομικοί της Oμάδας ΔEΛTA με μοτοσυκλέτες επιτέθηκαν χωρίς εμφανή λόγο στην πορεία, στο τελευταίο μπλοκ που ήταν το πανώ του EEK, δημιουργώντας ένα πανδαιμόνιο με ρίψεις χειροβομβίδων κρότου – λάμψης. Mερικοί από τους αστυνομικούς κατέβαιναν από τις μοτοσυκλέτες και χτυπούσαν διαδηλωτές ή περαστικούς. Λέγεται ότι έκαναν και συλλήψεις. Άλλοι κυνηγούσαν τους διαδηλωτές που κλείνονταν στο Πολυτεχνείο, κάνοντας άσεμνες με επίδειξη των… αχαμνών τους. Eίναι τμήμα της εκπαίδευσης του καλού – νταή αστυνομικού.

    H νεαρή αμερικανίδα υπήκοος ήταν εξαιρετικά άτυχη. Δεν ξέρουμε αν συμμετείχε στην πορεία. Bρέθηκε πάντως στη λάθος ώρα στον λάθος τόπο. Έξω από το Πολυτεχνείο. Kαι είχε την ατυχία να φοράει σκουλαρίκια στη μύτη και η φατσούλα της δεν άρεσε στους αστυνομικούς. Άνδρας της ομάδας ΔEΛTA τη χτύπησε άγρια με γκλοπ και με κλωτσιές. Πήγε να της φορέσει και χειροπέδες, αλλά τελικά όταν την είδε πλημμυρισμένη στα αίματα την άφησε. (Oύτε σκέψη να ειδοποιήσει ασθενοφόρο). Tο ασθενοφόρο ειδοποιήθηκε από συντρόφους γιατρούς που της παρείχαν κάποιες στοιχειώδεις πρώτες βοήθειες. H τραυματίας μεταφέρθηκε αιμόφυρτη και ημιλιπόθυμη στο νοσοκομείο Eρυθρός Σταυρός.

    H κυβέρνηση ΠAΣOK και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Παπουτσής έχουν όλη την ευθύνη για τον τραυματισμό της νεαρής κοπέλας. O κύριος Παπουτσής, κάποτε πρόεδρος της EΦEE φαίνεται πως ζήλεψε τη δόξα του προκατόχου του Xρυσοχουντίδη. Eίναι όμως γελασμένοι. Eκεί που η βία της χούντας απέτυχε, ο Παπανδρέου ο μικρότατος δεν θα πετύχει. H αστυνομική τρομοκρατία δεν θα περάσει.

    Όλοι στις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου

    Όλοι στη μεγάλη διαδήλωση – πορεία στην αμερικανική πρεσβεία, την Tετάρτη 17/11/2010 (προσυγκέντρωση Πλατεία Kλαυθμώνος ώρα 3 μ.μ.)

    EPΓATIKO EΠANAΣTATIKO KOMMA

    Aθήνα 15 προς 16 Nοεμβρίου 2010

    http://www.eek.gr

    E-mail : eek@ath.forthnet.gr

  3. KEIMENO από ΒΟΛΟ Says:

    ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΧΟΥΝΤΕΣ

    ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

    Το 1963 τo Δ’ πανσπουδαστικό συνέδριο βγάζει ένα κεντρικό φοιτητικό όργανο την ΕΦΕΕ, λίγες μέρες αργότερα δολοφονείται ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου οι φοιτητές διεκδικούν. Συνθήματα όπως το “114” και το “15% “ακούγονται παντού. Στις 22 Ιουλίου 1965 δολοφονείται από το κράτος ο φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας στο κέντρο της Αθήνας.

    Η συγκρότηση της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου, το Νοέμβρη του 1973, με εκπροσώπους από σχολές πέραν του Ε.Μ.Π. ουσιαστικά συνιστά μια μορφή οργάνωσης του φοιτητικού κινήματος στα πλαίσια, στο πνεύμα αλλά και στα γενικότερα αιτήματα που έβαζε η Ε.Φ.Ε.Ε. από ιδρύσεώς της (η οποία βέβαια τότε ήταν απόλυτα ελεγχόμενη από το καθεστώς). Οι φοιτητές, πέρα από τις υπαρκτές ιδεολογικές και οργανωτικές διαφοροποιήσεις εντάσσονται σε μια ενιαία δομή για πρώτη φορά. Αργότερα γίνονται οι καταλήψεις της Νομικής στις αρχές του ’73 και μετά αυτή του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη, όπου συμμετείχαν συνελεύσεις εργατών και μαθητών.

    Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’70 διατηρούνταν ακόμη μια εκρηκτική κατάσταση, ενώ μπαίνοντας, στις αρχές του 80, στην Μεταπολίτευση μιλούσαμε πλέον για την περίφημη Εθνική συμφιλίωση.

    Έκτοτε το φοιτητικό κίνημα έχει περιοριστεί σε κομματικές ιδεοληψίες και συμφέροντα, κυριαρχείται από λογικές αρπαχτής και βολέματος με αποτέλεσμα να έχει γυρίσει την πλάτη στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Ταυτόχρονα ένα μεγάλο κομμάτι των φοιτητών είναι πολιτικά αδρανείς είτε γιατί αδιαφορεί στα πλαίσια της γενικότερης αλλοτρίωσης είτε γιατί δεν βρίσκει την κατάλληλη διέξοδο μέσα από φοιτητικούς κύκλους.

    Η άξια του πτυχίου στη σύγχρονη ελληνική παράγωγη είναι μηδαμινή και αποτελεί ένα ακόμη αντικείμενο πόθου-φετίχ της νεοελληνικής κουλτούρας. Μέσα στις σχολές οι νέοι βλέπουν πως οι επιλογές τους περιορίζονται μεταξύ του κονέ και του βολέματος και πως η διαφθορά-αδιαφάνεια και οι συνδιαλλαγές-ρουσφέτια από καθηγητές είναι δομικό στοιχείο του εκπαιδευτικού συστήματος.

    Την τελευταία 5ετία με έναυσμα τον νόμο Πλαίσιο οι φοιτητές ξεκίνησαν ξανά να μπαίνουν σε διαδικασίες ζύμωσης και πολιτικής ενεργοποίησης κάνοντας ένα δυναμικό άνοιγμα στην κοινωνία. Αυτή την φορά πέρα από αιτήματα που τους αφορούσαν άμεσα (άρθρο 16) άρχισε να δημιουργείται ένα κλίμα καθολικής αμφισβήτησης του πολίτικο-οικονομικού συστήματος. Φοιτητές και νεολαίοι καταλαβαίνουν και βιώνουν στο πετσί τους τί σημαίνει σύγχρονη ελληνική δημοκρατία και νεοελληνική κουλτούρα, νέοι με πτυχίο ή χωρίς, αντιλαμβάνονται πως οι αποφάσεις ζωής που πρέπει να πάρουν συνοψίζονται στο δίλημμα εκμεταλλευση ή ανεργία.

    Με αφορμή την δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου όλες αυτές οι ιδέες και τάσεις συναντήθηκαν με την οργή και την εκτόνωση της καταπίεσης άλλων κοινωνικών υποσυνόλων ( μαθητές, εργάτες , άνεργοι ακόμη και πρώην τηλεορασόπληκτοι! Παρόλα αυτά υπάρχει κόσμος που εξακολουθεί να επιλεγεί την σιωπή και φοβάται να βγει στους δρόμους επειδή το σύγχρονο κοινωνικό δίλημμα στην χωρά μας λέει: «Ελευθερία ή Ασφάλεια». Όμως στην πραγματικότητα ο ιός της αυτοργάνωσης και της κοινωνικής απελευθέρωσης έχει αρχίσει να διαδίδεται ευρύτερα.

    Αφού λοιπόν οι εποχές της ισχυρής Ελλάδας περάσαν και μας άφησαν όλους ταπί αλλά όχι ψύχραιμους, αφού λοιπόν τελείωσαν τα θαλασσοδάνεια και οι φιέστες της Ολυμπιάδας κάνοντας τα λαμόγια πλουσιότερους φτάσαμε στο σήμερα να μιλάμε όλοι μας για σκάνδαλα, σπρέντ και χρέη επειδή δήθεν «Τα φάγαμε όλοι μαζί».Μας κάνουν έτσι να νοιώθουμε συνυπεύθυνοι μέσα στο κλίμα της υποτιθέμενης εθνικής ενότητας και της ενιαίας εθνικής συνείδησης που μας προτάσσουν. Το μόνο σίγουρο είναι πως χαμένοι βγαίνουμε εμείς αφού καθημερινότητα μας γίνεται πια η ανεργία, οι απολύσεις, οι περικοπές σε εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα, η μετατροπή του υποτιθέμενου κράτους πρόνοιας σε κράτος τάξης και ασφάλειας. Τα φαινόμενα αυτά τα βλέπουμε και στη πόλη μας (οι εν δυνάμει απολυμένοι της ΚΟΝΤΙ,της ΜΕΤΚΑ, ο ξυλοδαρμός του 17χρονου μαθητή από τα τσογλάνια της ΔΙΑΣ καθώς και οι τραμπουκισμοί και οι κρατικές δολοφονίες είναι μερικά παραδείγματα )

    Όλα τα παραπάνω καθώς και η κυρίαρχη σχέση παραγωγής-κατανάλωσης έχουν ως αποτέλεσμα σε προσωπικό επίπεδο την αποξένωση, την ιδιώτευση και την επανάπαυση της ανάθεσης. Ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του και είτε προσπαθεί να βρει ατομικές λύσεις στα προβλήματα που το σύστημα συνεχώς του δημιουργεί, είτε στριμώχνεται σε μια “βολική” γενικότητα. Το σύστημα συνεπικουρούμενο από τα πληρωμένα τσιράκια των ΜΜΕ προωθεί την τάξη και την ησυχία στους δρόμους σπρώχνοντας τον κόσμο σε εικονικές σχέσεις τύπου facebook, προωθώντας το lifestyle και την γκλαμουριά καταφέρνοντας έτσι τον κατακερματισμό της προσωπικότητας και τον συνειδησιακό ευνουχισμό.

    Έτσι πλέον το καρότο της οικονομικής ευημερίας και ανάπτυξης, με αντάλλαγμα την υπακοή και την ευνομία που τόσα χρονιά μας πλάσαραν σαν όνειρο φανερώνεται τελικά ως εφιάλτης .

    Σε μια εποχή όπου οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί απλά πεθαίνουν, η απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη γίνεται όλο και πιο έντονη. Εκμεταλλευόμενοι την γενικότερη κατάσταση παρακμής και ατομικισμού, παρακρατικές οργανώσεις- Γερμανοτσολιάδες και ρουφιάνοι με κομματική προκάλυψη ( ΛΑΟΣ-Χρυσή Αυγή) δολοφονούν φτωχοδιαβόλους και μετανάστες, δηλητηριάζουν συνειδήσεις παριστάνοντας τους αγανακτισμένους “έλληνες” πολίτες.

    Μέσα σε αυτή την φρίκη δεν αφήνουμε κανέναν μόνο του, ούτε άνεργο ούτε μαθητή ούτε εργαζόμενο. Κανέναν καταπιεσμένο μόνο απέναντι στο κράτος και τα όργανα του. Μέσω της συνδιαχείρησης, της αυτοργάνωσης, και του αλληλοσεβασμού καταφέρνουμε την πραγμάτωση συνθηκών αλληλεγγύης που θέτουν τις βάσεις για ένα νέο μοντέλο ζωής, ρεαλιστικό και όχι ουτοπικό όπως χρόνια τώρα μας το πλασάρουν οι αριστερές «ριζοσπαστικές» και μουσειακού τύπου κομματικές ιδεοληψίες.

    Γίνεται ξεκάθαρο πως θα πρέπει ανεξάρτητα από την προσωπική μας κατάσταση ταξική-οικονομική, να συναντηθούμε στις λεωφόρους τις αυτοργάνωσης και της αλληλεγγύης θρυμματίζοντας τη μοναξιά και την αποξένωση. Μέσα από συλλογικούς αγώνες να καταστρέψουμε τους πραγματικούς εχθρούς της ύπαρξης μας.

    Αν δεν συγκρουστούμε σήμερα με το αδύνατο,

    θα βρεθούμε αύριο αντιμέτωποι με το αδιανόητο.

    **Το Σάββατο 20 Νοέμβρη στις 10+μμ Ρεμπέτικο γλέντι στην κατάληψη Ματσάγγου.

    **Κάθε Πέμπτη bar στις 10μμ

    Ανοιχτή συνέλευση «απ’ το σημείο Χ στο άπειρο» Κυριακές στις 20:30 στην κατάληψη Ματσάγγου.

  4. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΚΕ (μ-λ) Says:

    37 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
    Να πλημμυρίσουν οι δρόμοι στις 17 Νοέμβρη!
    Ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση
    και την καπιταλιστική επίθεση!

    Για χρόνια προσπάθησαν να μας πείσουν ότι οι στόχοι της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχουν δικαιωθεί. Ότι οι εκδηλώσεις και οι πορείες έχουν επετειακό χαρακτήρα. Προσπάθησαν να τις καπελώσουν και να τις ενσωματώσουν στα αστικά «πρωτόκολλα».
    ΟΙ ΛΑΪΚΈΣ ΕΞΕΓΈΡΣΕΙΣ ΌΜΩΣ ΔΕΝ ΕΝΣΩΜΑΤΏΝΟΝΤΑΙ ΕΎΚΟΛΑ! Πώς να ενσωματωθούν άλλωστε από όλο εκείνο το πολιτικό προσωπικό του αστικού κόσμου και της επίσημης αριστεράς που τότε συκοφαντούσε την εξέγερση;
    Πώς να ενσωματωθεί άραγε μια εξέγερση που σύνθημά της ήταν το «ΈΞΩ ΟΙ ΗΠΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ»; Σήμερα που η χώρα, οι πλουτοπαραγωγικές της πηγές, η εργατική της τάξη και η νεολαία της παραδίδονται χειροπόδαρα δεμένοι στον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό μέσω του ΔΝΤ και της ΕΕ.
    Πώς να ενσωματωθεί άραγε μια εξέγερση που σύνθημά της ήταν το «ΨΩΜΊ–ΠΑΙΔΕΊΑ–ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ»; Σήμερα που η καπιταλιστική επίθεση θέτει σε αμφισβήτηση τα βασικά δικαιώματα της ζωής: το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, στον αξιοπρεπή μισθό, στην ασφάλιση-περίθαλψη, στη δημόσια δωρεάν παιδεία, στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.
    Πώς να ενσωματωθεί μια λαϊκή εξέγερση σήμερα, που οι κυρίαρχοι πολιτικοί σχηματισμοί του συστήματος –παρά την πραγματική επικοινωνιακή χούντα των μέσων μαζικής εξαπάτησης, παρά τους εκβιασμούς και τον τρόμο- ψηφίζονται στο δικό του γήπεδο από όχι πάνω το 40% του πληθυσμού. Την ίδια στιγμή που ένας στους δύο έλληνες αρνείται να νομιμοποιήσει το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό μέσω της μαζικής αποχής του και των άκυρων–λευκών στις τελευταίες καλλικράτειες εκλογές.
    Πώς να ενσωματωθεί μια εξέγερση σήμερα, όταν την ίδια στιγμή ο Γαλλικός παρατεταμένος απεργιακός ξεσηκωμός, η έκρηξη της νεολαίας στο Λονδίνο και οι πρωτόγνωρες διαδηλώσεις στη Γερμανία δείχνουν ότι η εξέγερση είναι στην ημερήσια διάταξη, αποτελεί όχι μόνο την υπόκωφη αλλά και την εκρηκτική λαϊκή-εργατική-νεολαιίστικη πραγματικότητα και κατεύθυνση
    Η πορεία του Πολυτεχνείου αποτελεί εδώ και δεκαετίες ένα μόνιμο αγκάθι για το σύστημα και το πολιτικό του προσωπικό. Γιατί κάθε χρόνο αποτελεί την αφορμή που δίνει την ευκαιρία στο λαό να εκφράσει τη διάθεσή του να παλέψει και να αντισταθεί. Αποτελεί μια σταθερή ευκαιρία να δηλώσει «παρών» στους σύγχρονους αγώνες.
    Σήμερα ο εργαζόμενος λαός στενάζει στο πλαίσιο της φτώχειας, της ανεργίας και της κοινωνικής ερήμωσης. Πνίγεται από αγανάκτηση και οργή. Για τα γεράκια του ιμπεριαλισμού που κάνουν πάρτυ στο πτώμα μιας χώρας που αυτοί εκτέλεσαν. Για το σύστημα και τους πολιτικούς του εκφραστές, που προσπαθούν να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω στα συντρίμμια της ζωής των εργαζομένων και της νεολαίας. Αλλά και για διάφορες «αριστερές» εκδοχές που –ήδη– ετοιμάζονται για το επόμενο εκλογικό ράλλυ και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κερδίσουν πολιτική υπεραξία πάνω στην ακινησία και τις ήττες του κινήματος.

    ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΣΙΚΆ ΔΙΚΑΙΏΜΑΤΑ ΣΤΗ ΖΩΉ!
    Οι εξεγέρσεις της εποχής μας έρχονται!
    Στην έκβασή τους θα κριθεί το μέλλον, το δικό μας και των παιδιών μας!
    ΚΚΕ(μ-λ)
    http://www.kkeml.gr
    cpgml@otenet.gr

  5. Αυτή η ΑΝΕΠΙΔΟΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ» της Νίνας Γεωργιάδου που αναδημοσιεύετε είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει τελευταία. Αξίζει να τη στείλουμε παντού, με e-mail…

    Mπράβο που βγάζετε τέτοια κείμενα που αλλιώς θα τα έτρωγε το μαύρο σκοτάδι της… «δημοκρατίας».

    Από ότι φαίνεται, όντως, στον δημοσιογραφικό σας χώρο υπάρχουν και φωνές αντίστασης

    Νίνα, μας συγκίνησες. Έπιασες τον παλμό μας…

  6. Σήμερα μάλλον θα βρέχει. Δεν μας φοβίζει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: