Η ανανέωση δεν είναι αναπαλαίωση….

Αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα των εκλογών για την ΠΟΕΣΥ, κανείς δεν μπορεί με απόλυτη βεβαιότητα να εκτιμήσει το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών. Βέβαια η δύναμη της αδράνειας είναι πολύ ισχυρή και οι δημοσιογράφοι δεν διαφέρουν από τους κοινούς θνητούς, παρότι μερικοί εξ αυτών θεωρούν ότι ανήκουν σε άλλη «κατηγορία» επειδή συναγελάζονται την εξουσία.

Ωστόσο μερικές παρατηρήσεις αξίζουν τον κόπο. Έχουν συμβεί κάποια γεγονότα που εκ των πραγμάτων τοποθετούν τα κομμάτια σε μία νέα διάταξη και η παρτίδα έχει αποκτήσει νέο ενδιαφέρον…

Οι αποχωρήσεις Γουσίδη, Νεστορίδη, Στέλα, παρότι έρχονται από διαφορετικές αφετηρίες, σηματοδοτούν και δρομολογούν μία νέα κατάσταση για την ΕΣΗΕΜΘ.

Η πρώτη την πάροδο της περιόδου της εποχής των «δεινοσαύρων». Ο Γουσίδης, εκπροσωπούσε την τελευταία τάξη της γενιάς των παλιών συνδικαλιστών, αυτών που ιεραρχούσαν τα συνδικαλιστικά πράγματα πέρα από συλλογικότητες και πολιτικά προγράμματα. Εκπροσωπούσε την γενιά των στελεχών/διευθυντών που μπορούσαν να είναι και διευθυντές και συνδικαλιστές. Αυτών που περισσότερο έπαιρναν τηλέφωνο και «καθάριζαν», παρά κινητοποιούσαν τα όργανα τις διαδικασίες και τη βάση.

Η αποχώρηση του αποτελεί σοβαρό πλήγμα για την παράταξη που μέχρι σήμερα κυριαρχούσε. Η αποχώρηση Γουσίδη σπάει το πλέγμα των προσωπικών σχέσεων που έδεναν την παράταξη του και δημιουργεί φυγόκεντρες τάσεις. Οι διάδοχοι του πρέπει να αναπληρώσουν το κενό αλλά και να πείσουν για τη συνέχεια. Πως όμως; Με τον αυτόματο πιλότο; Με τις ίδιες χιλιοειπωμένες συνταγές; Με τον ίδιο ζήλο προσκόλλησης στις καρέκλες της εξουσίας για την εξουσία;

Η αποχώρηση των άλλων δύο είναι περισσότερο διαχειριστικού χαρακτήρα. Απλά αφήνουν χώρο και διευκολύνουν τακτοποιήσεις επετηρίδας.

Αυτή την ρευστή κατάσταση έρχεται να εκμεταλλευτεί, να διαχειριστεί και να συμπληρώσει η δημιουργία της νέας παράταξης που δημιουργείται από στελέχη της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς. Το σχέδιο είναι απλό και ουσιαστικά δεν υπηρετεί καμία συνδικαλιστική ανανέωση ούτε περιέχει κάποια νέα πολιτική πρόταση. Είναι σχέδιο κατάληψης της εξουσίας και τίποτα άλλο.

Είναι προφανές πως επιθυμούν τη διαδοχή αλλά σε ένα νέο πλαίσιο: στην μετά Γουσίδη εποχή, θα πρέπει περισσότεροι παίχτες να μπορούν να αναπτύξουν τις προσωπικές φιλοδοξίες τους. Τέλος η μονοκρατορία του ενός.

Στη δεύτερη φάση και αφού δέσουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, η συνεργασία της παράταξης Γουσίδη και της Ενωτικοπροοπτικής, κόντρα βέβαια στον κακό δεξιό Αδάμ, θα παρουσιαστεί ως αναγκαίο κακό και αναπόδραστη κατάληξη. Με αυτό τον τρόπο όλοι διασώζονται. Η αναπαλαίωση σε όλο της το μεγαλείο.

Η αριστερά πρέπει να απαντήσει και ήδη απαντά με τον αυτόνομο και ριζοσπαστικό της λόγο πέρα από παιχνιδάκια για την κατάληψη του ΔΣ. Το θέμα είναι πόσοι αντιλαμβάνονται αυτό το στήσιμο τη τράπουλας. Πόσοι αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι ήδη έχουν αποφασίσει για μας χωρίς εμάς.

Θα επιτρέψουμε την αναπαλαίωση ή θα πούμε όχι στα νέα σενάρια της «νέας» συνδικαλιστικής τάξης; Θα ψηφίσουμε πολιτικά πέρα από προσωπικές σχέσεις και με γνώμονα την ανάγκη να απαντήσουμε δυναμικά στα προβλήματα ή θα δώσουμε χέρι βοήθειας στην ανακύκλωση του αδιέξοδου;

Υ.Γ. Όσο για κάποιους δήθεν ριζοσπάστες προοδευτικούς που θεωρούν ότι το μεγάλο μπορεί και το μικρό «γραφικό» όχι, όταν χρόνια συναινείς σε ερμαφρόδιτες καταστάσεις τελικά αυτή η παρέκκλιση γίνεται συνήθεια και κανόνας. Αν όχι δεύτερη φύση σου…