Η γρίπη των διευθυντών

Κάποτε στη Δύση υπήρχε ένα σωματείο. Και τι σωματείο… Πνευματικό και επαγγελματικό ταυτόχρονα. Τα λίγα αλλά εκλεκτά μέλη του ήταν επιφορτισμένα με το λειτούργημα της πληροφόρησης του δουκάτου. Και το ασκούσαν με πάθος και αλτρουισμό, ασκώντας έντονη κριτική και έλεγχο στον εκάστοτε Δούκα.
Ξαφνικά, όμως, στην πανέμορφη χώρα έπεσε μία ανίατη και θανατηφόρα επιδημία. Οι πολιτικοί άρχισαν να κλέβουν, οι αστυνομικοί να δέρνουν, οι δικαστές να αθωώνουν νονούς ναρκωτικών, οι γιατροί να εγχειρίζουν υγιείς, οι δάσκαλοι να κοιμούνται στο μάθημα, οι εργοδότες να απολύουν αδιακρίτως, τα παιδιά να σπάν με βαριοπούλες, οι συνταξιούχοι να πεθαίνουν.
Η ασθένεια αυτή κτύπησε και το λειτούργημα με το οποίο ξεκινήσαμε την ιστορία μας. Για παράδειγμα οι εφημερίδες και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ άρχισαν να μιλάνε σπαστά ελληνικά (κλασσικό σύμπτωμα της επιδημίας).
Ευτυχώς όμως η κεφαλή του σωματείου, ταμπουρωμένη όπως ήταν στον απόρθητο και απλησίαστο πύργο της, έμεινε αλώβητη.
Βρέθηκε λοιπόν σε ένα μεγάλο δίλλημμα. Να επιχειρήσει να προστατεύσει τα μέλη της δίνοντας μάχη με τον φονικό ιό; Ή μήπως να μείνει σε καραντίνα στον πύργο της, ώστε να διοικήσει τους επιζώντες;
Η απόφαση πάρθηκε σχεδόν ομόφωνα, αν και ακούστηκαν διαφορετικά επιχειρήματα.
Κάποιος, μετά από πολύ περισυλλογή υποστήριξε ότι το βασικό είναι να παραμείνουν αυτοί ζωντανοί διότι είναι η αφρόκρεμα του κλάδου. Μάλιστα προς επίρρωσιν της άποψής του τραγούδησε το «Live and let die»!
Έτερος, απέρριψε μετά βδελλυμίας το ενδεχόμενο να εξέλθει του κάστρου και να συγχρωτιστεί με άλλους λαϊκούς τύπους.
Ενδιαφέρον είχε η στάση κάποιου που έφερε τον τίτλο του «προοδευτικού» μέχρι ριζοσπαστισμού (μετά συγχωρήσεως). Αυτός, όταν ήρθε η σειρά του να ψηφίσει κοίταξε έναν έναν τους συντρόφους του στα μάτια, έπαιξε με τον στυλό στα δάχτυλα, έξυσε το αριστερό μέρος της κεφαλής του και είπε: «Καλύφτηκα από τον προλαλλήσαντα».
2-3 άλλοι είπαν ότι διαφωνούν με το σκεπτικό –μέλη της αντιπολίτευσης φυσικά- αλλά συμφωνούν με την πρόταση.
Για να μην τα πολυλογώ, η μεγάλη απόφαση είχε ληφθεί. Δεν ήταν τόσο εύκολη η εφαρμογή της. Διότι έπρεπε να δημιουργήσουν οχυρωματικά έργα ώστε να μην μπορεί κανείς να παρεισφρύσει στο κάστρο τους. Και δεν μιλάμε μόνο για τους ασθενείς. Έπρεπε να μείνουν έξω και οι υγιείς διότι ίσως στο μέλλον να αμφισβητούσαν την πρωτοκαθεδρία τους. Έτσι ένας ετοίμασε τα τσουβάλια με άμμο, άλλο ζεμάτισε το λάδι, και όλοι οι άλλοι κάρφωσαν πόρτες και παράθυρα.

Έτσι περνούσε ο καιρός ο οποίος όμως έδρασε ευεργετικά. Η πανδημία άρχισε σιγά σιγά να υποχωρεί, οι ασθενείς να ανανήπτουν και η ζωή να βρίσκει αργά αλλά σταθερά τους κανονικούς της ρυθμούς.
Δεν συνέβη όμως το ίδιο και μέσα στο κάστρο. Εκεί ήταν σαν να μην άλλαξε τίποτε. Δεν περνούσαν και άσχημα. Διοργάνωναν πολιτιστικές εκδηλώσεις, παιδικά πάρτι, βραδιές ποίησης και όταν έπλητταν έρριχναν και ένα καυγά μεταξύ τους για να ξεμουδιάζουν. Μετά καθόταν γύρω από το τζάκι και διάβαζαν ο ένας το βιογραφικό του άλλου μέχρι να τους πάρει ο ύπνος.
Οι απέξω άρχισαν να ξεχνούν την ύπαρξή τους, αφού δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με αυτούς που οι ίδιοι ανέδειξαν στα αξιώματά τους.
Κι όταν καμιά φορά τα προβλήματα σοβάρευαν και κάποιοι απελπισμένοι έσπευδαν στην πύλη του κάστρου για βοήθεια, δεχόταν πέτρες, βέλη, καυτό λάδι και φραστικές επιθέσεις του στυλ… ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

Σε ένα καθώς πρέπει παραμύθι εδώ θα υπήρχε η από μηχανής παρέμβαση κάποιου ασύνταχτου ιππότη ο οποίος θα καταλάμβανε εξ εφόδου το κακοφορμισμένο πλέον κάστρο. Δεν έγινε όμως έτσι διότι οι έγκλειστοι πρίγκηπες μπορούσαν κι από μέσα να ελέγχουν την κατάσταση. Με δύο – τρία τηλέφωνα στους κατάλληλους πολιτικούς παράγοντες και στους εργοδότες μπορούσαν να κόβουν και να ράβουν. Έτσι τρομοκρατούσαν τους υπηκόους τους κουνώντας απειλητικά το 2% των απολύσεων, τα λουκέτα στα μαγαζιά, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου και άλλους μπαμπούλες.
Έτσι ο κλάδος, μπορεί να σώθηκε από την πανδημία αλλά υπέκυπτε σιγά σιγά από αναιμία. Βλέπετε οι εργοδότες είχαν ανέκαθεν μία αδυναμία στην αιμοποσία.
Αλλά τι μας νοιάζουν αυτοί;
Σημασία έχει ότι οι μέσα ακόμη… διοικούσαν.
Μέχρι τελικής πτώσεως και του τελευταίου πρώην συναδέλφου τους.

κινέζικο παραμύθι (πριν πάρουν τον ΟΛΠ)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: