«Ουδείς αναμάρτητος» είπαν οι εκλέκτορες στην Άννα Παναγιωταρέα

Δεν κατάφερε να πείσει για το «δίκαιο» του αιτήματός της να γίνει καθηγήτρια (απόpanag1 αναπληρώτρια) στη σχολή Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ, η γνωστή δημοσιογράφος, Άννα Παναγιωταρέα. Το αίτημά της ήταν προγραμματισμένο να το εξετάσουν σήμερα Τετάρτη 11/3/2009, έντεκα (11) εκλέκτορες, παρόντες ήταν επτά (7), αργότερα  έμειναν και ψήφισαν έξι (6) Οι τέσσερις (4) τάχθηκαν υπέρ, ενώ δύο (2)ψήφισαν «λευκό». Δεδομένου όμως ότι η απόφαση σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να είναι ομόφωνη, η πρόταση της Παναγιωταρέα να ανελιχθεί στην πανεπιστημιακή ιεραρχία, έπεσε στο κενό.

Προηγουμένως, το εκλεκτορικό σώμα έγινε δέκτης των έντονων διαμαρτυριών φοιτητών της σχολής που εξέθεσαν τα επιχειρήματά τους κατά της καθηγητοποίησης της Παναγιωταρέα.

panagiotarea_dr2Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνεδρίασης, αυτόνομοι/αυτόνομες φοιτητές/φοιτήτριες και μέλη αριστερών σχημάτων της σχολής καθώς και η ίδια η Άννα Παναγιωταρέα, βρίσκονταν έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων περιμένοντας το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Στη διάρκεια αυτής της αναμονής το κλίμα  ήταν… σουρρεαλιστικό: Η Παναγιωταρέα πλησίαζε σχεδόν έναν έναν φοιτητή/φοιτήτρια ξεχωριστά και τους ρωτούσε εμφανώς αμήχανη και αδημονούσα για το αποτέλεσμα, εάν είναι φοιτητές και άλλα τέτοια ωραία. Κάποια στιγμή μάλιστα έβγαλε φωτοτυπία το αντίτυπο από το μισθό της ως αναπληρώτριας καθηγήτριας για να δείξει πόσα λίγα λεφτά παίρνει (487,04 Ευρώ) η καημένη (από τη μία της δουλειά) από το πανεπιστήμιο, και τη μοίρασε στους παριστάμενους δημοσιογράφους!

Οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, η ευαισθησία και η αγωνιστική εγρήγορση αυτού του «ασύνταχτου» κομματιού των φοιτητών της Σχολής Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ, λειτούργησαν στην προκειμένη περίπτωση αποτελεσματικά για την αποτροπή μιας εξέλιξης που, όπως υποστήριζαν, θα αποτελούσε πρόκληση τόσο για τους ίδιους όσο και για την ίδια την έννοια της δημοσιογραφικής και ακαδημαϊκής δεοντολογίας.

Φανταζόμαστε ότι αργότερα θα αναρτήσουν οι ίδιοι οι φοιτητές, τις λεπτομέρειες της σημερινής κερδισμένης τους μάχης στο blog τους: http://paramme.wordpress.com/

Για την άποψη του επίκουρου καθηγητή στο τμήμα Δημοσιογραφίας του ΑΠΘ, Βασίλη Νόττα για το παραπάνω θέμα (δεν ψήφιζε ο ίδιος) αλλά και την ευαίσθητη στάση του πάντοτε στο πλευρό των φοιτητών (βλέπε: ανοιχτό αντιμάθημα στην πλατεία Αριστοτέλους με ντουντούκα!)

  

ΠΗΓΗ του παρακάτω κειμένου το ιστολόγιο του καθηγητή Βασίλη Νόττα http://vnottas.wordpress.com/

Απορίες και ανελίξεις

Δημοσιεύθηκε από vnottas στο 10 Μαρτίου, 2009

Δικαιούται ένας κοινωνιολόγος να απορεί;  -σκεπτόμουν σήμερα το πρωί, θα σας πω παρακάτω με ποιο έναυσμα.

Και βέβαια δικαιούται, διαβεβαίωνα τον εαυτό μου. Οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα της απορίας και της έκπληξης. Εκτός, βέβαια, κι αν πρόκειται για ερωτηματικά και προβληματισμούς σχετικά με τους οποίους ο εν λόγω οποιοσδήποτε οφείλει, λόγω εξειδικευμένων σπουδών και ¨συγκεκριμένου γνωστικού αντικειμένου¨ (ωραία φράση που χρησιμοποιούμε και στο πανεπιστήμιο) να γνωρίζει ήδη την απάντηση.

Επέμενε ωστόσο ο ημέτερος εαυτός: δικαιούται ένας κοινωνιολόγος να απορεί και να εκπλήσσεται όταν  διαπιστώνει ότι (και) στις σημερινές κοινωνίες και ειδικότερα στη δική μας τη νεοελληνική, δίπλα στο υπάρχον θεσμικό και κοινά αποδεκτό πλέγμα κανόνων, αρχών και νόμων υπάρχει και ένα άλλο, παράπλευρο, συχνά πολύ ισχυρότερο ¨παρασύστημα¨;  Ένα παρασύστημα σε θέση να ελέγχει τα κομβικά σημεία του κυρίως συστήματος, να παρεμβαίνει, να υποδεικνύει ανθρώπους, να καθοδηγεί συμπεριφορές και να δικαιολογεί πράξεις και απραξίες όχι απόλυτα συμβατές με την επίσημη εκδοχή των κανόνων συμβίωσης;

Όχι βέβαια! δε μπόρεσα παρά να απαντήσω. Η τάση για δημιουργία παρασυστημάτων είναι γνωστή εδώ και καιρό στον κοινωνιολογικό στοχασμό και δεν εκπλήττει. Το ότι το φαινόμενο κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορεί να πάρει παθολογικές διαστάσεις, είναι επίσης πανθομολογούμενο. Και, εν τέλει, το ότι μια ψύχραιμη παρατήρηση των όσων συμβαίνουν γύρω μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η σημερινή νεοελληνική κοινωνία καταφανώς πάσχει από οξεία ¨παρασυστημίτιδα¨, είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού.

Τότε γιατί εκνευρίζεσαι; μου αντέτεινε ο Άλλος.

Γιατί πέρα από κοινωνιολόγος δεν έπαψα να φιλοδοξώ να είμαι και πολίτης, του απάντησα. Και έπειτα, το παρασύστημα μπορεί να ξεφυτρώσει παντού, ακόμη και ανάμεσα στα πόδια σου. Και τότε οι θεωρίες δε φτάνουν για να αποφύγεις τα σκουντουφλήματα.

Είναι τόσο δύσκολο; μου ‘κανε το χαζό ο Άλλος.

Μερικές φορές πιο δύσκολο και από τον καιρό της επαράτου χούντας, τον ξέκοψα.

 

Αυτοί  και άλλοι παρόμοιοι συνειρμοί πήραν να με περιτριγυρίζουν καθώς διάβαζα στον ηλεκτρονικό ενδοπανεπιστημιακό διάλογο, αλλά και σε πολλά ιστολόγια, σχόλια -μερικά γεμάτα θεμιτή έκπληξη- για τα διαδραματιζόμενα τόσο στον γενικότερο πανεπιστημιακό χώρο (νεποτισμός, αυταρχισμός, παρεμβολή ομάδων πίεσης, κλπ) όσο και στο δικό μου χώρο δουλειάς, το Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ.

Και εκεί που για να καταπραΰνω τον εκνευρισμό μου (γιατί τα αναγραφόμενα έθιγαν ευαίσθητα σημεία για όποιον διατηρεί ακόμη κάποια ευαισθησία) αναλογιζόμουν ότι υπάρχουν και χειρότερα, και ότι ιερεμιάδες δε πείθουν όταν προέρχονται από εκείνους “που ξέρουν” ή που “οφείλουν να ξέρουν” εκ των ένδον αιτίες και κίνητρα, μου φτάνει και μία ηλεκτρονική επιστολή φοιτητών μου (οι φοιτητές ανήκουν σε εκείνους που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλον δικαιούνται να έχουν απορίες και να ζητούν διευκρινίσεις), όπου μου ζητούν να πάρω θέση σε θέμα σχετικό με επικείμενη ανέλιξη στο Τμήμα μου. Αύριο.

 Αναπροσανατολίζω λοιπόν τους γενικούς μου προβληματισμούς (χωρίς να πάψω να ελπίζω ότι κάποτε θα γίνει μια σοβαρή κοινωνιολογική -αυτοκριτική και εκ των ένδον- διερεύνηση του πανεπιστημιακού χώρου) και προσπαθώ να απαντήσω στους φοιτητές. Όχι θεωρητικά, αλλά συγκεκριμένα.

 Δεν έχω πρόβλημα να πάρω θέση και αυτή είναι προφανώς αρνητική.

Εγώ και η ανελισσόμενη κυρία συνάδελφος συγκρουστήκαμε από την πρώτη στιγμή που πάτησα πόδι στο Τμήμα. Θυμάμαι ότι τότε είχα τολμήσει να αντιτεθώ στην πρότασή της για την απόδοση της ιδιότητας του επιτίμου διδάκτορα σε στέλεχος του συγκροτήματος Λαμπράκη. Για να είμαι απολύτως ακριβής είχα αρνηθεί να συμμετάσχω σε επιτροπή που θα προετοίμαζε την απονομή του τίτλου μια που όταν άρχισε η συνεργασία μου με το Τμήμα, η απόφαση ήταν ήδη ειλημμένη.

Είχα υποστηρίξει τότε ότι αν το Τμήμα ήθελε σώνει και καλά να αποκτήσει επίτιμο διδάκτορα αυτός θα ήταν πολύ καλύτερο να είναι ένας δημοσιογράφος της πόλης της Θεσσαλονίκης ή τουλάχιστον να κατάγεται από αυτήν.

Επίσης διατύπωσα την άποψη ότι το κύρος του τμήματος δε μπορεί να είναι υπόθεση ¨δημοσίων σχέσεων¨, άρα δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια σε περιπτώσεις ελλιπούς παρουσίας διδασκόντων (ως γνωστόν, η μερική απασχόληση είναι απαγορευμένη κατά τα πρώτα τρία χρόνια διδασκαλίας) με αντάλλαγμα ευχερέστερες επαφές με τα κέντρα οποιαδήποτε εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής, επικοινωνιακής ή άλλης).

Σε μία άλλη περίπτωση υπήρξαν ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με το πνεύμα που πρέπει να διέπει το υπόβαθρο της  διδασκαλίας των επικοινωνιακών μαθημάτων συμπεριλαμβανομένων των δημοσιογραφικών, και επομένως τα κριτήρια επιλογής των διδασκόντων τα μαθήματα αυτά. Σύμφωνα με τη συνάδελφο  βασική προϋπόθεση για να διδάξει κανείς δημοσιογραφία αποτελεί η τριβή με την ισχύουσα πρακτική, η δική μου άποψη αποσκοπεί στη δημιουργία δημοσιογράφων ικανών να αποκοπούν από τις ισχύουσες αρνητικές πρακτικές και να επανατοποθετήσουν τα της μαζικής επικοινωνίας.

 Όπως είναι γνωστό η διαφωνία μας αυτή οδήγησε σε διαφορετικές εισηγήσεις σε πρόσφατη κρίση πρόσληψης. Το τμήμα αποφάνθηκε ότι κανείς εν των συμμετεχόντων δεν είχε τα απαραίτητα προσόντα. Ωστόσο ύστερα από νομικού τύπου ενστάσεις που αφορούσαν, μεταξύ άλλων, στην μη αρμοδιότητα μέλους της εισηγητικής, η κρίση πρόκειται να επαναληφθεί, χωρίς το εν λόγω μέλος και χωρίς εμένα (άνευ αιτιολογίας). Να σημειώσω ότι εξεπλάγην όταν διαπίστωσα ότι το αποκλεισθέν ως αναρμόδιο μέλος, επανέρχεται ως αρμόδιο για να υπογράψει την εισηγητική της ανελισσόμενης συναδέλφου.

Γράφω εξεπλάγην. Λάθος. Είμαι κοινωνιολόγος και δε δικαιούμαι κάτι τέτοιο. Ως πολίτης μπορώ ίσως να αγανακτώ (και να πληρώνω εξ ιδίων).

(αναλυτικότερα μια άλλη φορά).

 Βασίλης Νόττας

 

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΟ αποτελεί ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από την εφημερίδα «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» (19/1/2009) με συντάκτρια τη συνάδελφο Σταυρούλα Πουλημένη.

 ΑΠΘ – ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ Αντιμάθημα στην πλατεία Αριστοτέλους  

 Επιστήμη και κοινωνία. Ποια είναι η μεταξύ τους σχέση; Συμβάλλει η τεχνολογική πρόοδος στην ευημερία του ανθρώπου; Υπάρχει επιστημονική πρόοδος;

Τα ερωτήματα αυτά και πολλά άλλα έθεσαν οι φοιτητές της κατάληψης του τμήματος Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του ΑΠΘ, πραγματοποιώντας την περασμένη εβδομάδα δημόσιο αντιμάθημα.

 

Παράδοση με… ντουντούκα

 

Κύριος εισηγητής στη συζήτηση ήταν ο Βασίλης Νόττας, επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Δημοσιογραφίας, ο οποίος με ντουντούκα αντί μικροφώνου και τον πίνακα της αίθουσας για την ανάγκη σημειώσεων πραγματεύτηκε καταρχάς το ζήτημα του αντιμαθήματος ως δύσκολου αλλά συνάμα προκλητικού εγχειρήματος. Όπως ανέφερε για τη σύνδεση κοινωνίας και επιστήμης, “δεν υπάρχει επιστημονική πρόοδος αν αυτά που η επιστήμη παράγει δεν ελέγχονται από την κοινωνία”. Συμπλήρωσε ότι η εποχή που υπήρχε απεριόριστη εμπιστοσύνη στην τεχνολογία έχει ουσιαστικά παρέλθει και ότι δεν είναι πια αυτονόητο πως όταν υπάρχει τεχνολογική πρόοδος θα λυθούν τα προβλήματα της κοινωνίας. “Όλα αυτά χρειάζονται επαλήθευση”, είπε, και πρόσθεσε πως “η επιστήμη έχει αξία μόνον όταν συμβάλει στην ανθρώπινη ευτυχία”.

 Πηγές πληροφόρησης

Στο αντιμάθημα συμμετείχε και ο Χρήστος Φραγκονικολόπουλος, λέκτορας στο τμήμα Δημοσιογραφίας, ο οποίος αναφέρθηκε στο ρόλο του δημοσιογράφου. Ο κ. Φραγκονικολόπουλος παρότρυνε τους φοιτητές της σχολής και μελλοντικούς δημοσιογράφους “να μη βασίζονται στις επίσημες πηγές πληροφόρησης, καθώς πολλές από αυτές είναι ελεγχόμενες και έχουν σκοπό να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη προς μία κατεύθυνση”. Τους κάλεσε, ακόμη, “να χρησιμοποιήσουν ως όπλο και το διαδίκτυο, προκειμένου να αναζητήσουν ανεξάρτητες ομάδες που ενημερώνουν για το τι γίνεται στον κόσμο”.

Ο κ. Έξαρχος, υποψήφιος καθηγητής στο τμήμα, μετέφερε ένα βίωμά του από το Πανεπιστήμιο του Μεξικού, σχετικά με τη συνεργασία που διέκρινε φοιτητές και εκπαιδευτικούς. Όπως είπε, “ακόμη και η διαδικασία επιλογής των καθηγητών γινόταν σε τοπικό γήπεδο της κοινότητας με δημόσια ψηφοφορία”.

Στη δημόσια συζήτηση παρενέβη ο δημοσιογράφος Ηλίας Κουτσούκος, ο οποίος μίλησε για την κρίση που περνάει το πανεπιστήμιο σήμερα με την προσπάθεια εντατικοποίησης των σπουδών και της ιδιωτικοποίησής του, όπως και για την αναγκαιότητα που υπάρχει για ρήξη από τους ίδιους τους εργαζόμενους μέσα στο χώρο εργασίας τους.

“Το αντιμάθημα συνιστά ισχυρή μορφή αμφισβήτησης του συμβατικού ρόλου φοιτητή και καθηγητή. Οτιδήποτε εμπλουτίζει και αλλάζει την ημερήσια συμβατική διάταξη του χώρου και του χρόνου του εκπαιδευτικού είναι κάτι το δημιουργικό για την κοινότητα της γνώσης. Τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να παίρνονται πιο συχνά από τους φοιτητές και να μπαίνουν σε πρώτο πλάνο, παράλληλα με το συνδικαλιστικό πλαίσιο των διεκδικήσεών τους”, δήλωσε ο Νικόλας Σεβαστάκης, αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών της ΝΟΠΕ.

Φοιτητές μιλούν στη «Θ»

 Γιάννης Λέκκας δ’ έτος

Έχει μεγάλη σημασία ότι η πρωτοβουλία αυτή πάρθηκε από μια κατειλημμένη σχολή, η οποία αποφάσισε να αναλάβει μια σειρά θετικών δράσεων με συζητήσεις, δημιουργία blog και αντιμαθήματα, ώστε να φύγουμε από το δίλημμα που συνεχώς μας βάζουν: κατάληψη ή μη κατάληψη. Εμείς τους λέμε κατάληψη και όχι εγκατάλειψη. Θέλουμε να στηρίξει η κοινωνία τις προσπάθειες των φοιτητών και γι’ αυτό προχωρήσαμε σε ανοιχτές δράσεις, προκειμένου να συνδιαλεχθούμε δημόσια με την κοινωνία.

 

Ανδρέας Κοσιάδης γ’ έτος

Η απόφαση για την πραγματοποίηση αντιμαθήματος πάρθηκε από το συντονιστικό της κατάληψης της σχολής μας, ως απάντηση στους φοιτητές που έρχονται στις συνελεύσεις και μας ζητάνε να σταματήσουμε τις καταλήψεις, γιατί θέλουν να κάνουν μάθημα και να πάρουν το πτυχίο τους. Προσπαθούμε να τους αποδείξουμε ότι μέσα από την κατάληψη μπορεί να γίνει ένα άλλο είδος μαθήματος που είναι πιο κοντά στις ανάγκες μας και που μπορεί να αναπτύξει τη κριτική μας σκέψη αλλά και την φαντασία μας, που όλο την βάζουμε στην άκρη. Κατάληψη δεν σημαίνει μόνο πορείες αλλά και πιο δημιουργικά πράγματα, όπως η σημερινή εκδήλωση. Παρά τις αντίξοες συνθήκες, λόγω καιρού είδαμε επίσης ότι στο δημόσιο αυτό μάθημα, μπορεί κάποιοι να μας είδαν ως γραφικούς, να κοιτούσαν και να έφευγαν, αλλά υπήρχε και κόσμος που σταμάτησε, άκουσε και είπε την άποψή του. Ήταν η πρώτη απόπειρα, αλλά παραμένει ένα πείραμα με πολλές υποσχέσεις.

 

Κουδούνα Λίνα β’ έτος

Σκοπός μας ήταν να δείξουμε ότι στην κατάληψη δεν μαζευόμαστε 15 άτομα, τα οποία κάθονται και τεμπελιάζουν. Το αντιμάθημα διαφέρει από το μάθημα στο ότι δεν χρειάζεται να είσαι φοιτητής για να παρακολουθήσεις. To πανεπιστήμιο θα πρέπει να είναι ανοιχτό σε όλους να συμμετέχουν. Παρότι λένε ότι το μάθημα στο πανεπιστήμιο είναι δημόσιο, υπήρξε στο παρελθόν παράδειγμα καθηγητή σε άλλη σχολή, όπου την ώρα του μαθήματος μπήκε ένας άστεγος, καθώς έξω έκανε παγωνιά, και ο καθηγητής τον έβρισε και τον έδιωξε. Ρώτησε επίσης στους φοιτητές “αυτό είναι το άσυλο που ζητάτε να διατηρηθεί, να περνάει όποιος θέλει και να κάθεται;”

 

Εξηγούν και προτείνουν

 

Χρήστος Δούρας ε’ έτος

Είναι πολύ σημαντικό να βγαίνουμε έξω από τις σχολές. Είναι μια μορφή ανοίγματος προς την κοινωνία. Διότι υπάρχει η αντίληψη ότι το πανεπιστήμιο είναι ένας φορέας που κλείνεται εντός των τειχών και δεν συνδέεται με αυτήν. Ως φοιτητές δημοσιογραφίας έχουμε χρέος να μιλάμε με τον κόσμο αντιστρέφοντας το γνωστό σύνθημα “Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι”, που συνεχώς αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας. Θέλουμε να δείξουμε ότι είμαστε άτομα που σκεφτόμαστε, κρίνουμε και δεν θέλουμε να μείνουμε στις αγκυλώσεις στείρων αναπαραγωγών, όπως κάνει μεγάλο κομμάτι των ΜΜΕ. Ακόμη και ο τόπος που επιλέξαμε για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης, η πλατεία Αριστοτέλους, είχε διπλό σημειολογικό συμβολισμό. Είναι η πλατεία που αποκτά ζωή κάθε τέσσερα χρόνια, καθώς επιλέγουν να κάνουν τις προεκλογικές τους συγκεντρώσεις πολλά κόμματα και παράλληλα ο κόσμος έχει την ψευδαίσθηση ότι συμμετέχει στα κοινά. Δεύτερον, είναι το κέντρο αυτού που χαρακτηρίζουν ως φραπεδούπολη, δηλώνοντας παράλληλα μια ωχαδελφίστικη στάση των νέων προς αυτά που συμβαίνουν.

 

Μπακαλούδης Γιάννης ε’ έτος

Κρίνοντας από την επιτυχία του αντιμαθήματος και ανεξάρτητα από την κλιμάκωση ή μη των κινητοποιήσεων, θέλουμε να δώσουμε έμφαση στο ότι η επιστημονική γνώση πρέπει να είναι γειωμένη στην κοινωνία και αλυσοδεμένη στις ανάγκες της.

 

Σιαφάκα Αλεξάνδρα δ’ έτος

Σε μια περίοδο που ουσιαστικά υπάρχει πολιτική και οικονομική κρίση του συστήματος, η κυβέρνηση προσπαθεί να την καλύψει δίνοντας δημόσια φιλέτα, όπως η παιδεία, σε ιδιώτες και εταιρείες. Εμείς τους προτάσσουμε ένα πανεπιστήμιο που και όλος ο κόσμος και ο εργαζόμενος και ο άνεργος θα έχουν δικαίωμα στη γνώση. Θέλουμε μια κοινωνία που εμείς να ελέγχουμε τα κοινωνικά αγαθά και τα μέσα παραγωγής.

 

 

 

 

2 Σχόλια to “«Ουδείς αναμάρτητος» είπαν οι εκλέκτορες στην Άννα Παναγιωταρέα”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: