Μία “σούπα” στο Γεντί Κουλέ
O Aσύνταχτος Τύπος βρέθηκε χθες 21-4 -όπως είχε προαναγείλλει- στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο ΣΦΕ (Σύλλογος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων περιόδου 1967-1974) στο προαύλιο των πρώην φυλακών Επταπυργίου. Μαγνήτης υπήρξε ο κατάλογος των εξαίρετων καλλιτεχνών που συμμετείχαν αφιλοκερδώς και βέβαια η ομορφιά του φορτισμένου συναισθηματικά χώρου του διάσημου κολλαστηρίου της χούντας.
Ήταν όλοι εκεί. Όσοι στα νειάτα τους και χωρίς σχεδόν να το καταλάβουν βρέθηκαν πίσω από τα κάγγελα και στην υγρή αγκαλιά του Γεντί Κουλέ. Όσοι βεβαίως βρίσκονται ακόμη ανάμεσά μας. Όσοι επέζησαν των κακουχιών, των βασανιστηρίων και της υποχρεωτικής παραθέρισης στα ξερονήσια του Αιγαίου Πελάγους.
Ανάμεσά τους και εξαίρετοι συνάδελφοι δημοσιογράφοι οι οποίοι… φιλοξενήθηκαν στα κελιά της φυλακής όχι για να καλύψουν το αστυνομικό ή δικαστικό ρεπορτάζ, αλλά λόγω ”αντικοινωνικών απόψεων”.
Δυστυχώς, η χθεσινή εκδήλωση ήταν αναπάντεχα ατυχής, γεγονός που υπό τις προαναφερθείσες ιδανικές συνθήκες αποτελεί σχεδόν κατόρθωμα.
Η ομιλία του εξ Αθηνών γραμματέα της ΣΦΕ αδιάφορη, και ολίγον ως να απευθύνετο σε ιθαγενείς.
Οι προσωπικές εξομολογήσεις ενός παλαιού κρατούμενου σεβαστές αλλά κατάφεραν -διότι περί επιτεύγματος πρόκειται- να μην συγκινήσουν κανέναν.
Μέσα σε όλα αυτά να προσθεσω και τα ηχητικά εφε από ολιγομελές κλιμάκιο του ΚΚΕ που είπε 5-6 συνθήματα σε συγκεκριμένα προσχεδιασμένα σημεία της ομιλίας του γραμματέα της ΣΦΕ. Σκέφτηκα ότι κάποτε το ”καπέλωμα” των διαφόρων εκδηλώσεων από το ΚΚΕ γινόταν με κάποιο τακτ. Τώρα η τσίπα εξέλειπεν.
Και μετά ήρθε ο Πάνος Σαββόπουλος. Δε λέω, καλός ερευνητής του ρεμπέτικου, γλαφυρός και με χιούμορ ο λόγος του, αλλά…
Μπορούσα να επιζήσω και χωρίς να γνωρίζω την άποψή του για το αποσυρθέν πλέον βιβλίο ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού.
Μπορούσα να αντέξω και δίχως τις εκτός θέματος αναφορές του σε διάσημους ποινικούς της χώρας μας.
Και κυρίως θα ήμουν ευτυχής αν δεν άκουγα την τελευταία ατυχέστατη άποψή του ότι οι ρεμπέτες ένωσαν με την μουσική τους τις αντιμαχόμενες πλευρές του εμφυλίου. Διότι, είπε, στα μαγαζιά διαπίστωναν ότι μπορούσαν να συμβιώσουν, ότι ο αντίπαλος δεν ήταν τέρας…
Μόνο που συχνά βγαίνοντας από το μαγαζί ο εις εκ των δύο διαπίστωνε ότι του είχαν στήσει καρτέρι ή ότι τον είχαν καρφώσει στην αστυνομία…
Μη νομίσετε ότι σας μεταφέρω προσωπικές μόνο παρατηρήσεις. Άκουσα πολλά σχόλια από τον απλό κόσμο, αλλά έβλεπα και την απογοήτευση στο πρόσωπο ανθρώπων που έχουν ρίξει πολύ δουλειά στον ΣΦΕ και αυτή τη φορά δεν άκουσα καν να αναφέρεται το όνομά τους, όπως του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη.
Μετά από ώρες και μεταξύ τυριού και χαλβά κατάλαβα γιατί τετοια σούπα. Άλλαξε χέρια η διοίκηση του ΣΦΕ, πέρασε στο ΚΚΕ. Έτσι εξηγούνται όλα…
ΥΓ. Η αποζημίωση ήρθε ευτυχώς από το μουσικό κομμάτι της εκδήλωσης. Προσωπικώς είμαι ευτυχής για τη γνωριμια μου με μία γυναίκα με καταπληκτική φωνή την οποία δεν είχα . Την Φωτεινή Βελετσιώτου, καλά να είναι και ελπίζουμε, συνάδελφοι, σύντομα να σας τη συστήσουμε σε κάποια εκδήλωση του Ασύνταχτου Τύπου.
Καλό Πάσχα συνάδελφοι
Δημήτρης Μακρής
Απριλίου 22, 2008 στις 6:22 μμ
[...] από τον Ασύνταχτο Τύπο, φωτογραφίες από [...]
Απριλίου 22, 2008 στις 6:40 μμ
[...] Για χτές τα γράφει καλύτερα ο gaios στον Ασύνταχτο Τύπο [...]
Απριλίου 25, 2008 στις 10:38 πμ
Άνθρωποι και ανθρωπάκια
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις κάθε είδους κουτοπονηριά, κακεντρέχεια, δολιότητα, τραμπουκισμό, συκοφαντία, λεκτική και σωματική βία εναντίον κάποιου, να τον συκοφαντήσεις, να τον λοιδορήσεις, να τον εκλογικεύσεις και στο τέλος ξεδιάντροπα να καπηλευτείς τον αγώνα του. Όλα αυτά είναι η αδυναμία σου και η τιμωρία σου. Δύο πράγματα δεν μπορείς να κάνεις: Να υποτιμήσεις τη νοημοσύνη του και την αξιοπρέπεια του (αν υπάρχει): Το χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το ανθρωπάκι, την ομορφιά από την αθλιότητα, την πονηριά από την αθωότητα, την απελπισία από την ελπίδα. Σε μια περίοδο που όλα τα σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά, χαίρομαι να ακούω το όνομά του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη. Αισθάνομαι τυχερή, που υπήρξα μαθήτριά του στο Γυμνάσιο, που τον έχω παρακολουθήσει να κινείται, να μιλάει μέσα στη σχολική αίθουσα, να διδάσκει Αρχαία, Νέα και πάνω απ’ όλα Ήθος και Αξιοπρέπεια. Πώς διδάσκεται το ήθος; Αδυνατώ να το εκφράσω με λόγια – ή μάλλον, αποφεύγω, για να μην το ευτελίσω. Πώς να περιγράψεις το άυλο, το αιθέριο, το φως που διασχίζει την αιωνιότητα; Θέλω να πιστεύω ότι ακόμη και σήμερα δεν ξεπουλήθηκαν όλα, ότι για κάποιους Ανθρώπους, η αντίσταση δεν είναι μια κακόγουστη επέτειος, εκπορνευμένης μνήμης, αλλά καθημερινή, αδιαπραγμάτευτη στάση ζωής, που θέλοντας και μη, ξεπερνά τη διδασκαλία, κατοχυρώνεται μέσα στον άλλο ως Ελευθερία να μπορείς να πεις: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες». Στον κλάδο μας – κακώς βάζω την αντωνυμία «μας», δεν έχω ιδέα ποιοι είναι μ’ εμάς και ποιοι με τους άλλους – όσοι αντιστέκονται στην απεμπόληση της δημοσιογραφίας, όσοι έχουν το «θράσος» να λένε ανοιχτά τη γνώμη τους, όσοι δεν έγλειψαν και δε ρουφιάνεψαν… κακοπερνάνε και γίνονται στόχος κάθε παλιανθρωπιάς. Απ’ τον περίγυρο το πολύ –πολύ να πέσουν μερικά δάκρυα – κροκοδείλια. Πρόκειται για ένα κλασσικό «έργο» που δε θα μπορούσε να ανέβει χωρίς την πολύτιμη συνδρομή των βασικών συντελεστών ( Φαρισαίων, Ιούδων, Πόντιων Πιλάτων ) που στο όνομα της δημοκρατίας και της πολυφωνίας διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, αλλά που τόσο χονδροειδέστατα αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων.
Μαίρη Στεφάνου