Κατάληψη στην ΕΣΗΕΑ «ενάντια στο τρομο-θέαμα»

Σε κατάληψη των γραφείων της ΕΣΗΕΑ στην Αθήνα προχώρησαν σήμερα (Τρίτη) το μεσημέρι, διακόσιοι περίπου διαδηλωτές. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύουν διάφορα blog, η κατάληψη γίνεται ως ένδειξη διαμαρτυρίας στo «τρομο-θέαμα των ΜΜΕ» των τελευταίων ημερών και στην αφιλτράριστη αναμετάδοση της «κρατικής αφήγησης» -όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά- «που αναπαράγεται χωρίς αποκλίσεις από τα δελτία ειδήσεων, τις στήλες των εφημερίδων, και από τα τηλεοπτικά φερέφωνα…».

Στη γύρω περιοχή βρίσκονται αστυνομικές δυνάμεις ενώ διαψεύδεται η πληροφορία ότι στο κτίριο «κρατήθηκε» ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, Πάνος Σόμπολος. Υπενθυμίζουμε ότι το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ κατά την ώρα της κατάληψης, συνεδρίαζε στον 5ο όροφο. Ο Π. Σόμπολος σε δηλώσεις του πριν λίγο είπε ότι οι καταληψίες θα παραμείνουν στο κτίριο για μία ώρα περίπου και ύστερα θα αποχωρήσουν «αφού δημοσιοποιήσουν τους λόγους της συμβολικής τους διαμαρτυρίας».

ΠΗΓΗ: http://anergoidimosiografoi.blogspot.com/

Φωτό αρχείου από: katalipsiesiea.blogspot.com

NEO! Γύρω στις 4 το απόγευμα οι διαδηλωτές-καταληψίες αποχώρησαν με πορεία από το κτίριο της ΕΣΗΕΑ.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Κατάληψη στην ΕΣΗΕΑ «ενάντια στο τρομο-θέαμα»”

  1. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΔΥΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟ http://www.athens.indymedia.org

    παράνομο έντυπο υλικό!

    από όλοι εμείς 9:58μμ, Σάββατο 17 Απριλίου 2010
    (Τροποποιήθηκε 10:02μμ, Σάββατο 17 Απριλίου 2010)
    υλικό που μπορεί να αναπαράγει ο καθένας και να το μοιράσει στη γειτονιά του για την υπόθεση του ΕΑ

    Αν κάποιος χρυσοχοϊδης φαντασιώνεταινα σκάψει το λάκκο κάθε κοινωνικής αντίστασης,

    κάποιος πρετεντέρης κρατάει το φτυάρι
    Ό,τι μέχρι πρόσφατα αποτελούσε απλώς μια περιορισμένη αντίσταση ολιγάριθμων υποκειμένων στις επιδρομές του κράτους και του κεφαλαίου, απειλεί πλέον να μετατραπεί σε έναν πραγματικό και γενικευμένο πόλεμο εναντίον τους. Ο Δεκέμβρης δεν άφησε καμιά αμφιβολία γιʼ αυτό. Όλα αυτά τα χρόνια ρουσφετιών και πρωτοκοσμικής «αφθονίας», όλη αυτή η ειρηνευτική διαδικασία αφομοίωσης, εξαγοράς, κανονικοποίησης και νάρκωσης που ονομάζεται μεταπολίτευση, δεν θα μπορούσε να εξαλείψει το μίσος απέναντι στην εξουσία και τα αφεντικά. Πολλοί βολεύτηκαν, ακόμα περισσότεροι λούφαξαν, μα όταν δόθηκε το σύνθημα ολόκληρη η χώρα παραδόθηκε στα χέρια ενός πλήθους εξεγερμένων τόσο ξένων προς την εξουσία και τις υποσχέσεις της, που και οι σοφότεροι μηχανικοί της κοινωνικής συμφιλίωσης δεν κατάφεραν να κατασκευάσουν ένα καταραμένο υποκείμενο με το οποίο θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν. Ήταν τότε που οι διευθύνοντες κατάλαβαν πως κανένας δεν νοιαζόταν πια για τις ευχές και τις απειλές τους, για τα ανταρτόσημα και τα πολυτεχνειοσημά τους. Πως κανένας δεν έχαφτε πια τα περί «αριστεροχουντικών, κουκουλοφόρων και σκοτεινών κύκλων της ανωμαλίας». Γιατί ποιος απʼ όσους δεν είχαν πέρα για πέρα σαπίσει δεν πέταξε μια πέτρα, ένα νεράτζι, εκείνες τις καυτές μέρες του χειμώνα; Ποιος απʼ όσους δεν είχαν γλείψει την εξουσία τόσο ώστε να καταντήσουν να νομίζουν πως τους αγαπά δεν επιθύμησε τη συντριβή αυτού του οχετού από μπάτσους, αφεντικά, δημοσιογράφους, συνδικαλιστές και πολιτικούς;

    Εδώ και πάνω από ένα χρόνο το κράτος τελεί υπό μια ριζική κρίση πίστης, κάτι που δεν του αφήνει κανένα περιθώριο παρά να αποφασίσει την ολική του ανασυγκρότηση ως σχέση. Και αυτό επιχειρεί να το κάνει βασιζόμενο στη διεθνή οικονομική συγκυρία μεταφέροντας το κέντρο βάρους από αυτή την κρίση πίστης σε μια κρίση πίστωσης, από τη γενική πολιτική κρίση σε μια καθαρά οικονομική κρίση. Σε μια κατάσταση αβεβαιότητας για το μέλλον που επικυρώνει την ιδέα της οικονομίας ως κέντρο των κοινωνικών σχέσεων, που επιτρέπει στα αφεντικά την αναδιάρθρωση της κερδοφορίας τους, που θα υποτιμήσει ακόμα περισσότερο την εργασία και τη ζωή όλων όσων παράγουν τον πλούτο σε αυτή τη χώρα.

    Μην έχοντας πλέον τη δύναμη να πείσει κανέναν, το κράτος κάνει αυτό που κάθε σκυλί ξέρει να κάνει – παριστάνει το πληγωμένο: «Κοιτάξτε πως με καταντήσατε, τη ντροπή της ευρώπης, φτωχό, ατιμασμένο και σαθρό», ουρλιάζει ενώ κυλιέται στη σκόνη. Με κλαψιάρικα γαυγίσματα προσπαθεί να εμποτίσει το χρέος-ενοχή απέναντι στη σωτηρία του «έθνους» και του νομίσματος, περιφράσσοντας όλον εκείνο τον πλούτο των δυνατοτήτων που αναδείχτηκαν από το εξεγερτικό συμβάν του Δεκέμβρη και συνεχίζουν να υφέρπουν κάτω από το έδαφος της γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας: «Αν είμαι σαθρό, αν είμαι σάπιο, φταίτε πρώτα-πρώτα εσείς, και να η ευκαιρία να αποδείξετε τη μετάνοιά σας. Παγώστε τις συντάξεις σας, πετσοκόψτε τους μισθούς σας, πληρώστε φόρους και κόντρα φόρους. Μα πάνω απʼ όλα, ομολογείστε πως το κράτος είστε εσείς και πως αν καταρρεύσω όχι μόνο θα υποφέρετε αλλά θα ζείτε για πάντα μέσα στην ενοχή για τις επόμενες γενιές. Ομολογείστε πως δεν υπάρχει ζωή πέρα από μένα, πως μονάχα εγώ μπορώ να εγγυηθώ την αρμονική σας συμβίωση, την ειρήνη και την τάξη. Πως οτιδήποτε πέρα από μένα είναι πόλεμος και θα απαντηθεί με πόλεμο». Και πηδώντας με μιας μέσα απʼ τη σκόνη, δείχνει επιτέλους τα δόντια του: «Για να σας δείξω πόσο σας νοιάζομαι θα βάλω ΜΑΤ σε κάθε γωνία, δελτάδες δίπλα σε κάθε αυτοκίνητο, περίπολα θα περνούν κάτω από το σπίτι σας κάθε 20 λεπτά και εκατοντάδες χαφιέδες θα γρηγορούν ανάμεσά σας. Εσείς θα δουλεύετε κι εγώ θα σας φυλάω, κι έτσι θα ανταμειφθούν οι γενναίες σας θυσίες. Γιʼ αυτό προσέξτε – μη δω πορείες, απεργίες, καταλήψεις και συγκρούσεις. Η κήρυξη της χώρας σε πόλεμο είναι στα χέρια σας να παραμείνει ρητορική. Τίποτα δεν θα μας σταματήσει από το να προστατέψουμε την καπιταλιστική ανάπτυξη της δημοκρατίας μας, ούτε καν η ίδια η δημοκρατία – η αναστολή του συντάγματος περί προστασίας των συγκεντρώσεων και των απεργιών δεν είναι παρά ένα προεδρικό διάταγμα μακριά».

    Ποιος λοιπόν ακόμα δεν κατανοεί πως η πολυδιαφημισμένη κρίση κερδοφορίας του κεφαλαίου συνιστά το ιδανικό πρόσχημα για την εντατικοποίηση της εκμετάλλεύσης και την ανανέωση της κλονισμένης πίστης προς το δημοκρατικό κράτος; Πόσα νέα οικονομικά μέτρα και πόσες νεοσύστατες συμμορίες μπάτσων χρειάζονται για να γίνουν σαφή τα προφανή; Πόσες θυσίες, πόση αγριότητα και πόσες υποχωρήσεις μπορούν να γίνουν ακόμα ανεκτές;

    Τέτοιου είδους ερωτήματα δομούν τη σημερινή εκρηκτική συγκυρία και αυτό το γνωρίζουν καλύτερα απʼ όλους το κράτος και τα αφεντικά. Γιʼ αυτό εξοπλίζονται όλα αυτά τα χρόνια ιδεολογικά, νομικά, και στρατιωτικά, χτυπώντας άμεσα και προληπτικά. Από το ανθρωποκυνηγητό των μεταναστών και τα ρατσιστικά νομοσχέδια για την επιλεκτική νομιμοποίησή τους μέχρι τις εν ψυχρώ δολοφονίες υπόπτων που τυχαίνει να βρίσκονται εκεί όπου το καθεστώς ασφάλειας προελαύνει σιδηρόφρακτο. Από τις αθρόες προσαγωγές και προφυλακίσεις διαδηλωτών μέχρι τα ανώνυμα εντάλματα σύλληψης, τις επικηρύξεις υπόπτων για «τρομοκρατία» και τις δολοφονίες αγωνιστών.

    Πάνω σε αυτό το έδαφος σκηνοθετείται εδώ και μερικές μέρες η φαντασμαγορική παράσταση της εξάρθρωσης της οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας». Μια παράσταση εντός της οποίας το μαγικό ραβδί του θεάματος μεταμορφώνει τα σπίτια σε γιάφκες, τα βιβλία και τις αφίσες σε παράνομο έντυπο υλικό, τα όργανα γυμναστικής σε απαραίτητο αξεσουάρ για την ρίψη ρουκετών, τις φιλικές και συντροφικές σχέσεις σε σύσταση «εγκληματικής οργάνωσης», τους αγωνιστές σε «σκοτεινές φιγούρες» κ.ο.κ. Και όλα αυτά με σαφείς και προκαθορισμένους στόχους: όλα τα μάτια να στραφούν προς μια «σατανική» υπόθεση που να συγκινεί την ηδονοβλεπτική περιέργεια του σύγχρονου πρωτοκοσμικού τηλεθεατή που διψάει για ίντριγκα και αίμα. Μια υπόθεση που μέσα στην απλοϊκή της αφήγηση προσφέρει απτά και συγκεκριμένα αποτελέσματα: την εγκληματοποίηση των αγωνιστών και την κοινωνική απονομιμοποίηση του αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, την ποινικοποίηση ολόκληρου του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου, την εξόντωση συγκεκριμένων ανθρώπων γνωστών για την δράση τους στα πλαίσια του χώρου αυτού και φυσικά την προβολή κάθε δυνατότητας επίθεσης ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά ως αδιανόητης.

    Και ποιος κρατάει αυτό το μαγικό ραβδί; Κανένας άλλος πέρα από το συρφετό των μήντια, τα καθάρματα αυτά που εισβάλουν κάθε βράδυ στα σαλόνια και με ύφος χιλίων καρδιναλίων αξιολογούν, συκοφαντούν, διαστρέφουν και κατασκευάζουν εκείνη την πραγματικότητα που εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των ίδιων και των αφεντικών τους. Την πραγματικότητα εκείνη που βαφτίζει την πολεμική διαχείριση του ταξικού ανταγωνισμού «εθνικό συμφέρον», τις κρατικές δολοφονίες «τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις», τις δολοφονίες εργατών «ατυχήματα», την αντιπαράθεση με τη συστημική βαρβαρότητα «φασιστικές πρακτικές», τα κατακάθια που βαραίνουν ανώφελα τον πλανήτη «έγκυρες πηγές και σοβαρούς αναλυτές». Την πραγματικότητα εκείνη που «θρηνεί» την ανθρώπινη ζωή την ίδια στιγμή που την κατακρεουργεί σε όλα τα επίπεδα, από τις νάρκες στα σύνορα ως το Ιράκ και το Αφγανιστάν, από το κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη ως τα χωράφια της Μανωλάδας. Και αυτό για να μην το γνωρίζει κάποιος πρέπει να είναι ηλίθιος ή δημοσιογράφος.

    Χωρίς καθόλου να μας αφορά το κυρίαρχο ψευδοδίλλημα περί της «αθωότητας» ή της «ενοχής» όσων κατηγορούνται για συμμετοχή στην οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας», αυτό που στην συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί καινοτομία είναι πως ακόμα κι αν τα στοιχεία είναι ανύπαρκτα ή ανεπαρκή, οι συνδέσεις και οι συνειρμοί που «δένουν την υπόθεση» είναι κατά βάση κατασκευασμένα στα εργαστήρια του δημοσιογραφικού λόγου. Τόπος απόδοσης δικαιοσύνης είναι τα τηλεοπτικά παράθυρα, δίκη είναι αυτός ακριβώς ο κανιβαλισμός και απαραίτητη προϋπόθεση για την τιμωρία είναι η κατασκευή του ανάλογου εγκληματικού προφίλ. Αυτή είναι η τηλεοπτική πραγματικότητα. Η επανεφεύρεση των προσωπικοτήτων, των χαρακτήρων τους, του οικογενειακού και φιλικού τους περιβάλλοντος. Η παρωδία ενός δικαστηρίου του μεσαίωνα που παστωμένο με μέικ-απ οδηγεί στο ικρίωμα τη μάγισσα του χωριού. Η παθολογία της πληροφορίας που τρομοκρατώντας καθηλώνει. Η βία του κυρίαρχου λόγου ενάντια στην κοινωνική αντι-βία.

    Και μετά από όλο αυτό, η φυλάκιση όποιου κάθε φορά μπαίνει στο στόχαστρο δεν αποτελεί παρά λογική συνέπεια. Η εικόνα-θέαμα μεταλλάσσεται σε εικόνα-πραγματικότητα. Η εικόνα ως τεκμήριο προδιαγράφει την προσδοκώμενη από τις αρχές κατάληξη: «Για να τα αποκαλύπτουμε σημαίνει πως είναι αλήθεια, για να προβάλουμε κάτι σαν σημαντικό σημαίνει πως είναι, για να συνεχίσουμε την έρευνα θέλουμε τη συμβολή σας – αν όχι είστε συνυπεύθυνοι». Αυτή τη χρήση έχουν οι φωτογραφίες των αγωνιστών που περιφέρονται ως τρόπαια στα τηλεοπτικά παράθυρα, αυτή τη χρήση έχουν και τα τηλέφωνα κατάδοσης που δίνονται ως ευκαιρία για κάθε επίδοξο ρουφιάνο να νιώσει για λίγο σημαντικός συνεισφέροντας στο έργο της τηλεοπτικής δικαιοσύνης.

    Αν κάποιος χρυσοχοϊδης φαντασιώνεται να σκάψει το λάκκο κάθε κοινωνικής αντίστασης, τότε σίγουρα κάποιος πρετεντέρης κρατάει το φτυάρι. Και όπως δεν θα αφήσουμε να παρουσιάζουν τους μπάτσους φίλους του πολίτη, το πολιτικό σύστημα αναντικατάστατο, τους εφοπλιστές φιλάνθρωπους, τους μετανάστες εγκληματίες, τους απεργούς παράνομους, έτσι ακριβώς δεν θα αφήσουμε κανέναν αστοιχείωτο τυχάρπαστο να στήνει την καριέρα του πάνω στην εξόντωση των συντρόφων μας.

    Μηδενική ανοχή στην τρομοκρατία κράτους και ΜΜΕ Άμεση απελευθέρωση σε όσους διώκονται για την υπόθεση της οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας»

    Αναρχικοί / Αντιεξουσιαστές

    από όλοι εμείς 10:02μμ, Σάββατο 17 Απριλίου 2010

    Το πείραμα της Φιλαδέλφειας

    Μπάτσοι με αυτόματα στο χέρι, νυχτερινά μπλόκα και εξευτελιστικοί έλεγχοι σε κάθε γωνία, μυστικοί πράκτορες του καθεστώτος χτυπάνε τις πόρτες και απαιτούν από τον πληθυσμό να δώσει πληροφορίες, πρόθυμοι πληροφοριοδότες σπεύδουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, φοβισμένα πρόσωπα περιδιαβαίνουν στους δρόμους προσπαθώντας «να κοιτάνε την δουλειά τους». Βερολίνο 1936 ή Ν. Φιλαδέλφεια 2010; Επιστροφή στο παρελθόν ή πείραμα για το μέλλον;

    Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έχει γίνει πραξικόπημα και ο παπανδρέου δεν αποφάσισε να ψαλιδίσει το μουστάκι του προς το στενότερο. Κι αν αυτό δε συμβαίνει είναι ακριβώς γιατί δεν είναι καθόλου απαραίτητο. Οι δυτικές δημοκρατίες με τον ίδιο τρόπο που ενσωμάτωσαν τα χρήσιμα για αυτές στοιχεία του ναζισμού έμαθαν και από τα λάθη του. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, η κατάσταση εξαίρεσης που επιβάλλεται αυτή τη στιγμή με πρόσχημα την εξάρθρωση της οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας» κάνει μια χαρά την δουλειά της, χωρίς να έχει ανάγκη αντιαισθητικά τανκς και παρωχημένες στρατιωτικές παρελάσεις, πόσο μάλλον στρατόπεδα συγκέντρωσης ή αναστολή του συντάγματος.

    Και αυτή η δουλειά δεν είναι άλλη από την μετατροπή μιας κατάστασης που προβάλλεται σαν να αφορά ελάχιστους σε όχημα για αλλαγές που αφορούν τους πάντες. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται αυτή τη στιγμή στην Ν. Φιλαδέλφεια είναι η κατοχύρωση της λειτουργία της ως κανονικότητας, ως κάτι που μπορεί να συμβαίνει αρκεί το κράτος να λέει πως είναι απαραίτητο. Η ισχύς του κράτους δεν ασκείται ποτέ αποκλειστικά προς τον συγκυριακό στόχο της. Αντίθετα, κάθε φορά που ασκείται χωρίς να συναντά αντιστάσεις διαχέεται προς όλες τις πιθανές κατευθύνσεις κατοχυρώνοντας τον εαυτό της. Κατοχυρώνοντας την δυνατότητά της να ασκηθεί ξανά, οπουδήποτε, απέναντι σε οποιονδήποτε, με οποιαδήποτε αφορμή παρουσιαστεί ως «αναγκαιότητα». Η κατάσταση εξαίρεσης τείνει να γίνει ο κανόνας.

    Όποιος λοιπόν νομίζει πως η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί στην Ν. Φιλαδέλφεια δεν τον αφορά, κοιμάται έναν ύπνο του οποίου το ξύπνημα δεν θα είναι καθόλου ευχάριστο. Όποιος νομίζει πως τα νυχτερινά μπλόκα, τα ψαξίματα, οι πεζές περιπολίες και οι φιλικές ανακρίσεις της αντιτρομοκρατικής, είναι το λογικό παρεπόμενο μιας «απαραίτητης εξάρθρωσης», μιας ασφαλούς πληροφορίας ή έστω μιας βάσιμης υποψίας ενάντια σε κάποιους «που πήγαιναν γυρεύοντας» δεν κάνει άλλο από το να πριονίζει ανέμελα το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται. Όποιος παρακολουθεί ατάραχος αγωνιστές να διώκονται, να φυλακίζονται και να παρουσιάζονται σαν τέρατα στα τηλεοπτικά παράθυρα επειδή για την κυρίαρχη τάξη αποτελούν «τρομοκράτες», πρέπει να καταλάβει ότι αυτή η εκλογίκευση είναι μέρος της ίδιας στρατηγικής που ονομάζει τους πολιτικούς αθώους, τους εφοπλιστές φιλάνθρωπους, τους μπάτσους προστάτες του πολίτη, τους συνδικαλιστές προασπιστές των συμφερόντων των εργατών, τους μετανάστες εγκληματίες, τους απεργούς παράνομους. Πρέπει να καταλάβει πως η «εξάρθρωση του Επαναστατικού Αγώνα» είναι επί της ουσίας εργαλείο για την εν δυνάμει εξάρθρωση κάθε κοινωνικής ανυποταξίας. Πράγμα που δεν αφορά απλώς το αντάρτικο πόλης ούτε φυσικά μόνο τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά καθένα για τον οποίο τα άλλοθι του καπιταλιστικού συστήματος έχουν αρχίσει να εξαντλούνται.

    Δεν χρειάζονται σπουδές κοινωνιολογίας για να καταλάβει κανείς πως η διάψευση της πρωτοκοσμικής καταναλωτικής ευδαιμονίας, τα έκτακτα οικονομικά μέτρα και η διαφαινόμενη υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ σε συνδυασμό με την ολοένα και ασφυκτικότερη καθημερινότητα ελέγχου και επιτήρησης δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ανυποψίαστους. Δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για σιωπηλή ή φοβισμένη απραξία και σίγουρα δεν πρέπει να αφήνουν κανένα περιθώριο για την δημιουργία μιας εφεδρείας πρόθυμων υποτακτικών και συνεργατών των αρχών. Μια εφεδρεία η οποία να ενσαρκώνεται στο ένα ή το άλλο κάθαρμα που βρίσκει διέξοδο από την ιδιωτική του μιζέρια στην κοινωνική «καταξίωση» του καταδότη. Εκείνου που κάνει την βρώμικη δουλειά σε μια «κοινή υπόθεση» απέναντι στο «απόλυτο Κακό».

    Όλοι όσοι είναι πρόθυμοι να σχηματίσουν αυτό τον υπόγειο στρατό των αφεντικών πρέπει να απομονώνονται και να κατατροπώνονται άμεσα. Να επιδεικνύονται με διάθεση διαπόμπευσης η στάση και τα κίνητρά τους. Να αναχαιτίζεται δημόσια η ποταπότητα που εμφανίζουν ως προτέρημα. Κάθε αυτόκλητος υπερασπιστής του νόμου ας έχει το νου του.

    Μηδενική ανοχή στην τρομοκρατία κράτους και ΜΜΕ Άμεση απελευθέρωση σε όσους διώκονταιγια την υπόθεση της οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας»

    Αναρχικοί / Αντιεξουσιαστές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: