Όταν χτυπάνε έναν από εμάς, μας χτυπάνε όλους

Epik%2034-35«…το «κανόνι» της Γιάννας δεν εκπυρσοκρότησε τυχαία. Ήταν μια καλά στοχευμένη βολή των αφεντικών των ΜΜΕ με στόχο το σύνολο των εργαζομένων στις βιομηχανίες τους…». «…Μπροστά στην απαίτηση των απολυμένων και μιας ολόκληρης συνέλευσης απεργών, για άμεση κήρυξη 48ωρης απεργίας, η απάντηση των εργατοπατέρων της ΕΣΗΕΑ ήταν η μετατόπιση της συζήτησης, πίσω από κλειστές πόρτες, σε παραγοντιλίκια και παζαρέματα, στις πλάτες των απολυμένων, για την συγκρότηση προεδρείου…».

Αποσπάσματα από προκήρυξη της Συνέλευσης έμμισθων, άμισθων, μπλοκάκηδων «μαύρων», απολυμένων και φοιτητών στα ΜΜΕ http://katalipsiesiea.blogspot.com/ που μοιράζεται σε εργασιακούς χώρους των ΜΜΕ και με την οποία προτείνουν (μεταξύ άλλων) 48ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΡΑ. Για ολόκληρη την προκήρυξη

ΟΤΑΝ ΧΤΥΠΑΝΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΝΕ ΟΛΟΥΣ

Όταν απολύουν 450 εργαζόμενους/ες στον «Ελεύθερο Τύπο» και στον «City 99.5», ακολουθούν άμεσα 38 προ(σ)κλήσεις «εθελουσίας εξόδου» στον ANT1, ενώ έχουν προηγηθεί 60 απολύσεις στον ρ/σ «Ξένιος», περικοπές προσωπικού στον Alpha, διακοπή 200 συμβάσεων στην ΕΡΤ, καθυστερήσεις μισθών στον «Περιοδικό Τύπο» και στην εφημερίδα «Express» και άπειρες απολύσεις και λουκέτα σε «μικρομάγαζα», τότε γίνεται προφανές ότι το «κανόνι» της Γιάννας δεν εκπυρσοκρότησε τυχαία. Ήταν μια καλά στοχευμένη βολή των αφεντικών των ΜΜΕ με στόχο το σύνολο των εργαζομένων στις βιομηχανίες τους. Και επειδή τρώγοντας, ως γνωστόν, ανοίγει η όρεξη, όλοι καταλαβαίνουμε ότι η «Σέχτα Εργοδοτών» συνωμοτεί για να οργανώσει τα επόμενα χτυπήματα της (ήδη ο Μπόμπολας από καιρό έχει προειδοποιήσει για 100 απολύσεις μέσα στο 2009).

Μας έχει κηρύξει πόλεμο η εργοδοσία. Χτυπώντας τα φαινομενικά «ρετιρέ» της ενημέρωσης, το κεφάλαιο πειραματίζεται με το μέγεθος της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ακολουθούν απολύσεις και σ’ άλλους εργασιακούς χώρους, έτσι ώστε να πληρώσει η κοινωνία την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Και οι δρόμοι σ’ αυτόν τον πόλεμο είναι δυο: Από την μια ο εύκολος δρόμος της ατομικής επιβίωσης, να κοιτάξει ο καθένας πώς να σώσει την πάρτη του και το μαγαζάκι του, παραδίδοντας «γη και ύδωρ» στην εργοδοτική επέλαση. Από την άλλη ο δύσκολος δρόμος της συλλογικής αλληλεγγύης, ο αγώνας του καθενός από εμάς να αντιμετωπιστεί ως αγώνας όλων μας, να ενώσουμε τις διαχωρισμένες μας δυνάμεις σε ένα κοινό μέτωπο αντίστασης στην επίθεση που δεχόμαστε. Δυστυχώς ή ευτυχώς μέση λύση δεν υπάρχει. Οι φόβοι πολλών συναδέλφων είναι κάτι παραπάνω από κατανοητοί. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι η φοβική αυτή αντιμετώπιση δεν θα οδηγήσει στην συλλογική καταβαράθρωση όλων μας. Ο καθένας λοιπόν ας θυμηθεί (αν έχει ξεχάσει) την έννοια της προσωπικής, εργατικής αξιοπρέπειας κι ας αναλάβει τις ευθύνες του.

Μιας και μιλήσαμε για πόλεμο, ας μιλήσουμε και για τους… «Εφιάλτες». Μπροστά στην απαίτηση των απολυμένων και μιας ολόκληρης συνέλευσης απεργών, για άμεση κήρυξη 48ωρης απεργίας, η απάντηση των εργατοπατέρων της ΕΣΗΕΑ ήταν η μετατόπιση της συζήτησης, πίσω από κλειστές πόρτες, σε παραγοντιλίκια και παζαρέματα, στις πλάτες των απολυμένων, για την συγκρότηση προεδρείου. Ας τελειώνουμε με τις αυταπάτες. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από μια εργοδοτική ένωση, μια κλειστή συντεχνία «υπέρ ημετέρων». Η μόνη περίπτωση να εξαναγκαστούν σε δραστικές κινητοποιήσεις δεν θα προκύψει λόγω της κατανόησης των αντικειμενικών συνθηκών, αλλά λόγω της πίεσης που θα νοιώσουν από τα κάτω.

Γεννιέται επιτακτικά η ανάγκη να πάρουμε τον αγώνα στα χέρια μας. Να οργανωθούν πρωτοβουλίες και επιτροπές εργαζομένων, να ενεργοποιηθούν οι συλλογικές διαδικασίες σε όλα τα μαγαζιά της ενημέρωσης. Να παρθούν αγωνιστικές αποφάσεις στις γενικές συνελεύσεις που θα αντιπαρατεθούν στην ηττοπάθεια και στην συνδικαλιστική διαμεσολάβηση και θα στείλουν το μήνυμα σε κράτος κι ιδιοκτήτες ότι κανένας εργαζόμενος δεν θα μείνει μόνος του. Το αγωνιστικό πρόταγμα έχει ήδη δοθεί. Το ζήτησαν οι απολυμένοι, το ζήτησαν κι εκατοντάδες απεργοί. Να χτυπήσουμε εκεί που πονάνε: Να σταματήσουμε την παραγωγική διαδικασία, μπλοκάροντας, για αρχή, τις κυκλοφορίες των εντύπων του Σαββατοκύριακου, την πλαστικοποιημένη διαφημιστική «ενημέρωση» και τα DVD του θεάματος, τα κέρδη των αφεντικών των ΜΜΕ.

48ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΕ ΤΥΠΟ ΚΑΙ ΜΜΕ ΤΩΡΑ!

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, μπλοκάκηδων «μαύρων», απολυμένων και φοιτητών στα ΜΜΕ (katalipsiesiea.blogspot.com)

3 Σχόλια προς “Όταν χτυπάνε έναν από εμάς, μας χτυπάνε όλους”

  1. παρακολουθώ μέρες τώρα το ’δράμα’ με τον Ελευθ.Τύπο καθώς και τη συγκλονιστική επιστολή Γουσίδη προς Ρήγα,συν την εξώδικο της κυρίας Χαλεπλιδου…Τι όμορφη κατάσταση…Ασύνταχτε και σκέφτηκα να σας γράψω δυό κουβεντούλες..άλλωστε σχεδόν τζάμπα είναι…
    Λυπάμαι πραγματικά που οι αγώνες σας πάνε στο βρόντο γιατί η συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου σας αποτελείται από αυτό που οι ’σοφοί’ διαδηλωτές των τελευταίων χρόνων φωνάζουν ως σύνθημα αυτό που τους ’υποχρεώσατε’ να φωνάζουν,με τους εκπροσώπους τους κλάδου σας…τους ’επιφανείς’ που διαχειρίστηκαν τύχες άλλων ανθρώπων και σεις δεν τους διώξατε απο το χώρο σας.
    Λυπάμαι πραγματικά που πιστεύετε πως ’δεν πάει άλλο’ κι ότι ’φτάσαμε στον πάτο’ γιατί πολύ απλά,έχει κι άλλο ’αλλο’ και έχει κι άλλο ’πάτο’ αρκεί να καταλάβατε πως οι διαστάσεις Δεν είναι τρεις,όπως έχει αποκαλύψει η σύγχρονη Φυσική…
    Λυπάμαι πραγματικά που μέσα στο θέρος όπου η χώρα επισήμως κάνει σιέστα,πιστεύετε σε θαύματα όπως οι παραλυτικοί της Τήνου τον Δεκαπενταύγουστο,λυπάμαι διότι θάπρεπε να γνωρίζετε πως το καλοκαίρι περνάνε τα καλύτερα ασφυξιογόνα Νομοσχέδια και μόνο σ αυτήν τη λαχταριστή εποχή αναβαίνουν οι ’τιμές’ όταν το Σύνολο είναι ’χαλαρό’ όπως οι γκόμενες των Δυτικών Συνοικιών στη Σαντορίνη …
    Λυπάμαι που ο Σεπτέμβριος θα σας βρει απροετοίμαστους ενώ τη χώρα θα σπαράζει ’μιά απ τα ίδια’ και ο κ.Οραήλογλου θα λέει πως ’ο καλός μας Δήμαρχος θ απαντήσει στις ερωτήσεις σας’ κι ο κ.Ψωμιάδης θα λέει στα πρωινάδικα πως ’η Πετρούλα είναι σωστή’…
    Λυπάμαι που Δεν θ απαντήσει στον πρώην Πρόεδρό σας ο κ.Ρήγας από τις ΗΠΑ ούτε η κυρία Σουλοπούλου απ τη ντάτσα της,ούτε η κυρία Αγγελοπούλου απ τη Μύκονο της και που θα ζητάτε μία ακόμη έκτακτη Γενική Συνέλευση του κλάδου…
    Λυπάμαι που οι Σέχτες θα έχουν τελματώσει τν κινητικότητά τους γιατί χάθηκαν τ ανταλλακτικά,του 4χ4 στη διαδρομή,και το καλοκαίρι τα Ταχυδρομεία αργούν….
    Λυπάμαι γιατί ξέρω πως έχετε καλές προθέσεις αλλά η σαρξ ασθενής και το πνεύμα αδύνατο να προσπεράσει την ύλη μια απλής μακαρονάδας με κουβέντα,ενός μοχίτο με υπονοούμενα κι η ζωή παρατράβηξε την ανηφόρα…Την αγάπη μου.

  2. Καμιά φορά είναι εποικοδομητικά τα «λυπάμαι».
    Καμιά φορά είναι δικαιολογημένη και η γλυκιά μελαγχολία του καλοκαιριού.
    Αλλά, καμιά φορά, είναι χρήσιμη, εκτός από τη γκρίνια των υπονοούμενων, και η κατάθεση συγκεκριμένων και συγκροτημένων προτάσεων για την έξοδο από την παραπάνω πεσιμιστική διάθεση…

    Στο πλαίσιο αυτού του διαλόγου και με καλές προθέσεις θα ήθελα να πω τα εξής στον παραπάνω φίλο ή φίλη, δημοσιογράφο ή μη:

    – Η φράση σου «όταν το Σύνολο είναι ’χαλαρό’ όπως οι γκόμενες των Δυτικών Συνοικιών στη Σαντορίνη …» υποκρύπτει έναν ιδιότυπο κοινωνικό — και σεξιστικό(;)- ρατσισμό κατά των γυναικών που ζουν στις λεγόμενες υποβαθμισμένες συνοικίες της «φτωχομάνας Θεσσαλονίκης», με τις μικρότερες αναλογικά δυνατότητες μόρφωσης και «κοινωνικής-πολιτισμικής ανόδου», για τις οποίες δεν φταίνε πάντως οι ίδιες. Εξάλλου, ο χαρακτηρισμός «γκόμενες» δεν αρμόζει σε καμία γυναίκα παρά μόνο σε αυτές που αυτοπροσδίορίζονται έτσι και θέλουν να τις βλέπουν έτσι. Αλλά και πάλι έτσι έμαθαν και δεν ευθύνονται οι ίδιες γι’ αυτό.

    – Θεωρώ εντελώς ανεπιτυχές το ότι χρησιμοποιείς τη λέξη «Σέχτες» για να περιγράψεις, προφανώς, την κατάσταση τέλματος στα συνδικαλιστικά δημοσιογραφικά πράγματα. Η λέξη αυτή παραπέμπει σε αίμα και μόνο αρνητικά συναισθήματα προκαλεί.

    – Απευθύνεσαι σε τρίτους ενώ μάλλον κι εσύ ανήκεις στο δημοσιογραφικό χώρο σα να μη σε αφορούν όλα τα παραπάνω τα οποία επισημαίνεις. Προσπάθησε να αναλύσεις τη γενικευμένη και γενικευτική πικρία σου για όλους και για όλα και ίσως από συγκεκριμένους συναδέλφους σου, αλλιώς αυτή η πικρία μπορεί να λειτουργήσει ως ένα καλό άλλοθι για να πεις «δεν ασχολούμαι, γιατί εγώ είμαι σούπερ ευαίσθητος/η, ενώ εσείς, όλοι οι άλλοι, είστε μοσχάρια». (Συγγνώμη από τα… μοσχάρια).

    – Το ιδιαιτέρως ανησυχητικό είναι το καταληκτικό: «…κι η ζωή παρατράβηξε την ανηφόρα…Την αγάπη μου». Αν και αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η φράση δεν είναι κυριολεκτική αλλά μάλλον αναφέρεσαι στο τραγούδι «η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και ταμπούρλα» δηλαδή στους αγώνες του κλάδου, πρέπει να σου πω ότι όσο υπάρχει διάθεση, αξιοπρέπεια και στοιχειώδης ευαισθησία η ζωή δεν πρόκειται ποτέ να «παρα-τραβήξει» την ανηφόρα. Θα είμαστε εδώ για να ταράζουμε τα λιμνάζοντα νερά, να προκαλούμε τον γόνιμο προβληματισμό, να λέμε αλήθειες και ας λυσσάνε ορισμένοι με την ελεύθερη εκφορά του λόγου. Στο πλαίσιο αυτό είναι και αυτό το σχόλιο. Με καλοπιστία και αγάπη. Όχι με λογοκρισία και με υποταγή στη μία και μοναδική άποψη των πλειοψηφιών εντός κι εκτός π.χ. των ΔΣ των Ενώσεων Συντακτών.

  3. ευχαριστώ για την απάντηση.Εχω να επισημάνω τα παρακάτω.Οι ’γκόμενες των Δυτικών συνοικιών’ που έχουν ένα ’οραμα’ για Σαντορίνη είναι σαφώς το ίδιο με τις ’γκόμενες’ του Ψυχικού,της Φιλοθέης και του Πανοράματος’ που έχουν κι αυτές ένα ’οραμα’ πιό γκλάμουρ φυσικά..Κι οι δυό κατηγορίες ανήκουν στο ίδιο ιδεολογικό κενό και όσο δεν ’ανακαλύπτουν’ το κενό τους και δεν κάνουν ’κάτι’ γι αυτό,θα τις ειρωνεύομαι…
    Η ’αστικοποίηση’ είναι το όνειρο μεγάλης μάζας προλεταρίων-όπως έλεγε ο Μαλατέστα-και βεβαίως στο έργο παίζουν και τα δύο φύλα με κυρίαρχο το ρόλο των ’ανδρών’ που διαμορφώνουν το μοντέλο.
    Τα ονοματοποιημένα παραδείγματα είναι του χώρου σας και τα γνωρίζεται πολύ καλά…
    Το περί σέχτας παράδειγμα το παρεξηγήσατε…Αλλωστε σε σχέση με το ’αίμα’ θα ήθελα να σας θυμήσω πόσες χιλιάδες εμφράγματα,εγκεφαλικά και ψυχοπάθειες έχουν προκληθεί-και θα προκληθούν-από απολύσεις βίαιες,από διακοπές συμβάσεων,από ετσιθελικές ανεργίες σε όλο τον πληθυσμό και σε ιδιαίτερα αξιόλογα άτομα,ενώ το πληροφοριακό μοντέλο σπαράζει μπρος στη δολοφονία ενός προλετάριου υπαρχιφύλακα υποκριτικά,σχεδόν χυδαία και για τους ’αλλους’ φόνους ούτε λόγος…
    Μην υποτιμάτε μέσα στην ειλικρινή αγωνιστικότητά σας τα παραπάνω,ούτε και να εκλαμβάνετε ως πεσιμισμό ένα σημείωμα προβληματισμού.
    Αλλωστε μαζί θάμαστε στους αγώνες,ασχέτως της μελαγχολικής διάθεσης κι ας πιστεύω πως έχει κι ’αλλο’ πάτο,,,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: