Ο μαγικός καθρέπτης της δημοσιογραφικής οικογένειας

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ωραία δημοσιογραφική οικογένεια που όλο τη βρίζανε στις διαδηλώσεις, την καημένη κι όλο ρωτούσε: άραγε γιατί; Κι επειδή οι απαντήσεις που έπαιρνε δεν της άρεσαν καθόλου, αποφάσισε να απευθυνθεί στον εαυτό της. Μα γιατί είναι κακοί άνθρωποι, ήρθε η μονοκόμματη απάντηση. Προσωρινά βολεύτηκε. Αλλά, τσουπ, πάλι αυτοί οι κακοί συνέχισαν να τη βρίζουν, οπότε η δημοσιογραφική οικογένεια αποφάσισε να δει τι πάει στραβά. Ρώτησε από δω, ρώτησε από κει, αλλά οι απαντήσεις και πάλι δεν της άρεσαν. Αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα. Πήγε στην επιτροπή των σοφών του κλάδου αλλά αυτή το μόνο που μπόρεσε να κάνει ήταν να τη συμβουλεύσει να βρει σε ένα μυστικό δάσος στα πέρατα του κόσμου τον θαυματουργό καθρέπτη που δείχνει πάντα την αλήθεια. Ξεκίνησε, λοιπόν, μια διαπαραταξιακή αποστολή και πήγε να βρει το μυστικό δάσος. Μετά κόπων και βασάνων τα κατάφερε. Το βρήκε. Ο καθρέπτης της αλήθειας, όμως, άφαντος. Ξάφνου εμφανίστηκαν μπροστά τους κάτι ξωτικά. Οι εκπρόσωποι της οικογένειας, τρόμαξαν. Τα ξωτικά τους καθησύχασαν πως δεν θα τους πειράξουν, πως είναι γενικώς φιλήσυχα αλλά καλό είναι να μην τα προκαλέσουν με ψέματα και λοβιτούρες γιατί θα τους καταλάβουν αμέσως. Αυτοί συμφώνησαν. Ρώτησαν μάλιστα τα ξωτικά, μήπως γνωρίζουν πού βρίσκεται ο μαγικός καθρέπτης της αλήθειας. Τα ξωτικά κεραυνοβολήθηκαν. Τους είπαν πως αφού ψάχνουν τον μαγικό καθρέπτη της αλήθειας, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν κοιτάξει βαθιά μέσα τους. Η επιτροπή απόρησε. Μα κοιτάξαμε. Και τι είδατε; Είδαμε ότι όλα ήταν καλά. Τα ξωτικά κοιτάχτηκαν για ένα δευτερόλεπτο στα μάτια και αποφάνθηκαν: Όντως χρειάζεστε τον μαγικό καθρέπτη! Και τους υπέδειξαν που είναι. Η επιτροπή μετά από λίγο ξεσκόνιζε έναν καθρέπτη με μια ωραιότατη κορνίζα. Η επιτροπή άρχισε να κοιτάζει την… κορνίζα. Και τι ωραία που είναι και πόσο καλό θα ήταν να την πάρουμε μαζί μας και να βάλουμε την οικογενειακή μας φωτογραφία μέσα και άλλα τέτοια υμνητικά και κάθισαν εκεί κανένα επτάωρο, όσο διαρκεί για παράδειγμα μία γενική συνέλευση, και θα περνούσαν έτσι και άλλες πολλές ώρες αν δεν τους συνέφερνε από τη χαλαρότητα μία βαθιά, υποβλητική φωνή από το πουθενά: Δείτε ή φύγετε και αφήστε με στην ησυχία μου. Άρχισαν να ψάχνουν οι δημοσιογράφοι πίσω από θεόρατα δέντρα, πίσω από πυκνές φυλλωσιές, πίσω από μικρούς βράχους και στα ξέφωτα, από πού ήρθε η φωνή. Τίποτα. Εδώ, ακούστηκε και πάλι πιο δυνατά. Ήταν ο καθρέπτης. Ο καθρέπτης μιλούσε. Παραμύθι ήταν, ο καθρέπτης έκανε ό,τι ήθελε… Όλοι κοκάλωσαν.

Αν θα δείτε μέσα μου θα πρέπει και να τα δεχτείτε αυτά που θα δείτε και να τα παραδεχτείτε. Αλλιώς μην κοιτάτε καθόλου. Με διστακτικότητα, το αποδέχτηκαν. Στάθηκαν μπροστά στον καθρέπτη και βυθίστηκαν μέσα του. Εικόνες άρχισαν να κυλάνε: Κάποιοι ήταν στα τέσσερα σαν τα σκυλιά και κουνούσαν την ουρά τους στο τραπέζι των αφεντικών και των εργοδοτών μπας και τους ρίξουν κανένα κόκαλο. Άλλοι κρατούσαν σημειώσεις από το μεγάλο φαγοπότι και αυτό το έλεγαν γραφείο τύπου. Άλλοι, με το ένα χέρι κουνούσαν τη σημαία του Τσε Γκεβάρα και με το άλλο έσφιγγαν το χέρι του δολοφόνου του. Ορισμένοι, πίσω από καλοσυνάτα πρόσωπα έκρυβαν τα μυτερά τους δόντια, έτοιμοι να τα μπήξουν στους αντιπάλους που δεν συναινούν στις ανίερες συμμαχίες τους. Άλλοι έπαιζαν τον ρόλο του νταβατζή προσφέροντας τις υπηρεσίες τους στους πελάτες-καταναλωτές των ειδήσεων. Υπήρχε στο βάθος ένα τεράστιο εργοτάξιο όπου κατασκευάζονταν πανομοιότυπες πληροφορίες, συσκευάζονταν και προωθούνταν στην αγορά ως προϊόντα με ημερομηνία λήξης αορίστου χρόνου. Κάποιοι άλλοι που έμοιαζαν πολύ επίσημοι, σχεδόν κυβερνητικοί, έβαζαν χέρι σε κάτι ταμεία γεμάτα χρήματα, χρήματα κλεμμένα από τους ίδιους τους δημοσιογράφους. Άλλοι δημοσιογράφοι, παρατηρώντας αυτό το πλιάτσικο, αγανακτούσαν με το θέαμα αλλά στις βουλευτικές εκλογές έκαναν αγώνα για να ψηφιστούν αυτοί που τους έκλεβαν. Το θέαμα ήταν αποκαρδιωτικό. Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό κάποιοι χτυπιόντουσαν σαν το χταπόδι και φώναζαν ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας με τη μουσική υπόκρουση του Στελάρα: κι αν είναι η μοίρα μου σακατεμένη… Άλλοι, πάλι, σαν ερπετά σέρνονταν και διέδιδαν ασύστολα ψέματα σε βάρος συναδέλφων τους χωρίς τσίπα και ντροπή και μάλιστα τα απέδιδαν σε τρίτους. Ο μαγικός καθρέπτης κοκάλωσε μπροστά σε μία κάλπη και ξαναμίλησε, για τελευταία φορά: Είναι τελικά αυτό που βλέπετε, η μειοψηφία ή η πλειοψηφία του χώρου σας; Αποφασίστε εσείς.

Αν ισχυρίζεστε ότι είναι η μειοψηφία, αράξτε μέσα στην ικανοποίηση ότι δεν είστε μέσα σε αυτήν. Αν πιστέψετε όμως θαρραλέα πως είναι η πλειοψηφία, τότε θα πρέπει να σταματήσετε να είστε συντεταγμένοι. Να γίνετε ασύνταχτοι. Να εξεγερθείτε. Να μην επιτρέψετε αυτό να συνεχιστεί. Να μην ακούτε τις σειρήνες και τους εκπροσώπους των διαπλεκόμενων συμφερόντων, της οσφυοκαμψίας και των ψευδεπίγραφων εξαγγελιών. Να αλλάξετε πρώτα και κύρια τον εαυτό σας. Να ταχθείτε στο πλευρό της κοινωνίας, χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Και ο καθρέπτης δεν ξαναμίλησε.

Η επιτροπή ξαναγύρισε στη βάση της. Σύσσωμη η δημοσιογραφική οικογένεια συγκεντρώθηκε γύρω από την επιτροπή και με αγωνία περίμενε να ακούσει τα νέα. Εκπρόσωπος της επιτροπής ανέλαβε να κάνει την πολυπόθητη ενημέρωση. Βρήκατε το μυστικό δάσος; φώναξε κάποιος ανυπόμονος. Το βρήκαμε, το βρήκαμε ήρθε αμέσως η απάντηση. Και λοιπόν; Βρήκατε και τον μαγικό καθρέπτη της αλήθειας; Όχι συνάδελφε, δυστυχώς δεν τον βρήκαμε. Κρίμα κρίμα ανταποκρίθηκαν όλοι με μια φωνή και συνέχισαν απερίσπαστοι τη δουλειά τους. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα…

(Και επειδή διάφοροι, χρεώνονται διάφορα το τελευταίο διάστημα της έντασης λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες ενώ άλλοι αποδεικνύουν ότι δεν έχουν στοιχειώδη επαφή με την αίσθηση του καυστικού πολιτικού χιούμορ, πάρτε και την υπογραφή του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ:)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΡΜΠΑΣ