Αρχείο για Μαΐου, 2008

Μία «ασύνταχτη» έδρα στο νέο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΜ-Θ !

Posted in Uncategorized with tags on Μαΐου 31, 2008 by asyntaxtostypos

Καλό κουράγιο στο μέλος που θα μας εκπροσωπήσει για τον έλεγχο της γνωστής και μη εξαιρετέας εξουσίας και τις αναμενόμενες παρεμβάσεις προς την πλειοψηφία του νέου αλλά παλιού, αναπαλαιωμένου σχήματος. Οι ασύνταχτοι θα δώσουν τη μάχη εντός και εκτός του Δ.Σ. και κυρίως στους εργασιακούς χώρους των ΜΜΕ για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.

Η πλάνα εποχή των κουκιών τελείωσε. 

Η μάχη τώρα μόλις αρχίζει και θα το διαπιστώσετε πολύ σύντομα.

Ευχαριστούμε από καρδιάς αυτούς και αυτές που, χωρίς φόβο αλλά με… πάθος, μας στήριξαν με τη ψήφο τους.

ΑΣΥΝΤΑΧΤΟΣ ΤΥΠΟΣ

Venceremos σύντροφοι και συνάδελφοι !

Posted in Uncategorized with tags on Μαΐου 30, 2008 by asyntaxtostypos

Esc με Ασύνταχτο πριν πατήσει η Πετραλιά enter

Posted in Εκλογές on Μαΐου 30, 2008 by asyntaxtostypos

Άντε και καλή τύχη μάγκες

Posted in Uncategorized with tags on Μαΐου 30, 2008 by asyntaxtostypos

Α σ ύ ν τ α χ τ ο    ψ η φ ί ζ ω

σ φ α ί ρ α   δ ε ν   χ α ρ α μ ί ζ ω

Ο μαγικός καθρέπτης της δημοσιογραφικής οικογένειας

Posted in Δημοσιογραφικά on Μαΐου 29, 2008 by asyntaxtostypos

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ωραία δημοσιογραφική οικογένεια που όλο τη βρίζανε στις διαδηλώσεις, την καημένη κι όλο ρωτούσε: άραγε γιατί; Κι επειδή οι απαντήσεις που έπαιρνε δεν της άρεσαν καθόλου, αποφάσισε να απευθυνθεί στον εαυτό της. Μα γιατί είναι κακοί άνθρωποι, ήρθε η μονοκόμματη απάντηση. Προσωρινά βολεύτηκε. Αλλά, τσουπ, πάλι αυτοί οι κακοί συνέχισαν να τη βρίζουν, οπότε η δημοσιογραφική οικογένεια αποφάσισε να δει τι πάει στραβά. Ρώτησε από δω, ρώτησε από κει, αλλά οι απαντήσεις και πάλι δεν της άρεσαν. Αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα. Πήγε στην επιτροπή των σοφών του κλάδου αλλά αυτή το μόνο που μπόρεσε να κάνει ήταν να τη συμβουλεύσει να βρει σε ένα μυστικό δάσος στα πέρατα του κόσμου τον θαυματουργό καθρέπτη που δείχνει πάντα την αλήθεια. Ξεκίνησε, λοιπόν, μια διαπαραταξιακή αποστολή και πήγε να βρει το μυστικό δάσος. Μετά κόπων και βασάνων τα κατάφερε. Το βρήκε. Ο καθρέπτης της αλήθειας, όμως, άφαντος. Ξάφνου εμφανίστηκαν μπροστά τους κάτι ξωτικά. Οι εκπρόσωποι της οικογένειας, τρόμαξαν. Τα ξωτικά τους καθησύχασαν πως δεν θα τους πειράξουν, πως είναι γενικώς φιλήσυχα αλλά καλό είναι να μην τα προκαλέσουν με ψέματα και λοβιτούρες γιατί θα τους καταλάβουν αμέσως. Αυτοί συμφώνησαν. Ρώτησαν μάλιστα τα ξωτικά, μήπως γνωρίζουν πού βρίσκεται ο μαγικός καθρέπτης της αλήθειας. Τα ξωτικά κεραυνοβολήθηκαν. Τους είπαν πως αφού ψάχνουν τον μαγικό καθρέπτη της αλήθειας, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν κοιτάξει βαθιά μέσα τους. Η επιτροπή απόρησε. Μα κοιτάξαμε. Και τι είδατε; Είδαμε ότι όλα ήταν καλά. Τα ξωτικά κοιτάχτηκαν για ένα δευτερόλεπτο στα μάτια και αποφάνθηκαν: Όντως χρειάζεστε τον μαγικό καθρέπτη! Και τους υπέδειξαν που είναι. Η επιτροπή μετά από λίγο ξεσκόνιζε έναν καθρέπτη με μια ωραιότατη κορνίζα. Η επιτροπή άρχισε να κοιτάζει την… κορνίζα. Και τι ωραία που είναι και πόσο καλό θα ήταν να την πάρουμε μαζί μας και να βάλουμε την οικογενειακή μας φωτογραφία μέσα και άλλα τέτοια υμνητικά και κάθισαν εκεί κανένα επτάωρο, όσο διαρκεί για παράδειγμα μία γενική συνέλευση, και θα περνούσαν έτσι και άλλες πολλές ώρες αν δεν τους συνέφερνε από τη χαλαρότητα μία βαθιά, υποβλητική φωνή από το πουθενά: Δείτε ή φύγετε και αφήστε με στην ησυχία μου. Άρχισαν να ψάχνουν οι δημοσιογράφοι πίσω από θεόρατα δέντρα, πίσω από πυκνές φυλλωσιές, πίσω από μικρούς βράχους και στα ξέφωτα, από πού ήρθε η φωνή. Τίποτα. Εδώ, ακούστηκε και πάλι πιο δυνατά. Ήταν ο καθρέπτης. Ο καθρέπτης μιλούσε. Παραμύθι ήταν, ο καθρέπτης έκανε ό,τι ήθελε… Όλοι κοκάλωσαν.

Αν θα δείτε μέσα μου θα πρέπει και να τα δεχτείτε αυτά που θα δείτε και να τα παραδεχτείτε. Αλλιώς μην κοιτάτε καθόλου. Με διστακτικότητα, το αποδέχτηκαν. Στάθηκαν μπροστά στον καθρέπτη και βυθίστηκαν μέσα του. Εικόνες άρχισαν να κυλάνε: Κάποιοι ήταν στα τέσσερα σαν τα σκυλιά και κουνούσαν την ουρά τους στο τραπέζι των αφεντικών και των εργοδοτών μπας και τους ρίξουν κανένα κόκαλο. Άλλοι κρατούσαν σημειώσεις από το μεγάλο φαγοπότι και αυτό το έλεγαν γραφείο τύπου. Άλλοι, με το ένα χέρι κουνούσαν τη σημαία του Τσε Γκεβάρα και με το άλλο έσφιγγαν το χέρι του δολοφόνου του. Ορισμένοι, πίσω από καλοσυνάτα πρόσωπα έκρυβαν τα μυτερά τους δόντια, έτοιμοι να τα μπήξουν στους αντιπάλους που δεν συναινούν στις ανίερες συμμαχίες τους. Άλλοι έπαιζαν τον ρόλο του νταβατζή προσφέροντας τις υπηρεσίες τους στους πελάτες-καταναλωτές των ειδήσεων. Υπήρχε στο βάθος ένα τεράστιο εργοτάξιο όπου κατασκευάζονταν πανομοιότυπες πληροφορίες, συσκευάζονταν και προωθούνταν στην αγορά ως προϊόντα με ημερομηνία λήξης αορίστου χρόνου. Κάποιοι άλλοι που έμοιαζαν πολύ επίσημοι, σχεδόν κυβερνητικοί, έβαζαν χέρι σε κάτι ταμεία γεμάτα χρήματα, χρήματα κλεμμένα από τους ίδιους τους δημοσιογράφους. Άλλοι δημοσιογράφοι, παρατηρώντας αυτό το πλιάτσικο, αγανακτούσαν με το θέαμα αλλά στις βουλευτικές εκλογές έκαναν αγώνα για να ψηφιστούν αυτοί που τους έκλεβαν. Το θέαμα ήταν αποκαρδιωτικό. Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό κάποιοι χτυπιόντουσαν σαν το χταπόδι και φώναζαν ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας με τη μουσική υπόκρουση του Στελάρα: κι αν είναι η μοίρα μου σακατεμένη… Άλλοι, πάλι, σαν ερπετά σέρνονταν και διέδιδαν ασύστολα ψέματα σε βάρος συναδέλφων τους χωρίς τσίπα και ντροπή και μάλιστα τα απέδιδαν σε τρίτους. Ο μαγικός καθρέπτης κοκάλωσε μπροστά σε μία κάλπη και ξαναμίλησε, για τελευταία φορά: Είναι τελικά αυτό που βλέπετε, η μειοψηφία ή η πλειοψηφία του χώρου σας; Αποφασίστε εσείς.

Αν ισχυρίζεστε ότι είναι η μειοψηφία, αράξτε μέσα στην ικανοποίηση ότι δεν είστε μέσα σε αυτήν. Αν πιστέψετε όμως θαρραλέα πως είναι η πλειοψηφία, τότε θα πρέπει να σταματήσετε να είστε συντεταγμένοι. Να γίνετε ασύνταχτοι. Να εξεγερθείτε. Να μην επιτρέψετε αυτό να συνεχιστεί. Να μην ακούτε τις σειρήνες και τους εκπροσώπους των διαπλεκόμενων συμφερόντων, της οσφυοκαμψίας και των ψευδεπίγραφων εξαγγελιών. Να αλλάξετε πρώτα και κύρια τον εαυτό σας. Να ταχθείτε στο πλευρό της κοινωνίας, χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Και ο καθρέπτης δεν ξαναμίλησε.

Η επιτροπή ξαναγύρισε στη βάση της. Σύσσωμη η δημοσιογραφική οικογένεια συγκεντρώθηκε γύρω από την επιτροπή και με αγωνία περίμενε να ακούσει τα νέα. Εκπρόσωπος της επιτροπής ανέλαβε να κάνει την πολυπόθητη ενημέρωση. Βρήκατε το μυστικό δάσος; φώναξε κάποιος ανυπόμονος. Το βρήκαμε, το βρήκαμε ήρθε αμέσως η απάντηση. Και λοιπόν; Βρήκατε και τον μαγικό καθρέπτη της αλήθειας; Όχι συνάδελφε, δυστυχώς δεν τον βρήκαμε. Κρίμα κρίμα ανταποκρίθηκαν όλοι με μια φωνή και συνέχισαν απερίσπαστοι τη δουλειά τους. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα…

(Και επειδή διάφοροι, χρεώνονται διάφορα το τελευταίο διάστημα της έντασης λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες ενώ άλλοι αποδεικνύουν ότι δεν έχουν στοιχειώδη επαφή με την αίσθηση του καυστικού πολιτικού χιούμορ, πάρτε και την υπογραφή του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ:)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΡΜΠΑΣ

Η ανανέωση δεν είναι αναπαλαίωση….

Posted in ΕΣΗΕΜΘ, Εκλογές, Πολιτική on Μαΐου 29, 2008 by asyntaxtostypos

Αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα των εκλογών για την ΠΟΕΣΥ, κανείς δεν μπορεί με απόλυτη βεβαιότητα να εκτιμήσει το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών. Βέβαια η δύναμη της αδράνειας είναι πολύ ισχυρή και οι δημοσιογράφοι δεν διαφέρουν από τους κοινούς θνητούς, παρότι μερικοί εξ αυτών θεωρούν ότι ανήκουν σε άλλη «κατηγορία» επειδή συναγελάζονται την εξουσία.

Ωστόσο μερικές παρατηρήσεις αξίζουν τον κόπο. Έχουν συμβεί κάποια γεγονότα που εκ των πραγμάτων τοποθετούν τα κομμάτια σε μία νέα διάταξη και η παρτίδα έχει αποκτήσει νέο ενδιαφέρον…

Οι αποχωρήσεις Γουσίδη, Νεστορίδη, Στέλα, παρότι έρχονται από διαφορετικές αφετηρίες, σηματοδοτούν και δρομολογούν μία νέα κατάσταση για την ΕΣΗΕΜΘ.

Η πρώτη την πάροδο της περιόδου της εποχής των «δεινοσαύρων». Ο Γουσίδης, εκπροσωπούσε την τελευταία τάξη της γενιάς των παλιών συνδικαλιστών, αυτών που ιεραρχούσαν τα συνδικαλιστικά πράγματα πέρα από συλλογικότητες και πολιτικά προγράμματα. Εκπροσωπούσε την γενιά των στελεχών/διευθυντών που μπορούσαν να είναι και διευθυντές και συνδικαλιστές. Αυτών που περισσότερο έπαιρναν τηλέφωνο και «καθάριζαν», παρά κινητοποιούσαν τα όργανα τις διαδικασίες και τη βάση.

Η αποχώρηση του αποτελεί σοβαρό πλήγμα για την παράταξη που μέχρι σήμερα κυριαρχούσε. Η αποχώρηση Γουσίδη σπάει το πλέγμα των προσωπικών σχέσεων που έδεναν την παράταξη του και δημιουργεί φυγόκεντρες τάσεις. Οι διάδοχοι του πρέπει να αναπληρώσουν το κενό αλλά και να πείσουν για τη συνέχεια. Πως όμως; Με τον αυτόματο πιλότο; Με τις ίδιες χιλιοειπωμένες συνταγές; Με τον ίδιο ζήλο προσκόλλησης στις καρέκλες της εξουσίας για την εξουσία;

Η αποχώρηση των άλλων δύο είναι περισσότερο διαχειριστικού χαρακτήρα. Απλά αφήνουν χώρο και διευκολύνουν τακτοποιήσεις επετηρίδας.

Αυτή την ρευστή κατάσταση έρχεται να εκμεταλλευτεί, να διαχειριστεί και να συμπληρώσει η δημιουργία της νέας παράταξης που δημιουργείται από στελέχη της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς. Το σχέδιο είναι απλό και ουσιαστικά δεν υπηρετεί καμία συνδικαλιστική ανανέωση ούτε περιέχει κάποια νέα πολιτική πρόταση. Είναι σχέδιο κατάληψης της εξουσίας και τίποτα άλλο.

Είναι προφανές πως επιθυμούν τη διαδοχή αλλά σε ένα νέο πλαίσιο: στην μετά Γουσίδη εποχή, θα πρέπει περισσότεροι παίχτες να μπορούν να αναπτύξουν τις προσωπικές φιλοδοξίες τους. Τέλος η μονοκρατορία του ενός.

Στη δεύτερη φάση και αφού δέσουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, η συνεργασία της παράταξης Γουσίδη και της Ενωτικοπροοπτικής, κόντρα βέβαια στον κακό δεξιό Αδάμ, θα παρουσιαστεί ως αναγκαίο κακό και αναπόδραστη κατάληξη. Με αυτό τον τρόπο όλοι διασώζονται. Η αναπαλαίωση σε όλο της το μεγαλείο.

Η αριστερά πρέπει να απαντήσει και ήδη απαντά με τον αυτόνομο και ριζοσπαστικό της λόγο πέρα από παιχνιδάκια για την κατάληψη του ΔΣ. Το θέμα είναι πόσοι αντιλαμβάνονται αυτό το στήσιμο τη τράπουλας. Πόσοι αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι ήδη έχουν αποφασίσει για μας χωρίς εμάς.

Θα επιτρέψουμε την αναπαλαίωση ή θα πούμε όχι στα νέα σενάρια της «νέας» συνδικαλιστικής τάξης; Θα ψηφίσουμε πολιτικά πέρα από προσωπικές σχέσεις και με γνώμονα την ανάγκη να απαντήσουμε δυναμικά στα προβλήματα ή θα δώσουμε χέρι βοήθειας στην ανακύκλωση του αδιέξοδου;

Υ.Γ. Όσο για κάποιους δήθεν ριζοσπάστες προοδευτικούς που θεωρούν ότι το μεγάλο μπορεί και το μικρό «γραφικό» όχι, όταν χρόνια συναινείς σε ερμαφρόδιτες καταστάσεις τελικά αυτή η παρέκκλιση γίνεται συνήθεια και κανόνας. Αν όχι δεύτερη φύση σου…

Ένα σύντομο προεκλογικό παραμύθι

Posted in Εκλογές, Πολιτική on Μαΐου 28, 2008 by asyntaxtostypos

Μια φορά κι ένα καιρό ζούσαν στην Εσηεμθούπολη (επί αυτοκρατορίας Γουσαδάμιους) δύο κοπέλες (κοπέλες τρόπος του λέγειν δηλαδή, αφού αμφότερες τα είχαν τα χρονάκια τους).

Η Τούλα (από το Ενότητα – Ενοτητούλα – Τούλα) και η Κούλα (από το Προπτική – Προοπτικούλα – Κούλα).

Μπορεί στην πορεία των χρόνων να άλλαξαν χρώμα μαλιών, περούκες, ποστίς, μάσκαρα ακόμη και χρώμα οφθαλμών, αλλά εσωτερικά έμεναν οι ίδιες.

Περιπέτειες με άνδρες είχαν μερικές, αλλά όχι σπουδαία πράγματα. Είχαν όμως και οι δύο τον ίδιο μεγάλο έρωτα. Τον Αλέξη, όχι τον Τσίπρα, τον άλλο, τον εύσωμο, τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη.

Χρόνια ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποια απ’ τις δυο θα κερδίσει την αγάπη του. Και η μάχη ήταν σκληρή.

Η Τούλα (λεγόταν αλλιώς παλαιότερα) είχε το ατού ότι ήταν δημόσια υπάλληλος (αν και επι χρόνια συμβασιούχα).

Η Κούλα πάλι είχε τον αέρα, το τουπέ και τη γοητεία των κοριτσιών της αριστεράς.

Αλλά τι τα θες, τα χρόνια περνούν και είναι αμείλικτα. Παρά τα φτιασιδώματα έχασαν και οι δυό τους τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη. Δεν σταμάτησαν όμως ποτέ να μάχονται να τον ξαναφέρουν κοντά τους.

Και στο τέλος τα κατάφεραν.

Μόνο που χρειάστηκε να κάνουν κάποιες υποχωρήσεις που παλιότερα… ούτε να τις ακούσουν.

Έτσι τα “κορίτσια” μας χρειάστηκε

1- να κάνουν ένα σωρό πλαστικές επεμβάσεις, λίφτιγκ και μπότοξ, τόσο που έγιναν αγνώριστες και

2 – να συγκατανεύσουν –με βαρειά καρδιά- στις ορέξεις του Αλέξανδρου να τις “πάρει” και τις δύο ταυτόχρονα.

Έτσι η Τούλα (από το ενοτητούλα), η Κούλα (από το προοπτικούλα) και ο Αλέξανδρος (από το Μέγας Ναπολέων) έγιναν μία ευτυχισμένη –πλην άτεκνη- οικογένεια.

ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ

Πρώτον αυτός ο Αλέξανδρος Μιχαηλίδης είναι πολύ φαταούλας (όσο και ο αυτοκράτωρ Γουσαδάμιους) και δεύτερον και σπουδαιότερον, δεν μπορεί κανείς κάτοικος της Εσηεμθούπολης να ελπίζει ότι τέτοιες προβληματικές οικογένειες θα βελτιώσουν και θα ανανεώσουν τη ζωή στην Εσηεμθούπολη.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ

Λησμόνησα να σας πω ότι και οι δύο μεγαλοκοπέλες κάποια στιγμή φλέρταραν με κάποιον ολίγον μπρουτάλ αλλά ειλικρινή και με χιούμορ νέο, τον Ασύνταχτο Τύπο. Του Τύπου του άρεσαν οι γυναίκες γενικώς, αλλά οπωσδήποτε πριν από το έβδομο λίφτιγκ.

Έτσι κάποια στιγμή εθεάθη να βολτάρει στην παραλία της Εσηεμθούπολης τραγουδώντας αφηρημένα το τραγούδι του Πάριου…

“Πιο καλή η μοναξιά…”

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2

Οποιαδήποτε ομοιότης με υπαρκτά πρόσωπα είναι εσκεμμένη αλλά καλοπροαίρετη. Ελπίζω να γελάσατε.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΚΡΗΣ