Ένα σύντομο προεκλογικό παραμύθι
Μια φορά κι ένα καιρό ζούσαν στην Εσηεμθούπολη (επί αυτοκρατορίας Γουσαδάμιους) δύο κοπέλες (κοπέλες τρόπος του λέγειν δηλαδή, αφού αμφότερες τα είχαν τα χρονάκια τους).
Η Τούλα (από το Ενότητα – Ενοτητούλα – Τούλα) και η Κούλα (από το Προπτική – Προοπτικούλα – Κούλα).
Μπορεί στην πορεία των χρόνων να άλλαξαν χρώμα μαλιών, περούκες, ποστίς, μάσκαρα ακόμη και χρώμα οφθαλμών, αλλά εσωτερικά έμεναν οι ίδιες.
Περιπέτειες με άνδρες είχαν μερικές, αλλά όχι σπουδαία πράγματα. Είχαν όμως και οι δύο τον ίδιο μεγάλο έρωτα. Τον Αλέξη, όχι τον Τσίπρα, τον άλλο, τον εύσωμο, τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη.
Χρόνια ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποια απ’ τις δυο θα κερδίσει την αγάπη του. Και η μάχη ήταν σκληρή.
Η Τούλα (λεγόταν αλλιώς παλαιότερα) είχε το ατού ότι ήταν δημόσια υπάλληλος (αν και επι χρόνια συμβασιούχα).
Η Κούλα πάλι είχε τον αέρα, το τουπέ και τη γοητεία των κοριτσιών της αριστεράς.
Αλλά τι τα θες, τα χρόνια περνούν και είναι αμείλικτα. Παρά τα φτιασιδώματα έχασαν και οι δυό τους τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη. Δεν σταμάτησαν όμως ποτέ να μάχονται να τον ξαναφέρουν κοντά τους.
Και στο τέλος τα κατάφεραν.
Μόνο που χρειάστηκε να κάνουν κάποιες υποχωρήσεις που παλιότερα… ούτε να τις ακούσουν.
Έτσι τα “κορίτσια” μας χρειάστηκε
1- να κάνουν ένα σωρό πλαστικές επεμβάσεις, λίφτιγκ και μπότοξ, τόσο που έγιναν αγνώριστες και
2 – να συγκατανεύσουν –με βαρειά καρδιά- στις ορέξεις του Αλέξανδρου να τις “πάρει” και τις δύο ταυτόχρονα.
Έτσι η Τούλα (από το ενοτητούλα), η Κούλα (από το προοπτικούλα) και ο Αλέξανδρος (από το Μέγας Ναπολέων) έγιναν μία ευτυχισμένη –πλην άτεκνη- οικογένεια.
ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ
Πρώτον αυτός ο Αλέξανδρος Μιχαηλίδης είναι πολύ φαταούλας (όσο και ο αυτοκράτωρ Γουσαδάμιους) και δεύτερον και σπουδαιότερον, δεν μπορεί κανείς κάτοικος της Εσηεμθούπολης να ελπίζει ότι τέτοιες προβληματικές οικογένειες θα βελτιώσουν και θα ανανεώσουν τη ζωή στην Εσηεμθούπολη.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ
Λησμόνησα να σας πω ότι και οι δύο μεγαλοκοπέλες κάποια στιγμή φλέρταραν με κάποιον ολίγον μπρουτάλ αλλά ειλικρινή και με χιούμορ νέο, τον Ασύνταχτο Τύπο. Του Τύπου του άρεσαν οι γυναίκες γενικώς, αλλά οπωσδήποτε πριν από το έβδομο λίφτιγκ.
Έτσι κάποια στιγμή εθεάθη να βολτάρει στην παραλία της Εσηεμθούπολης τραγουδώντας αφηρημένα το τραγούδι του Πάριου…
“Πιο καλή η μοναξιά…”
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2
Οποιαδήποτε ομοιότης με υπαρκτά πρόσωπα είναι εσκεμμένη αλλά καλοπροαίρετη. Ελπίζω να γελάσατε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
Μαΐου 28, 2008 στο 3:36 μμ
Αλλά παραμύθια δεν έχει; Πες κάτι για τη Δημοσιογραφική Κενότητα, τους Δημοσιογράφους Ύστερα και τους Δημοσιογράφους εν βράσει…
Μαΐου 28, 2008 στο 6:51 μμ
Αν γελάσαμε λέει. Και τα “καλύτερα” δεν τα έχουμε δει ακόμα. Να δείτε πως έτρεχε ο Φωκιανίδης Αναστάσιος -ή αλλιώς (Τάσος) όπως διευκρινίζει… ο ίδιος στο μπαχαλοειδές ψηφοδέλτιό του προκειμένου να μην τον μπερδέψουν με τον Μπάμπη τον Σουγιά- πίσω από τους ασύνταχτους, γλύφοντας και παρακαλώντας για καμιά στήριξη ή καμιά συνεργασιούλα. Αυτά έγιναν κατά την επίσκεψη των παιδιών του ΑΣΥΝΤΑΧΤΟΥ ΤΥΠΟΥ, του πιο καθαρού και τίμιου συνδυασμού του χώρου, στον ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟ την Τρίτη που μοίρασαν τις τυπωμένες θέσεις τους ενόψει των εκλογών. Αυτός που τώρα γλύφει εκεί που έφτυνε και συνεργάζεται κατεβάζοντας τα παντελόνια με τους δεξιούς της ΕΡΤ κατέβηκε μέχρι το πεζοδρόμιο της Τσιμισκή κυνηγώντας από πίσω τους ασύνταχτους για να προλάβει άραγε, τι; Το τρένο της αξιοπιστίας το έχει χάσει προ πολλού. Γι΄αυτό ας κάτσει στ’ αυγά του. Η δημόσια εικόνα του που τόσο πολύ τον νοιάζει, έχει τσαλακωθεί αμετάκλητα.
Πίσω αριστερο-κεντρωο-δεξιές παραφυάδες του καθεστώτος!
Μαΐου 29, 2008 στο 12:02 πμ
Εγώ πάντως γέλασα με το παραμυθάκι
Θα δούμε κι άλλα παρόμοια για τις άλλες παρατάξεις;
Μαΐου 29, 2008 στο 6:19 μμ
Προφανώς η νεαρή (;) συντάκτρια της ιστοριούλας (με την οποία φαντάζομαι πως αρκετοί αφελείς γέλασαν, αντί να καταλάβουν ότι έτσι γίνονται πλέον μέρος της αθλιότερης πλευράς που έχει να επιδείξει η δημοσιογραφία), ανησύχησε γιατί οι παρατάξεις Τούλα και Κούλα έδωσαν, όπως υποστηρίζει, τα πάντα για την καρδιά του «ωραίου» Αλέξανδρου Μιχαηλίδη.
Αφού λοιπόν οι αφελείς επιμένουν να διασκεδάζουν με τέτοιες αθλιότητες σκέφτομαι να διηγηθώ στους νεότερους και να θυμίσω στους παλαιότερους την ιστορία της συντακτριούλας.
Δικαιολογημένα λοιπόν ανησυχεί για τις προτιμήσεις του ωραίου Αλέξανδρου Μιχαηλίδη. Η καημένη χρόνια ολόκληρα έτρεχε πίσω του. Κι όχι μόνο πίσω από αυτόν. Φλογισμένη από τα πάθη της νιότης κυνηγούσε διάφορους «ωραίους», που άλλοτε ονομάζονταν Αλέξανδρος και άλλοτε Χρυσοχόος Μιχαηλίδης! Και σ’ αυτούς δε χάριζε μόνο την καρδιά της αλλά και … τη γλώσσα της.
Τώρα μπορείτε ίσως να καταλάβετε τις ανησυχίες της και να τη δικαιολογήσετε ως άνθρωπο.
Για το μπλέξιμο όμως των παθών της με το συνδικαλισμό και την πολιτική πρέπει να αποφασίσετε εσείς οι ασύνταχτοι, με έναν τρόπο που έχετε αποδείξει ότι γνωρίζετε πολύ καλά: ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ
Μαΐου 29, 2008 στο 7:59 μμ
Aγαπητέ Αλέκο,
θα σε συνέδεα με Μόσχα αν δεν έκανες το λάθος να αναπαραγάγεις την αθλιότητα που χρησιμοποίησε ο Αδάμ σε κάποιο δ.σ. και για την οποία τον έστειλα στο πειθαρχικό. Αλλά σε αυτό το όργανο, έχουν διοριστεί και θέλουν να ξαναδιοριστούν κάτι τσανακογλείφτες της εξουσίας που δεν χαλάνε χατίρι κανενός, ιδίως αυτών που τους διόρισαν… αρχι(δια)συντάκτες.
Αλλά, για να μην πολυλογώ, και επειδή σίγουρα τώρα που ξαναδιαβάζεις τα αισχρά ψέμματα που έχεις αραδιάσει ως αντίπαλο δέος στο χιουμοριστικό μου κείμενο (εξάλλου εσείς οι νεοδεξιοί ποτέ δεν είχατε χιούμορ) πρέπει να καταλαβαίνεις ότι είπες και μερικές μαλακίες να περνάει η ώρα, απλώς θέλω να σε ρωτήσω. Την ώρα που θα ψηφίζεις τον εαυτό σου δεν θα κοκκινίσεις από ντροπή;
Οπότε ρίξτο στον Αδάμ να πάει στο διάολο…
ΥΓ. 1.Αλήθεια, τόσοι υποψήφιοι γιατί σε βάλαν εσένα να κάνεις τη βρωμοδουλειά της συκοφαντίας; Έχετε κι όλας μοιράσει ρόλους;
ΥΓ2. Επειδή προφανώς εξ ιδίων κρίνεις τα αλλότρια (συγνώμη που χρησιμοποιώ δύσκολα ελληνικά) αναρωτιέμαι τι να έχεις τραβήξει σε ξένες αγκαλιές. Ελπίζω να το απόλαυσες. Φιλάκια.
ΥΓ. 3. Οι αναγνώστες του λογοτεχνικού (τρόπος του λέγειν) κειμένου και του δικού σου φτωχού λιβελογραφήματος, θα ξέρουν πως πρέπει το Σάββατο να σε ανταμείψουν με ένα πρόωρο -αλλά βαθύ- τροπικό μαύρισμα. Ή άλλως ΦΟΥΜΟ.
Μαΐου 29, 2008 στο 8:53 μμ
Για το μόνο που ζητώ συγνώμη είναι γιατί χρησιμοποίησα τον απόπατό σου για να… χέσω.
Αλλωστε, ούτε καλά ελληνικά χρειάζονται για να χέσει κανείς, ούτε ακόμη περισσότερο φιλολογικές αρετές (μην έχεις αυταπάτες!)
Η διαφορά μας, κι ας κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, είναι ότι εγώ σε χέζω επωνύμως, χωρίς να φοβάμαι το «μαύρισμα» και τον κίνδυνο να μην «ξαναδιοριστώ» σε όργανο.
Εσύ κρύβεσαι πίσω από την παράταξή σου, εκθέτοντας τους συντρόφους σου.
Ας το σκεφτούν οι ίδιοι.
Τα περί Αδάμ και πειθαρχικού ούτε τα γνωρίζω ούτε με ασφορούν
Μαΐου 29, 2008 στο 9:04 μμ
Ήδη το μπλογκ άρχισε να μυρίζει δυσάρεστα. Ίσως επειδή… ανέβασες το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Κλείνοντας την πόρτα, τράβα και το καζανάκι.
Δ.Μ.
Μαΐου 30, 2008 στο 2:45 πμ
Αγαπητέ συνάδελφε Αλέκο, σύντροφε του διπλανού γραφείου, κύριε αρχισυντάκτη. Χαίρομαι και ελπίζω στις αριστερές σου καταβολές και ευαισθησίες έτσι ώστε όταν επανεκλεγείς στο δευτεροβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΜ-Θ να μπορέσουμε να “τσακίσουμε” τα αφεντικά που μας τρομοκρατούν καθημερινά με ένα σωρό μεθοδεύσεις και λογοκρίνουν συστηματικά τη δημοσιογραφική μας εργασία. Ελπίζω να το κάνεις όπως το έπραξαν χωρίς φόβο στο πρωτοβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο άλλοι δύο συνάδελφοι της ΕΡΤ 3 που τσάκισαν τα αφεντικά μας δίνοντάς τους ένα φοβερό μάθημα.
Όσο για την επίθεση στο συνάδελφο Δ. Μ. σκέψου μόνο ότι όταν κάποιος ρίχνει το γάντι ο άλλος υποχρεούται να απαντήσει.
Και η μόνη συντεταγμένη γραμμή μας είναι ότι είμαστε ασύνταχτοι, αμετακίνητοι και ενωμένοι. Και αυτό εξοργίζει αρκετούς. Κατανοητό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΡΜΠΑΣ
Μαΐου 30, 2008 στο 10:34 πμ
Έχουνε γνώση οι φύλακες
Αυτοί που ωρύονται για την εικόνα τους και αλληλοσπαράσσονται, καλό θα είναι να μην εκπλήσσονται και τόσο από τις έστω υπερβολικές αλληλοκατηγορίες γιατί κάπου εκεί μέσα υπάρχει μια μικρή ή και μεγαλύτερη δόση αλήθειας. Ας σταματήσουν να απορούν δημοσίως. Έχουνε γνώση οι φύλακες για τα ασύστολα ψεύδη που έχουν εκτοξεύσει χειριστικά κατά συγκεκριμένων προσώπων σε συγκεκριμένες στιγμές, ψεύδη που καθορίζουν εντέλει και την πολιτική ποιότητα των συγκεκριμένων ατόμων. Και επειδή τα ψεύδη αυτά, αργά ή γρήγορα έρχονται στην επιφάνεια καλό είναι να μην υπολογίζουν αυτά τα άτομα στη λήθη προκειμένου να φτιασιδώσουν τη δημόσια εικόνα τους. Ξέρουν αυτοί.
Προς το παρόν δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί τους. Αν όμως επιμείνουν αυτοί να ασχολούνται μαζί μας και διανοηθούν και μόνο να επαναλάβουν την αθλιότητα και το μάθουμε, τότε τα ξαναλέμε.
Αυτούς που δεν αφορά το παρόν μήνυμα μπορούν να το αγνοήσουν. Αυτοί που τους αφορά μπορούν να υπολογίζουν στη δυνατή μας μνήμη.
Μαΐου 30, 2008 στο 11:26 μμ
Γράφουμε παραμύθια γιατί ακόμη ονειρευόμαστε.
Καλή τύχη σε όλους τους υποψήφιους. Είτε είναι κακοί λύκοι, είτε κοκκινοσκουφίτσες, χιονάτες ή νάνοι.
Προτείνω Ασύνταχτο Τύπο ώστε κάποτε να θυμίζει η ΕΣΗΕΜΘ… χώρα του Οζ.