Μονόλογος για το ασφαλιστικό
του Δ. Μακρή
Την Τρίτη 1 Απριλίου 2008 πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της ΠΟΕΣΥ και της ΕΣΗΕΑ ευρεία σύσκεψη των διοικητικών συμβουλίων όλων των Ενώσεων Συντακτών (Αθήνας, Μακεδονίας-Θράκης, Πελοπονήσου-Ηπείρου-Νήσων, Θεσσαλίας-Στερεάς Ελλάδας, Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας), με αποκλειστικό αντικείμενο την αντιμετώπιση της ασφαληστικής επιδρομής της κυβέρνησης μετά τη ψήφιση του νομοσχεδίου.
Υπήρξαν διάφορες προτάσεις για συνέχιση των κινητοποιήσεων, αλλά θα μείνω στην εισαγωγή μου στην τοποθέτηση του προέδρου της ΕΣΗΕΑ Γιώργου Σόμπολου.
Αυτή συνάδελφοι ήταν η άποψη που επικράτησε, διότι αυτός ο άνθρωπος -και δεν στέκομαι στο πρόσωπο αλλά στην πολιτική φιλοσοφία που εκφράζει- αυτός λοιπόν ο συνδικαλιστής των δημοσιογράφων εκπροσώπησε το σύνολο του κλάδου στην υπόθεση του ασφαλιστικού. Θα ρωτήσει κάποιος η δική μας ένωση δεν διατηρεί την αυτονομία της; ΟΧΙ βέβαια, και δεν το λέω εγώ αλλά τα ίδια τα μέλη του ΔΣ της Εσηεμθ. Πόσες φορές δεν ακούσαμε να καταφέρονται με απαξιωτικό ύφος για τους παλιοαθηναίους, παραδεχόμενοι όμως ότι αυτοί καθορίζουν το μέλλον του κλάδου; Ποιος συζητά και υπογράφει για παράδειγμα κάθε χρόνο τις συλλογικές συμβάσεις;
Ας πούμε ότι καταπίνουμε αυτή την παρά φύσει εξάρτηση της Ένωσής μας από την Αθήνα για όλα τα ζητήματα, δεχόμενοι ότι είμαστε κι εμείς θύματα του Αθηνοκεντρικού κράτους κλπ. κι ας μη συνεχίσω γιατί θα αρχισω να θυμίζω Ψωμιάδη.
Όταν όμως το πρόβλημα που βρήκε μπροστά του ο κλάδος ήταν πια το ασφαλιστικό, η επιβίωση δηλαδή του ταμείου μας και των χρημάτων που έχουμε καταβάλει τόσα χρόνια από το υστέρημά μας από τη ληστρική επιδρομή των Αλογοσκούφηδων, δεν υπάρχει πλέον καμία δικαιολογία.
Ακόμη και σήμερα ακούγεται απίστευτο το γεγονός ότι για το κορυφαίο αυτό ζήτημα η Ένωση δεν συνεκάλεσε μία γενική συνέλευση για να συζητήσουμε τι πρέπει να γίνει.
Και δόξα τω θεώ υπάρχουν πολλές και ιδιάζουσες περιπτώσεις ασφάλισης συναδέλφων που σημαίνει ότι υπάρχουν και πολλά ερωτηματικά.
Υπάρχουν οι μισθωτοί που ασφαλίζονται στο ΤΣΠΕΑΘ, υπάρχουν τα μπλοκάκια.
Yπάρχουν οι συνάδελφοι της ΕΡΤ που επί χρόνια ασφαλιζόταν με 15 ένσημα το μήνα στο ΙΚΑ, άλλοι όπως εγώ είμασταν στο ΤΕΒΕ. Υπάρχουν οι νέοι συμβασιούχοι που ασφαλίζονται και υπάρχουν και ανασφάλιστοι συμβασιούχοι της ΕΡΤ.
Τι ισχύει για κάθε μια από αυτές τις κατηγορίες συναδέλφων;
Δεν αισθάνθηκε η ηγεσία της Ένωσης την ανάγκη να ενημερώσει όλους αυτούς;
Σαν να ακούω την απάντηση του απερχόμενου προέδρου: Δημοσιογράφοι είναι, ας έψαχναν να μάθουν τι ισχύει για τον εαυτό τους. Και στοιχηματίζω ότι θα το ακούσουμε σε λίγες μέρες στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση.
Μα τότε, συνάδελφοι, ποια ακριβώς είναι η χρησιμότητα της ΕΣΗΕΜΘ εκτός βεβαίως από τη δυνατότητα δίνει στους ταγούς της να συνομιλούν -ίσως και στον ενικό- με τους εργοδότες εφημερίδων και ηλεκτρονικών μέσων και με βουλευτές, υπουργούς ακόμη και με τον πρωθυπουργό;
Για να επιστρέψουμε όμως στο ασφαλιστικό, τους τελευταίους μήνες διαπιστώσαμε την εμφανέστατη αναντιστοιχία ανάμεσα στη συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων, που θέλησε να αντιδράσει στην επίθεση και για πρώτη φορά βγήκε στους δρόμους όχι για να καλύψει δημοσιογραφικά αλλά για να συμμετάσχει σε μία κινητοποίηση, και από την άλλη της συνδικαλιστικής ηγεσίας τους, που στάθηκε ανίκανη να ορθώσει το ανάστημά της στι δύσκολες αυτές ώρες.
Με τη στάση της πλειοψηφίας στις ενώσεις της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης καταφέραμε το απίστευτο. Να έχουμε χάσει ένα σωρό από κεκτημένα δικαιώματα, από όρια ηλικίας και το 10% των αποθεματικών, έως τη δυνατότητα πρόωρης συνταξιοδότησης για την εργαζόμενη μητέρα και ταυτόχρονα γίναμε ο περίγελως του Λαζόπουλου και επαναφέραμε στην επικαιρότητα το αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι.
Με την ευκαιρία, ίσως κάποιοι θυμάστε, ότι σε μία απεργιακή συνέλευση που κάναμε για το ασφαλιστικό, πήρα τον λόγο και τόλμησα να εκφέρω την άποψη ότι δεν πρέπει να δώσουμε προς τα έξω την εντύπωση ότι νοιαζόμαστε μόνο για τον πισινό μας και μόλις η κυβέρνηση πάρει πίσω τα περί ένταξης του ταμείου μας στο ταμείο επιστημόνων να παιανίσουμε άτακτη υποχώρηση. Και το είχα πει επειδή ο πρόεδρος μας είχε ενημερώσει ότι ο Σόμπολος είχε κλείσει ραντεβού με τον Καραμανλή.
- Και τότε στην ερώτηση του Γουσίδη “δηλαδή προτείνεις να μην συναντηθούμε με τον πρωθυπουργό” απάντηση ΟΧΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ εφόσον ο πρωθυπουργός δεν είδε κανέναν άλλο κλάδο.
Ας αφήσουμε όμως τα συνδικαλιστικά μας να επιστρέψουμε στην ουσία του ασφαλιστικού.
Θα ρωτήσει κάποιος “τι προτείνει ο ασύνταχτος τύπος για το ασφαλιστικό και δη για το ασφαλιστικό των δημοσιογράφων”;
Νομίζω, συνάδελφοι, πως είναι φανερή η πρόθεση τουλάχιστον της κυβέρνησης να περάσουμε σε μία εποχή στην οποία πρέπει να ξεχάσουμε όσα ξέρουμε για το κοινωνικό κράτος. Ειδικά για το θέμα της κοινωνικής ασφάλισης ο Κ. Καραμανλής ήδη σε ομιλία του στη Βουλή έχει προσθέσει στη συζήτηση τον πυλώνα της ιδιωτικής ασφάλισης.
Στην προσπάθειάς τους αυτή που δεν είναι μόνο ελληνική πατέντα επιστρατεύουν τις ευρωπαϊκές οδηγίες και τις συστάσεις των Βρυξελών, μελέτες ειδικών και επιτροπές σοφών, και φυσικά τους συναδέλφους μας που είναι πρόθυμοι με το αζημίωτο να δώσουν επιχειρήματα κατά δήθεν προνομιούχων στρωμάτων και ρετιρέ (βλέπε πρόσφατα τις απεργίες της ΔΕΗ όπου οι διακοπές ρεύματος κατά τους Καψήδες και τους Παυλόπουλους έθεσαν σε κίνδυνο τόσες ζωές.)
Δεν χρειάζεται βεβαίως να πούμε ότι για όλα τα κακά στο ασφαλιστικό πρόβλημα δεν φταίνε ποτέ οι κυβερνώντες. Όχι οι νυν πάντως. Δεν ευθύνονται, που 1 στους 4 εργαζόμενους είναι ανασφάλστος, που 2 στους 3 συνταξιούχους παίρνουν κάτω από 600 ευρώ, και μόνο το 14% παίρνει πάνω από 1,000 ευρώ. Δεν έπαιξαν αυτοί 3.5 δισ. ευρώ στο χρηματιστήριο, δεν προκάλεσαν ζημίες 300 εκατ με τα δομημένα ομόλογα και με προμήθειες των μεσαζόντων 50 εκατ ευρώ. Δεν είναι το δημόσιο που χρωστάει στα ταμεία 5.7 δις ευρώ και δεν είναι αυτή η κυβέρνηση που δεν αποδίδει το 1% του ΑΕΠ στο ΙΚΑ. Κλπ κλπ κλπ.
Σε αυτά να προσθέσουμε την εισφοροδιαφυγή που φυσικά αυτοί ανέχονται.
Σχετικ΄ά με τον κλάδο μας δεν χρειάζεται μεταξύ μας να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ρετιρέ, αλλά εργάτες των ΜΜΕ, με την πλειονότητα των συνταξιούχων δημοσιογράφων να λαμβάνουν 1400-1800 ευρώ.
Η ελάχιστη σύνταξη είναι 445, η μέγιστη 2705 και η μέση 1342 ευρώ.
Ακούμε κατηγορίες για το αγγελιόσημο, από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν ότι ο κοινωνικός αυτός πόρος δεν έγινε για να εξυπηρετεί τους εργαζόμενους δημοσιογράφους αλλά τους εργοδότες οι οποίοι δεν πληρώνουν εργοδοτική εισφορά. Μου έλεγε κάποιος τις προάλλες -δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω- ότι αν υπήρχε και σε μας η τριμερής χρηματοδότηση αντί του αγγελιόσημου θα μας σύμφερε αφάνταστα οικονομικά, διότι πολλοί είναι οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ που δεν αποδίδουν καν το αγγελιόσημο.
Κλείνοντας συνάδελφοι να πούμε θα θέλαμε κι εμείς το αυτονόητο. Να δούμε δηλαδή τις αναλογιστικές μελέτες που θα έπρεπε να είχε ήδη κάνει το κράτος για τις ενοποιήσεις ταμείων.
Παρόλα αυτά όμως ακόμη και χωρίς αναλογιστικές μελέτες είμαστε υπέρ της δημιουργίας ενός Ενιαίου Ταμείου Ασφάλισης των εργαζομένων στα ΜΜΕ. Αυτό είναι δίκαιο, οδηγεί στη συγκρότηση ενός τριτοβάθμιου Συνδικάτου Τύπου και συμβάλλει στην ενότητα των εργαζομένων και την ενδυνάμωση της αντίστασης στις επιθέσεις που θα ακολουθήσουν και θα είναι σκληρότερες.
Στους αγώνες που έρχονται δεν πρέπει να μείνουμε μόνοι. Μπορούμε και πρέπει να συναντηθούμε με όλους τους εργαζόμενους αλλά και ειδικότερα με κλάδους εργαζομένων που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα. Όπως συναντηθήκαμε με ριζοσπαστικές ομάδες δικηγόρων – μηχανικών και γιατρών.
Σε λίγες μέρες είναι η εκλογοαπολογιστική συνέλευση στην οποία πολλά μέλη του ασύνταχτου τύπου θα πάρουν τον λόγο όχι μόνο ασκώντας κριτική, αλλά παρουσιάζοντας και το όραμα που μας ενώνει για μία διαφορετική λειτουργία της ένωσης με τη συμμετοχή στις δράσεις της όλων ή έστω πολλών δημοσιογράφων.
Θα βρεθούμε εκεί.
