Μπορείς να χρησιμοποιήσεις κάθε είδους κουτοπονηριά, κακεντρέχεια, δολιότητα, τραμπουκισμό, συκοφαντία, λεκτική και σωματική βία εναντίον κάποιου, να τον συκοφαντήσεις, να τον λοιδορήσεις, να τον εκλογικεύσεις και στο τέλος ξεδιάντροπα να καπηλευτείς τον αγώνα του. Όλα αυτά είναι η αδυναμία σου και η τιμωρία σου. Δύο πράγματα δεν μπορείς να κάνεις: Να υποτιμήσεις τη νοημοσύνη του και την αξιοπρέπεια του (αν υπάρχει): Το χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το ανθρωπάκι, την ομορφιά από την αθλιότητα, την πονηριά από την αθωότητα, την απελπισία από την ελπίδα. Σε μια περίοδο που όλα τα σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά, χαίρομαι να ακούω το όνομά του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη. Αισθάνομαι τυχερή, που υπήρξα μαθήτριά του στο Γυμνάσιο, που τον έχω παρακολουθήσει να κινείται, να μιλάει μέσα στη σχολική αίθουσα, να διδάσκει Αρχαία, Νέα και πάνω απ’ όλα Ήθος και Αξιοπρέπεια. Πώς διδάσκεται το ήθος; Αδυνατώ να το εκφράσω με λόγια – ή μάλλον, αποφεύγω, για να μην το ευτελίσω. Πώς να περιγράψεις το άυλο, το αιθέριο, το φως που διασχίζει την αιωνιότητα; Θέλω να πιστεύω ότι ακόμη και σήμερα δεν ξεπουλήθηκαν όλα, ότι για κάποιους Ανθρώπους, η αντίσταση δεν είναι μια κακόγουστη επέτειος, εκπορνευμένης μνήμης, αλλά καθημερινή, αδιαπραγμάτευτη στάση ζωής, που θέλοντας και μη, ξεπερνά τη διδασκαλία, κατοχυρώνεται μέσα στον άλλο ως Ελευθερία να μπορείς να πεις: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες». Στον κλάδο μας – κακώς βάζω την αντωνυμία «μας», δεν έχω ιδέα ποιοι είναι μ’ εμάς και ποιοι με τους άλλους – όσοι αντιστέκονται στην απεμπόληση της δημοσιογραφίας, όσοι έχουν το «θράσος» να λένε ανοιχτά τη γνώμη τους, όσοι δεν έγλειψαν και δε ρουφιάνεψαν… κακοπερνάνε και γίνονται στόχος κάθε παλιανθρωπιάς. Απ’ τον περίγυρο το πολύ –πολύ να πέσουν μερικά δάκρυα – κροκοδείλια. Πρόκειται για ένα κλασσικό «έργο» που δε θα μπορούσε να ανέβει χωρίς την πολύτιμη συνδρομή των βασικών συντελεστών ( Φαρισαίων, Ιούδων, Πόντιων Πιλάτων ) που στο όνομα της δημοκρατίας και της πολυφωνίας διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, αλλά που τόσο χονδροειδέστατα αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων.

Μαίρη Στεφάνου